Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

New York

Het is zover. Ze zijn weg. Maandagochtend hebben wij ze weggebracht naar Schiphol. Danisha en Jeff zitten nu in New York!

Toch geen dag droom

Een paar maanden geleden leek aan Danisha haar droom om in Februari naar New York te gaan abrupt een einde te komen, door omstandigheden waar zij niets aan kon veranderen. Wij vonden dat zo verdrietig voor haar, dat we hebben aangeboden dat Jeff dan met haar mee zou gaan.

Heel eerlijk! Tegen niemand zeggen hoor! Maar het was wel even slikken. Mijn ‘omgaan- met-nieuwe-situaties-dingetje’ stak even de kop op. (Stom! I know!) Ik ben voor de mensen in mijn omgeving dan niet altijd even makkelijk. Ik kan dan ook heel ongeïnteresseerd overkomen, terwijl dat echt niet zo is. Gelukkig heb ik nog altijd mijn in-case-of-emergency-masker. Dat…. en ik had er stiekem zelf ook wel heen willen gaan. But somebody has to hold down the fort! 😉

Blij

Natuurlijk ben ik blij voor Danisha dat haar droomreis toch doorgaat en dat ook Jeff weer een droom werkelijkheid kan laten worden. Daar is geen twijfel over mogelijk! Want ik gun ze die reis meer dan wie of wat dan ook. Ze hebben het verdiend!

En zou het verstandig zijn als ik mee zou zijn gegaan? Onzeker als ik ben, op plekken waar ik nog nooit ben geweest en mijn energielevel wat nog steeds te wensen over laat? Ik denk het niet! Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Mijn tijd komt nog wel!

Ach! Ik kan alleen maar onwijs blij voor ze zijn. Ze gaan een fantastische week hebben, waarin ze mooie herinneringen gaan maken.

Wifi

Ik weet dat ik, toen ik 8 jaar geleden naar Zuid-Afrika ging, 11 uur in het vliegtuig heb gezeten zonder enig contact met de wereld buiten het vliegtuig. En nu? Nu hebben ze WiFi aan boord en heb ik maanmiddag gezellig zitten appen met Danisha. Een bizar idee is het toch wel dat je, terwijl ze ergens boven de atlantische oceaan vliegt, toch contact kan hebben met elkaar.

Oei! Ik word oud!

Met het risico dat ik heel oud klink. Toen ik haar leeftijd had, had je op vakantie nul contact met je vrienden thuis en heel weinig met familie. Dat was te duur en lastig. Je moest naar een telefooncel, dat koste vanuit het buitenland echt een berg geld. Dus dat deed je niet zo snel.

Met de tijd heb ik dat zien veranderen naar af en toe een smsje (sms-en vanuit het buitenland was nog steeds heel duur) tot elke dag een appje, omdat nu het datagebruik in het buitenland ook gewoon van je bundel af gaat. En nu dus appen vanuit het vliegtuig. Zelfs daar kan je nu dus online zijn. De enige app die je kan gebruiken is Whatsapp, maar je hebt dus wel zelfs vanuit de lucht boven de oceaan mobiel contact met het thuisfront.

Ondertussen thuis

Hier gaat het ‘normale’ leven door. Hoewel….Rick heeft vakantie en vermaakt zich prima. Helaas is de kleine man hartstikke ziek. Sinds dinsdag heeft hij echt hele hoge koorts. Het is gelukkig ‘maar’ een verkoudheidsvirus volgens de huisarts.

Maar hoe zielig is het, dat ie als een hoopje ellende tegen je aanhangt. Halve dagen ligt te slapen en bijna niets eet. Dat laatste hoef ik me niet druk om te maken: “Het is een grote knul, dus die heeft wel wat reserves!”, aldus de huisarts.

Ondertussen zit ik dit midden in de nacht te schrijven, doordat ik wakker ben geworden van de kleine man en de slaap niet meer kan vatten. Terwijl de kleine man natuurlijk al lang weer zijn oogjes dicht heeft.

Aftellen

Nog 2 nachtjes slapen. Dan gaan we weer richting Schiphol. Zij vertrekken iets eerder dan wij. Maar rond 11:00 zijn we weer allemaal samen.

Dikke knuffel van een van de hak op de tak springende M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Drama in de nagelsalon

(Ont)spanning

Heerlijk even ontspannen je nageltjes laten doen. Geen haast, gewoon even een uurtje helemaal niks! Althans, dat is hoe ik mijn nagels laat doen. Geen gehaast, geen gedoe. Heerlijk! Maar kennelijk denken sommige mensen er heel anders over. Lees verder “Drama in de nagelsalon”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k

Geplaatst in It's my life

Zo’n dag!

Het is vandaag echt zo’n dag. Ik bedoel als je om 6:00 opstaat wanneer je om 7:20 weg moet…… Dat is toch ruim op tijd?

Kennelijk niet. 6:00 wekker loopt af, snel onder de douche doorgesprongen. Aankleden. Kleine man wakker gemaakt, aangekleed, fles gegeven. Mijn lunch ingepakt, ontbijt gemaakt. Zo héhé. Even zitten om mijn schoenen aan te doen en adem te halen.

Vriendlief vertrekt naar zijn werk, dus heel logisch zegt mijn gevoel: Het is pas 7:00 No hurry! Bedankt he gevoel…. het was al 7:22. Had al weg moeten zijn.

Stress!!! Kleine man moet nog sokken en schoenen aan. En zijn jas natuurlijk om hem dan in de kinderwagen te krijgen. Oef! 7:28 loop ik daadwerkelijk de deur uit. 13 minuten later dan de bedoeling was. ZUCHT!

Dat wordt doorlopen naar het kdv. En gered. Netjes om 7:35 loop ik richting de metro. En om 8:01 kom ik bij de trein. Die een paar minuten vertraging heeft. Komt dat even goed uit. Ben namelijk nu al buiten adem van het haasten.

8:06 Jaaaaa daar komt de trein. Maar wacht even. Dit is geen trein. Dit is een sardineblik vermomt als trein. Vreselijk! Japanse taferelen op het station. Helaas ben ik kennelijk geen sardinemateriaal…. ik mocht (en kon) er niet meer bij.

Lekker dan! Nu kom ik te laat. Gelukkig kwam in de verte de intercity er al aan, dus groeide de hoop dat ik toch nog op tijd zou komen. Helaas werd deze intercity opgehouden door de stoptrein die er voor reed. (Waar ik dus niet meer in mocht! ARGH!)

Eindstand: buiten adem en te laat op het werk.

Voor het eerst in 5! jaar te laat op het werk.

Hopelijk gaat de terugreis beter, zodat ik de avond niet met een achterstand in energie ga starten.

Dikke knuff van M0n13k