Geplaatst in It's my life

17 times 29

Wat een weken. Er is zóveel gebeurd. Dat ik er gewoon even stil van ben geweest.

Zal ik het even opsommen?

  • De tuin is af!
  • Under 80!
  • Peuter 3 jaar
  • Ik voor de 17de keer 29 geworden
  • Een dagje foto’s maken in Antwerpen op mijn verjaardag
  • Therapie langzaam weer opgestart

Het is zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gaat het allemaal in 1 blog passen of moet ik er meerdere schrijven? Dilemma’s, dilemma’s, dilemma’s

Under 80!’ en de ‘langzaam opgestarte therapie‘ ga ik beschrijven in een apart blog per onderwerp. Eigenlijk puur vanwege het feit dat er over beide vrij veel te schrijven is en het niet bij de andere onderwerpen past.

Dus… Daar gaan we. (Maak je borst maar nat! In totaal heb je nog ongeveer 1500 woorden te gaan 😉)

De tuin is af!

Jaja! Het is gelukt. We hebben de tuin af gekregen. Alle tegels liggen erin. En als ik heel eerlijk ben…Het ligt er supernetjes in. Het lijkt wel of de tuin ineens 2x zo groot geworden is. Dat is natuurlijk niet zo, maar doordat alles nu 1 kleur is, is het optisch echt vele malen groter.

Ook de poeren voor de overkapping (die moet nog geplaatst worden) staan er al. Mensen die in de tuin zijn geweest vragen zich af wat die zwarte dingen zijn die her en der in de grond staan. Nou uhm… Dat kan ik heel makkelijk uitleggen.

Voorheen hadden we een tuin met een aantal verhoginkjes, waar men nog wel eens over struikelde. Nu alles netjes en strak ligt is de kans dat er zoiets gebeurd dat natuurlijk veel kleiner. Daarom die poeren, zodat we af en toe nog even flink kunnen lachen.

Het leukste is natuurlijk als mensen dat geloven. Wat dan helaas weer niet vaak zo is. Kennelijk zie ik er niet uit als iemand die vreselijk kan lachen als er iemand valt ofzo.

En weet je? Ondanks dat de tuin nu grotendeels af is, het er supermooi uitziet, de kleine man lekker kan spelen zonder 100x te vallen, moet er nog wel wat sfeer gecreëerd worden. Zelf had ik dat nooit zo door en dacht ik eigenlijk dat veel mensen de tuin veelal zagen als een soort obstacle run door alle verhogingen en dergelijke. Maar afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn/onze tuin juist gezien werd als heel sfeervol en nu is hij nog wel een beetje kaal. Ik denk dat met de komst van de overkapping er wel weer sfeer in de tuin gaat komen. Daarna hier en daar nog de juiste accessoires en dan komt die sfeer ook wel weer terug. Maar jeetje, wat was dat een supermooi compliment. ❤

Nu is het vooral genieten van elk momentje wat we hebben om in de tuin te zitten. Watertje en boekje erbij. Er is altijd wel een zon- of juist schaduwplekje.

Zo blij met de nieuwe tuin

Under 80!

Hier mag je dus nog even op wachten 😉

Peuter 3 jaar

Weet je nog dat gisteren de kleine man geboren werd? Die is dus vorige week alweer 3 geworden. We hebben het vrij klein gevierd en dan zelfs nog in 3 dagen om het zoveel mogelijk ‘coronaproof’ te houden. De kleine man is vreselijk verwend en heeft hele mooie en leuke cadeaus gekregen. Veel Duplo waar hij graag mee speelt, maar ook lego, een nestschommel, een tractor en een fietsje. Hij was echt jarig. De hele dag heeft hij ‘er is er een jarig’ en ‘lang zal ze leven’ lopen zingen. De ‘hiep hiep hoera’s’ werden veelvuldig geroepen. De dag na zijn verjaardag mocht hij het op het kinderdagverblijf vieren. Om dan op zaterdag en zondag nog een klein feestje te vieren. Al met al, ondanks alle maatregelen, gelukkig een geslaagde verjaardag gehad.

Het eerste cadeau!

29 voor de 17de keer


Jaja, je leest het goed. Ik ben voor de 17de keer 29 geworden. 😉

Van tevoren was mij gezegd niets te plannen, geen afspraken te maken en het zou fijn zijn als ik niet hoefde te werken. Maar pas op de ochtend zelf kreeg ik te horen wat er die dag ging gebeuren. Dat is dan best spannend en lang wachten voor het zover is. Donderdagochtend werd ik wakker gezongen door Jeff, Danisha en Jesse. (Ik ga nu natuurlijk niet vertellen dat ik eigenlijk al een tijdje wakker was, maar niet uit bed mocht, zodat Jeff mij met de kinderen die thuis waren (Rick was al naar zijn werk) wakker kon gaan zingen) Dus heel spontaan werd ik wakker door een prachtig gezongen ‘lang zal ze leven’, waarna ik het cadeautje kreeg wat Danisha en Rick samen voor mij hadden gekocht – een prachtige bedel voor aan mijn armband -. Daarna kreeg ik te horen dat ik met Jeff samen een dagje naar Antwerpen zou gaan. De camera’s mee en daar lekker mooie foto’s maken.

Zaterdag heb ik het nog heel ieniemienie gevierd. En als ik zeg ieniemienie, bedoel ik ook ieniemienie. Mijn vader en Marian zijn gezellig even langs geweest. En that’s it. I.v.m. corona en de kleine die vorige week jarig was, heb ik mijn verjaardag verder niet gevierd. Wel kreeg ik nog een mooi cadeau binnen van schoonpuber en dochterlief. Dus niet gevierd, maar wel verwend. Kan het nog beter?

Best Mom ❤

Birthday in Antwerpen

Zoals je hierboven al kon lezen gingen we foto’s maken in Antwerpen. Jeff had alles voor en met de kids geregeld. Dus ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon genieten van de dag.
Nadat we de auto hadden geparkeerd gingen we naar de Sint Annatunnel.

*info tussendoor: Ik heb hoogtevrees! *

Oké, de Sint Annatunnel. Op het moment dat we bij de roltrap naar beneden aankwamen, schoot mijn hartslag met 100 slagen omhoog en joeg een lichte paniek door mijn lijf. (Ken je de roltrap in de maastunnel? Deze was nog hoger naar mijn idee!) Tandjes! Dat was hoog! Zo eng! Maar ik heb het gedaan. Jeff ging op de roltrap staan en ik dicht tegen hem aan, zodat ik niet kon zien hoe hoog of het was. Pfffff. Nadat we een aantal foto’s hadden gemaakt, weer terug naar boven.

En ik kon weer ademhalen. Het avontuur met de roltrappen overleefd! Daarna zijn we richting de parkbrug gelopen. Ondertussen hier en daar een winkeltje bekeken en vooral foto’s gemaakt van allerlei dingen. Onderweg zag ik in een zijstraat een man staan naast een prachtige ouderwetse Gentlemen’s Bike. Oh, wat wilde ik daar graag een foto van maken. Van dat complete plaatje. Maar dat kan toch niet zomaar? Nee, dat kan inderdaad niet zomaar. Dus heb ik al mijn gêne opzijgezet en ben ik op de man afgestapt om te vragen of ik een foto van hem met zijn fiets mocht maken. En dat mocht. Wat een sympathieke man was dat, zo ook de mannen met wie hij in gesprek was. We hebben even met hen staan praten voor we onze weg vervolgden naar de parkbrug.

Rond het middaguur kregen we toch wel enorme trek en gingen we op zoek naar een plek om iets te eten. Al snel liepen we langs de Urban Story Deli Shop en daar zijn we neergestreken. Een heerlijke lunch hebben we daar gegeten. Ik had een Club Kip (I know, koolhydraat technisch gezien niet de beste keus, maar wel de lekkerste) en Jeff een Flatbread met zalm. Na deze heerlijke onderbreking zag ik een tafereeltje van 2 dames die op de kaart aan het kijken waar ze naar toe moesten. En nee! Niet de kaart op hun telefoon, maar zo’n echte ouderwetse papieren wegenkaart! Ik kon het niet laten om daar een foto van te schieten. Zo mooi om te zien dat die kaarten nog gebruikt worden in het digitale tijdperk waarin we nu leven.

Ook bij de parkbrug hebben we wat foto’s geschoten en ons staan verbazen om een vader(?) die zijn kinderen opdracht gaf foto’s van hem te maken bij de brug. En dan dus foto’s waarvoor hij echt aan het poseren was. Nadat we dat tafereel een tijdje hadden staan aanschouwen en zij weer verder liepen, vervolgden ook wij ons pad richting de volgende locatie – het centraal station. En tsja coronamaatregelen, dus in het station moesten we onze mondkapjes op (net als in de winkels, musea en kerken overigens). Dat was al snel erg benauwd en het station is heel mooi, maar ik kon er geen mooie plaatjes vinden.

Daarna nog een Brusselse wafel genomen. ( De helft van de slagroom ernaast gegooid. Wat was dat veel zeg. Werd er bijna misselijk van.) Hé! Als je in België bent MOET je die wel eten! Ohja en een heerlijke zelf samengestelde Magnum gegeten. (die hoeft dan weer niet perse in België, maar is gewoon erg lekker.) Ai ai. Het is een dagje vol koolhydraten geweest, als ik het zo eens terug kijk.

Inmiddels hadden we een kleine 8 kilometer gelopen en werd het tijd om terug naar de auto te gaan. We wilden nog langs het Havenhuis rijden om wat foto’s te maken. Alwaar Jeff prachtige foto’s maakte van het Havenhuis, maar mijn aandacht meer getrokken werd door een container met kunst die ernaast stond.

De dag hebben we afgesloten bij ons favoriete sushirestaurant in Ridderkerk om daarna volgegeten en met pijn in de voeten (van in totaal 10,5 km lopen) een hele lange nacht te slapen. Nadat ik bij thuiskomst verrast werd door een mooie bos bloemen die op mij stonden te wachten.

Therapie langzaam weer opgestart

Ook dit hou je nog te goed.

Dikke knuffel van een (inmiddels niet meer) jarige M0n13k!

Geplaatst in It's my life, Maand in beeld

April in beeld

Met grote regelmaat maak ik foto’s van alles wat los en vast zit. Soms zijn ze mislukt, soms zijn ze gewoon leuk en soms zijn ze echt heel mooi.

April was een maand waarin we veel mooi weer hadden en er veel gewandeld kon worden. Ook al werd dat toch behoorlijk beperkt door de intelligente lockdown waar we in verkeren door het Corona-virus.

Geplaatst in Maand in beeld

Maart in Beeld

Met grote regelmaat maak ik foto’s van alles wat los en vast zit. Soms zijn ze mislukt (in mijn ogen), soms zijn ze gewoon leuk en soms zijn ze echt heel mooi. Nu had ik het idee om aan het einde van de maand een aantal foto’s van die maand te laten zien. Ik trap af met de maand Maart.

Wat vinden jullie van dit idee?

Maart was een maand van ups en downs. Welke maand niet? Een paar mooie momenten van deze maand vast weten te leggen op de digitale plaat.

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Keukenhof

Keukenhof

Het bloemenpark van Nederland.
Gevestigd op het landgoed van Kasteel Keukenhof sinds 1950.
Meer dan 7 miljoen bolgewassen (tulpen, narcissen, hyacinten enz enz) zijn er te zien. Je kan zelfs een tocht maken met een fluisterboot.
De Keukenhof, 1 van de grootste publiekstrekkers van Nederland. En slechts een paar maanden per jaar geopend.
De Keukenhof, wie kent het niet? Lees verder “Keukenhof”