Geplaatst in Depressief, It's my life

Zoek de verschillen

Je kan aan iemand zien hoe deze in zijn vel zit. Dat klopt! Ik keek al jaren niet meer in de spiegel, omdat ik vond dat ik er slecht uit zag. Aangezien ik niet wilde weten dat het niet goed ging, keek ik maar niet. En ja, ik weet dat ik mij het afgelopen jaar niet echt heel goed verzorgde. Pas toen ik de foto’s zag die gemaakt waren in deze periode, zag ik hoe slecht ik mezelf verzorgde.

Een paar weken geleden vertelde ik al hoe erg ik geschrokken was van een foto van vorig jaar en dat ik daarna weer in een negatieve spiraal raakte. Nu heb ik mezelf belooft om niet gelijk weer in die negativiteit terecht te komen. Dat heeft me wel even wat moeite gekost. Tot ik er een foto van een week of twee geleden naast zette. Toen zag ik dat ik niet zo negatief over mezelf moet denken. Dat ik er veel sterker uitzie nu.

Weet je wat ik niet meer zag? Die depressieve oude vrouw. Nee! Ik zie nu een stoer wijf wat vecht met alles wat ze in zich heeft om dit gevecht te winnen!

Haar?

Vogelnest! Als ik alleen al kijk naar mijn haar. Uitgroei niet te zuinig, niet geborsteld, gewoon bij elkaar gepakt en vastgezet en maar denken dat het er wel oke uit ziet. Kan ook niet anders, ik keek niet in de spiegel. Dus had geen idee hoe het er uit zag. Nu krijgt mijn haar de nodige verzorging en wordt het geborsteld (voor ik het in een staart gooi 😉)

Huid?

Mijn huid was dof en mat. Ook niet zo gek als je totaal geen verzorgingsmiddelen gebruikt. Nu straalt mijn huid weer. Ze is echt blij met alle smeerseltjes en maskertjes. Maar ook de make-up helpt bij een heldere en gezondere look & feel.

Lach?

Ik lachte, maar mijn ogen deden niet mee. Het was echt lachen als een boer met kiespijn. Als ik zo naar mezelf kijk, dan zie ik een echte zombie. Ik had zo mee kunnen doen in The Walking Dead. Dat denk ik echt. Gelukkig is dat nu anders. Als ik lach, lachen mijn ogen ook weer gezellig mee.

Schouders

Wat je niet ziet op deze foto is dat mijn schouders die strakgespannen waren. Op de tweede foto is dat niet.

Stem

En wat je ook niet ziet is mijn stem. Ik hoorde het zelf niet, maar iemand zei mij laatst dat er weer leven in mijn stem zit en dat ze dat een hele tijd niet gehoord had.

Ogen?

Ze zeggen dat je ogen de spiegel zijn van je ziel. Nou, weinig spiegeling in mijn ogen. Jeetje wat een doffe blik zat daarin zeg. En dat in tegenstelling tot de recentere foto, waar mijn ogen wat meer sparkelen.

Kilo’s?

Ojee, alle kilo’s die er inmiddels af zijn, zie je wel terug op de eerste foto… (mocht je ze missen 😛)

Ben je al benieuwd naar de foto’s? Ik heb ze even naast elkaar gezet voor je.

Komen ze:

Links: Januari 2019
Rechts: Mei 2019

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Summerbody

Bye bye, zwaai zwaai! Dag dag kilo’s! En (hopelijk snel) HELLO summerbody!

Yups! Je leest het al. Het afvallen gaat best lekker. De laatste dagen ben ik behoorlijk beroerd geweest, waardoor mijn eetlust enorm is afgenomen en ik dus ook een stuk minder eet.

Lees verder “Summerbody”
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Lachen

Als je mij had verteld dat je, tijdens het sporten terwijl je half kapot gaat van de brandende spieren, keihard in de lach kon schieten, had ik je niet geloofd! Echt niet! Sowieso heb ik de afgelopen tijd moeite met lachen, dus hoe kan dat dan tijdens het sporten?

Want echt even serieus. Sporten is serious bussiness! Maar de afgelopen dagen blijkt het tegendeel. Waar ik sporten als een doel zag om af te vallen, spiermassa en/of conditie op te bouwen, begin ik nu (weer) in te zien dat het ook leuk kan zijn.

Afgelopen week ben ik begonnen met de app van Basic Fit zoals jullie hebben kunnen lezen. Lekker thuis fitnessen. (of is het lekker thuis helemaal kapot gaan)
Voor deze week had ik een aantal verschillende workouts in de agenda gezet. Heel eerlijk, die van vrijdagavond heb ik laten schieten. Mijn spieren waren nog niet hersteld
van de dagen ervoor.

Maar zaterdag was het weer tijd voor een half uurtje knallen. En Jeff doet inmiddels ook gezellig mee.
Voor zaterdag stond de ‘armtoner‘ op het programma. Want tsja, je kunt wel lekker afvallen en strak worden enzo, maar als je dan nog van die bungelende en blubberige kipfileetjes onder je arm hebt hangen. Dat willen we natuurlijk niet.

Dus ‘armtoner‘ it is! Van te voren even snel gekeken. En het viel allemaal wel mee. Beetje schouders roteren en armen draaien
(klinkt overigens minder intensief dan het is) Je elleboog naar achteren stoten en een paar push-ups doen. Oke, die push-ups
maakte ik me geen illusies over. Ik zou al blij zijn als ik er in de 30 seconden eentje gedaan zou krijgen.

En dan zegt de motiverende stem dat je een machine bent, terwijl je jezelf met moeite terug omhoog geduwd krijgt.


Jeff en ik keken elkaar aan en het gehinnik begon al een beetje aan mijn kant. En toen kwam de volgende oefening. De ‘Push-Up Dive Bomber‘ Op de instructieplaatjes zag het er al grappig en niet te doen uit. Ik bedoel: er staat daar een superfit meisje met een enorm lenig lijf die mij -iets minder fit en helemaal niet lenig- even gaat
laten zien hoe makkelijk het wel niet is. Nou, daar gingen we hoor. Jeff en ik, allebei aan de dertig secondes ‘Push-up Dive Bomber‘ beginnend. Binnen enkele millisecondes had ik al door dat het hem niet ging worden en ik schoot keihard in de lach, waardoor Jeff ook in een slappe lach belandde. Juist op dat moment wordt er weer gezegd “Fantastisch, je bent een echte machine!” gevold door “Je bent echt vet aan het verbranden zo” (Echt vet? Kan je ook nep vet verbranden tijdens het sporten dan?)

Een echte machine? Vet verbranden? We liggen gierend van het lachen op de grond. Dit is duidelijk geen oefening voor ons. Gelukkig mochten we ons daarna weer bezig houden met de arm- en schouderrotaties.

Ondanks dat we enorm hebben gelachen tijdens deze workout, had ik er op sportief vlak geen voldoening door. Daarom nog even de 7 min Abs gedaan en de Daily Stretch. En die 7 min abs hè.. Dat is ook wel een dingetje hoor. Die Plank jacks geloof ik wel en ook de crunches zijn niet echt een probleem. Nou ja de diagonale crunches zijn misschien wel een klein probleempje, maar het grootste probleem zijn toch wel de Sit-up’s. Hoe dan? Ik kom echt niet tot zitten. Ja, als ik even met mijn ellebogen afzet, dan lukt het wel. Maar handen achter mijn hoofd en dan van liggen naar zitten??? NOPE! Met geen mogelijkheid, wat -na alle hilariteit van de vorige workout- resulteerde in een nieuwe bui van complete hysterie.

Ik zeg:”Vanavond weer!” Op het programma staat de 7 min butt en de 7 min complete.

En weet je? Als we dan weer zo in de lach schieten? Dan is het maar zo! Het is me daar toch een partij lekker om even hysterisch te kunnen lachen! Dat heb ik zolang gemist! Hoewel ik eerlijk gezegd denk dat het vanavond meer brandende spieren worden dan een gierende lach.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, De strijd tegen de kilootjes

STAY HOME

Ja, #stayhome. Dat advies neemt (bijna) iedereen ter harte. Maar hoe doe je dat als je meer wilt bewegen en wilt afvallen? Ik las dat wanneer je hebt hardgelopen, je urenlang veel vatbaarder bent dan normaal. Dat maakt me toch wat angstiger voor het hardlopen. Daarnaast merkte ik dat ik (een beetje) conditie en spiermassa mis om lekker te kunnen hardlopen.

Nu was ik elke dag wel flink aan het wandelen, soms zelfs twee keer per dag. En dat allemaal met gepaste afstand tot anderen natuurlijk. Maar met alleen wandelen gaat het niet snel genoeg (naar mijn zin).

Woensdagavond zaten we te kijken naar Sonja 80 op televisie. Wat een heerlijk mens was dat toch. Zo scherp als ze uit de hoek kon komen en brutaal als ze durfde te zijn. Mooie fragmenten uit haar talkshow terug gezien. Op een gegeven moment nam de concentratie toch wel heel erg af en ben ik een beetje gaan rondsurfen op Facebook. I know! Minder Social Media. Maar het is echt al minder en nog minder sinds het blog over Social Media.

Op Facebook kwam ik een post tegen van Basic Fit, waarin ze zeggen dat iedereen de komende drie maanden gratis gebruik kan maken van hun app. En dan ook echt alle onderdelen van deze app. Na drie maanden word je automatisch uitgelogd. Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. En dus heb ik me aangemeld en de app gedownload. Direct zat ik allerlei work-outs (voor beginners) aan mijn planning toe te voegen. Per ongeluk eentje nog voor diezelfde dag en die viel dan ook nog eens in de categorie geavanceerd.

Hmmmm. Het gekke is dat als er een app mee gemoeid is, het voor mij veel makkelijker is om de taken te volbrengen. In de app van de Apple Watch kan je ringen volmaken voor beweging, training en staan. Elke dag doe ik mijn best deze vol te krijgen. In de app steps volg ik het ‘afvallen met wandelen’ schema. Van de 61 dagen die er verstreken zijn heb ik er 51 gehaald, 6 net niet en 4 by far niet. Maar elke dag probeer ik het toch voor elkaar te krijgen.

En dan nu dus de app Basic-Fit, waar ik die work-out in had gezet voor die avond. Ja, uhm hij staat erin. Weet je wat? Ik pak mijn matje en ga er tegenaan. Jeff was mijn personal trainer, omdat ik mijn scherm -en daarmee de oefeningen- niet goed kon zien, vertelde hij me wat ik moest doen en coachte me op die manier naar het einden. Er zit ook een voice-over bij, die je probeert te stimuleren. Maar deze is zo mogelijk nog irritanter dan Evy. Elke minuut krijg je wel te horen hoe goed je bezig bent en dat je echt vet aan het verbranden bent. Op een gegeven moment ging ik terugpraten tegen haar.
Ik: Jaja, goed bezig! I know.
App: “Nog 30 squats kom op je kan het!”
Ik: ‘Tuurlijk joh, lekker makkelijk praten, moet je het zelf eens proberen. Alles brandt!’
Ik: HOUD JE BEK!

En toen bleek het afgelopen te zijn. Ik had het gedaan. Alle Lunges, Squats, Squatjumps en Supermans en nog een aantal waarvan ik de naam even niet weet. 21 minuten lang heb ik staan knallen, alles gegeven. Maar met als resultaat dat ik echt trots was op mezelf dat het me gelukt was.

Oké, nu kan ik niet meer lopen. Bij elke stap die ik zet, voel ik elke spier in mijn lichaam. Maar het is het waard. Meer dan bij het wandelen voel ik nu echt dat ik wat gedaan heb. Op naar de volgende keer. De Glutes en Hips Booster hebben we gehad. Volgende is Be fitter. En zo heb ik een aantal verschillende work-outs gepland. Krijg ook nog de Arm Toner en de Daily stretch.

Voor nu heb ik besloten dit vol te gaan houden en niet alleen kilo’s, maar ook centimeters te gaan verbranden op deze manier. En natuurlijk elke dag nog even een stuk wandelen, hopelijk in beter weer dan de afgelopen dagen. En als het echt rotweer is, zoals dinsdag, dan wandel ik gewoon binnen. Beetje flink doorstappen op de plek terwijl ik lekker tv kijk ofzo.

Hoe blijf jij fit thuis?


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Gewichtige top 40

Ow yes!!!! I did it! Mijn eerste tussenstop qua gewicht heb ik gehaald. Dat betekent dat ik een goeie 8 kilo kwijt ben.

En daar ben ik best een beetje boel blij mee. Ik ben er nog lang niet. Wil nog zeker 15 tot 20 kilo er af hebben. Maar elke gram is er 1!

Eindelijk, eindelijk is die gewraakte 9 uit beeld en ben ik meer dan 10 kilo van die vreselijke 100 vandaan. Die kwam wel akelig in de buurt en eerlijk is eerlijk, daar werd ik echt niet vrolijker van. Ik voelde me er heel slecht bij, maar het lukte gewoon niet om er wat aan te doen.

Ja! Ik ging op de fiets naar therapie, maar op de terugweg ‘beloonde’ ik mezelf 9 van de 10 keer met een burger, frietje of shake bij de Mac. Waar ik dan vervolgens weer zo de balen in had, dat die chips ’s avonds ook wel kon en die cola maakte ook geen PIEP meer uit, want tsja, ik was toch al slecht bezig die dag. En zo gingen de dagen in elkaar over. Hoe slechter ik me voelde, hoe meer ik ging eten en hoe meer ik ging eten hoe slechter ik me voelde…… Ja? Zie je de vicieuze cirkel waar ik me in bevond?

De depressie maakt het gezond eten erg moeilijk. Ik moet koken van mezelf, maar heb daar niet altijd de energie voor. Tot ik te horen kreeg dat ik diabetes heb, schoof ik een pizza in de oven of ik bestelde/haalde op dat soort momenten het eten. Nu ben ik niet alleen elke avond aan het koken (Jeff helpt ook mee 😉), maar eten we ook nog eens op (redelijk) vaste tijden. De Mac is in de ban (maar dat is in deze tijd niet heel lastig 😉). Van de week ben ik wel naar KFC geweest. Maar we hadden een feestje…. Jeff en ik waren die dag alweer 10 jaar samen

Dank je wel voor de afgelopen 10 jaar
En alvast bedankt voor alle jaren die nog gaan komen!
Ik hou van jou!

en dat moet toch gevierd worden… Helaas kon dat op geen enkele manier die we voor ogen hadden, dus hebben we het op deze manier gedaan. Zodra de betere tijden aankomen, gaan we het nogmaals vieren maar dan met sushi (uiteraard!!!).

Oké, ik dwaal af.

Koken, elke dag weer en zelfs gevarieerd. Hoe krijg ik het voor elkaar? Dat lukte me voorheen nooit. Vond het altijd moeilijk om gevarieerd te eten en nu gaat het zonder al te veel moeite. Zelfs het koolhydraatarmer eten gaat steeds beter, waarmee ik mijn suiker goed onder de knie heb. Hier en daar een uitschieter, maar ik weet eigenlijk wel altijd waar die vandaan kwam. Net als dat ik vroeger elke cent kasverschil kon verklaren. Zou dit dan betekenen dat ook mijn geheugen weer de goede kant op gaat? Dat ik weer dingen ga onthouden?! Wat zou dat lekker zijn zeg. De afgelopen jaren kon ik vrijwel niets meer onthouden, wat me op alle fronten parten ging spelen. Maar nu gaat dat dus de betere kant op. LOVE IT!

Uhm, oja afvallen. Mijn volgende streven is om er 5 kilo af te krijgen. Babysteps, babysteps… Het liefst wil ik zo snel mogelijk van al die overtollige kilo’s af, zodat ik misschien wel kan stoppen met mijn medicatie, maar ik moet niet te veel tegelijk willen. Dat is één van mijn valkuilen. Als ik te veel of te groot wil en het lukt niet, stort ik geheid weer knetterhard in en dat wil ik al helemaal niet!

Als de kilo’s voor jaartallen staan en ik ben de muziek uit dat jaar, dan zou ik nu René Froger & Het Goede Doel zijn, maar ook Neneh Cherry, De La Soul, Milli Vanilli en zelfs Gerard Joling. Ja, 1989 was een bewogen jaar in de muziek. Net zoals het mij een bewogen gevoel geeft dat ik deze mijlpaal heb gehaald.

Dus…Volgende halte! 84! Dat is vanaf deze halte 5,3 kilo en dan zit ik lekker comfy in de onderste helft van de 80’s…. De 80’s…heerlijke muziek toen, maar begin 70’s was het nog beter. Dus we reizen nog even door 😉. Als we die 84 kilo omzetten naar een muzikaal jaar, dan gaan we dus op naar Pat Benatar, Danny de Munck ❤, Queen, Wham en de Dolly Dots. Geen verkeerde plek, maar uiteindelijk is belanden in het tijdperk van de Beatles is toch echt wel mijn streven. Maar voor nu…… Danny here I come.

Dikke muzikale knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Coronantie

Inmiddels zijn we alweer in week 5 van de quarantaine.

Waar we toch een paar weken geleden dachten dat het maar tot 6 april zou duren, zijn we daar alweer een dikke week voorbij en ziet het er niet naar uit dat het snel voorbij zal zijn.

Het nieuwe normaal! Wat is dat? Voor altijd die 1,5 meter afstand maatschappij? Voor altijd in je eentje naar de winkels om boodschappen te gaan doen? Geen (grote) evenementen meer? Dat kan toch niet? We kunnen elkaar toch niet voor altijd blijven ontwijken op straat alsof de ander melaats is ofzo.

En dat thuisscholing kan toch ook niet voor altijd zo doorgaan. Mensen gaan er langzaam aan kapot. En dan niet alleen de ouders die naast hun eigen werk ook nog als leraar aan de slag moeten. Maar ook de leraren die op een heel andere manier moeten lesgeven en niet de aandacht kunnen geven die ze zo graag willen geven. En dan vergeten we natuurlijk de kinderen niet. De eerste weken was het allemaal nieuw en leuk en spannend. Maar nu beginnen ze door te krijgen dat de tv ook overdag aan kan. En dat de computer gewoon werkt tijdens schooltijden. Met dat warme weer lijkt het me helemaal lastig om ze gemotiveerd en geconcentreerd te laten blijven.

Dat merk ik hier thuis in ieder geval wel. Als het aan de kinderen (de oudste twee!) ligt, liggen ze tot in de middag op bed. En gaan ze dan eens kijken wat de dag brengt. Na dit een paar dagen te hebben aangekeken, heb ik ze er maar eens op aangesproken en aangegeven dat het geen vakantie is.
Nee, dan mijn bijdehandje met haar 19 jaar. Nee mam, het is geen vakantie! Het is coronantie! (Toch een veel leuker woord dan Quarantaine?!?!)

Serieus??? CORONANTIE? Maar eerlijk is eerlijk! Het is wel goed gevonden. Dus so it is! coronantie! Wat alleen jammer was, is dat ik als eerste was met de invulling van de coronantie. En dat betekent dat schoolwerk gewoon gedaan wordt. Andere dingen doen is prima! Maar wel zorgen dat je schoolwerk op orde is.

Hoe ik de Coronatie doorbreng? Op de bank! Nou ja, thuis! Zo veel mogelijk in ieder geval. Ik moet elke dag even wandelen. En dat doe ik in de buurt en probeer zoveel mogelijk om andere mensen te ontwijken. Maar om niet knetterhard terug in het zwarte gat te vallen, is die wandeling noodzakelijk. Verder heb ik in de coronantie ook weer een begin gemaakt met hardlopen. Gisteren voor het eerst de hardloopschoenen weer eens aangedaan. Helaas moet ik het doen zonder Evy. Zij heeft haar abonnementen aangepast, waardoor het oude is komen te vervallen. Erg jammer! En ik weiger opnieuw te betalen voor iets waar ik al eens voor betaald heb. Dus heb ik op gevoel gelopen. En dat ging redelijk. Ik denk dat het beter was gegaan als ik iets meer tijd had genomen om een beetje warm te lopen. Voor de volgende keer. Eerst een paar minuten wandelen en niet direct van start gaan. Mijn kuiten begonnen weer vrij snel te branden, maar ik kon dus wel verklaren waardoor dat kwam.

Een kwartier heb ik het volgehouden. Een kwartier waarin ik in de eerste 9 minuten een kilometer heb weten af te leggen. En volgens mij ben ik daarna kruipend verder gegaan, want in de volgende 5 minuten heb ik slechts 0,45km afgelegd. Hoewel dat eigenlijk niet heel veel langzamer is dan de eerste kilometer. Al met al, ben ik niet geheel ontevreden. Sterker nog, voor een eerste keer vind ik het best een aardige prestatie!

Ik durf niet te gaan zeggen dat deze tijd goed is voor het proces waar ik middenin zit, maar tot nu toe gaat het wel redelijk en dat is meer dan ik een paar weken geleden durfde te verwachten. Ik was enorm bang voor een terugval. Nog steeds ben ik niet 100% zeker van mijn zaak, maar ben een stuk minder bang dan de afgelopen tijd. En toch hoop ik dat ik snel weer ‘normale’ therapie kan krijgen, wellicht dat dan het herstel een extra boost zal krijgen.

Hoe komen jullie de coronantie door? Redden jullie het Social Distancing nog een beetje? Moet heel eerlijk zeggen dat het mij zwaar valt. Gelukkig kunnen we bellen en videobellen, maar het blijft anders dan echt contact.

Laten we dit samen nog even volhouden, dan krijgen we met zijn allen dat virus er wel onder.

Dikke knuffel M0n13k!

#STAYHOME #STAYSAFE

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Heeft de Corona-crisis ook voordelen?

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Maar heeft deze Corona-crisis ook voordelen? Ik bedoel, dat er bergen nadelen aanzitten, daar zijn we inmiddels wel achter toch? Jullie hebben al kunnen lezen dat ik ook bang ben voor wat er momenteel allemaal gebeurt. Maar dat ik zou zeggen dat er voordelen aan zitten? Dat had je waarschijnlijk niet verwacht… of wel? Het is wel zo. Cruijff had gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel!

Ik begin even met de nadelen. Saving the best for last.

Sociale contacten:

In het begin van mijn depressie had ik met niemand contact. Ik kon het niet. Geen energie en wilde mensen niet lastig vallen met mijn ‘gedoe’. Dat trok naarmate de therapie vorderde weer bij. In februari heb ik een flinke terugval gehad. Een week of 2 geleden merkte ik dat ik wederom bezig was om me af te zonderen in mijn eigen kleine wereldje hier thuis. En juist… op het moment dat ik besluit om hier echt wat aan te gaan doen, krijgen we te horen dat we sociale contacten zoveel mogelijk moeten vermijden. Nah! Lekker dan. Daar gaat mijn goede voornemen.

Angst:

Net als een groot deel van Nederland heb ik ook angst voor dit Corona-virus. En door alle maatregelen die er genomen worden, wordt deze alleen maar groter. Bij mij komt deze angst er op een gegeven moment als een paniekaanval uit. Want.. hoe ga ik me hier doorheen slaan? Hoe kan ik mijn kinderen blijven steunen. Die vinden dat continu thuis zitten toch ook echt niet makkelijk. Wat gaat de toekomst ons brengen? Wat voor maatregelen komen er nog meer? Kan ik nog wel naar de winkels of is dat te gevaarlijk? Als mijn kinderen maar niet ziek worden. (Danisha had Corona-gelijkende klachten) Wanneer bel je de dokter? Nou ja, je begrijpt het wel, denk ik.

Eten:

Jaja, we komen weer op het hamsteren. Het asociale gedrag van onze medemens. Ze kopen de hele supermarkt leeg, waardoor er, als ik boodschappen ga halen, niets meer te krijgen is. Hierdoor eten we wat er bij de supermarkt in de schappen ligt in plaats van datgene wat we graag willen eten. (klein voordeel: Je creativiteit om er wat van te maken, wordt wel gestimuleerd zo) Maar gezond eten werd wel een uitdaging de afgelopen dagen.

Verveling:

Echt hoor, na slechts een week thuiszitten slaat de verveling bij de kinderen al toe. Geen trainingen, geen wedstrijden, geen sportschool en geen school. De eerste dag was het nog wel grappig. Want, dachten ze, we hebben vakantie!!!! Laat dat nou even een tegenvaller zijn. School gaat gewoon door, maar dan net even anders. Nu zijn mijn kinderen behoorlijke gewoontediertjes -van wie zouden ze dat nou hebben?- en hadden ze wel even wat tijd nodig voor de gewenning. Maar geloof dat we de thuisscholing nu wel onder de knie hebben.

Opleiding:

Ja, wat gaat dat nu worden met hun opleidingen? Rick zit in het examenjaar, Danisha eerstejaars HBO. De 1 moet genoeg punten hebben voor haar propedeuse en om over te gaan naar het tweede jaar. De ander moet schoolexamens en landelijke examens doen om naar zijn vervolgopleiding te kunnen. Waar het inschrijvingstraject ook ineens heel anders verloopt. Nu heb ik inmiddels begrepen dat ze nu aan het kijken zijn voor een oplossing voor de examenleerlingen, zodat zij hun examens dit jaar gewoon kunnen doen. Hopelijk missen ze niet te veel, waardoor het te moeilijk gaat worden voor ze. En wat ze gaan doen bij het HBO? Geen idee! Ik heb al wel gelezen dat er een Hoge School is waarbij de eerstejaars studenten een soort overgangszekerheid hebben, door deze bizarre situatie.

Maar wat zijn dan de voordelen?

Het is er eigenlijk (tot nu toe) maar 1. Maar wel een hele belangrijke. Het gezin is bij elkaar. Elke dag samen eten. Elke dag bij elkaar. Waar er normaal altijd wel iemand ontbrak aan tafel, is dat nu niet het geval. Iedereen is gewoon thuis. Er werd zelfs vanmorgen gevraagd of we vandaag een spelletje konden doen met zijn allen. Daar is niet meer op terug gekomen, maar dat ter zijde. Het is wel gevraagd.

Ow wacht eens. Het zijn er al 2. Want ik vergat even helemaal de naastenliefde die nu ineens volop aanwezig is in Nederland. Mensen gaan elkaar helpen. Staan echt voor de ander klaar. Wie had dat een maand geleden kunnen denken?

Hoop dat we dit voort kunnen zetten als we deze crisis met zijn allen hebben overwonnen en niet direct terug gaan naar de orde van de dag.

Dikke (veilige digitale) knuffel M0n13k

P.S. Nog even een corona-updeetje van mijn kant. Afgelopen woensdag werd ik heel benauwd wakker. Dinsdagavond was ik al niet lekker -veel hoesten en keelpijn-, woensdag was het helemaal bal. De dokter gebeld en ik moest absoluut even langs de praktijk komen. De dokter helemaal in speciale kleding met masker en bril voor. Ook wij (Jeff ging met mij mee) kregen een masker om op te doen. (Nee! Geen foto van gemaakt) Longen klonken goed en ik had ook geen koorts. Maar om alles uit te sluiten, kreeg ik een kalmeringstablet. Als de benauwdheid daar niet over mee zou gaan, gingen we verder kijken. Helaas bleef de benauwdheid aanhouden en heeft de huisarts daarom de internist om raad gevraagd. Omdat mijn suikers stabiel zijn, was het advies toch nog even af te wachten.

Vanmorgen was de benauwdheid een stuk minder, maar ik mag dus niet meer naar buiten tot alle klachten weg zijn. En als het erger wordt, direct bellen. We wachten het maar af! Hopelijk is het snel weg en blijkt het een pittige paniekaanval te zijn geweest.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief

Tijd om te stoppen met doorgaan

Bovenstaande tekst stond op een kaart die ik vorige week van mijn lieve vriendinnetje kreeg. En beter kan ik het niet verwoorden. Sowieso ben ik momenteel niet zo goed in verwoorden van wat er gebeurd en wat ik voel (of juist niet voel).

Zoals jullie misschien wel gemerkt hebben, ben ik de afgelopen weken niet actief op social media en ook niet met bloggen. Ik zeg dat jullie het misschien gemerkt hebben, maar dat weet ik eigenlijk wel zeker. Ik krijg namelijk vragen of het wel goed gaat, omdat jullie nergens meer iets van mij zien.

En dat klopt. Facebook, Instagram en Twitter liggen al een tijdje stil. Het interesseert me allemaal gewoon niet op dit moment. Ook heb ik geen energie om een blog te typen. Geen energie? Of is het meer dat ik er het nut niet van in zie? Waarom zou ik een blog schrijven? Wat heeft het voor zin? Instagram.. Leuk hoor, maar dan moet ik toch foto’s hebben om te plaatsen. En laat ik nu even helemaal geen zin hebben om foto’s te maken. Het liefst zit ik de hele dag in mijn hoekje op de bank en bemoei ik me met niemand.

Voor sommige zal dit als een schok komen en anderen weten het misschien al. Maar de somberheid heeft bezit van mij genomen. Ik merkte dat ik steeds minder kon genieten van dingen, waarvan ik weet dat ik ze voorheen wel leuk vond. Zoals het schrijven, foto’s maken en onder de mensen zijn.

De huisarts zegt dat ik depressief ben (of dat ik een depressie heb). Maar wat is een depressie dan precies? Om het goed uit te kunnen leggen, heb ik onderstaande overgenomen van:


https://www.depressievereniging.nl/depressie/depressieve-stoornis/

Een depressie is een aandoening die de stemming en de gevoelens raakt. Als je eraan lijdt, kun je ondergedompeld raken in somberheid. Je verliest je interesse in de mensen en de dingen om je heen en kunt niet meer echt genieten. Als de gevoelens van somberheid langer dan twee weken duren, is het zaak actie te ondernemen in de vorm van preventie of behandeling.

Depressieve klachten zijn soms niet goed te herkennen. Veel van de klachten kunnen ook op iets anders duiden. Toch zijn er wel duidelijke aanwijzingen. Als je aan een depressie lijdt, heb je altijd last van

  • een sombere stemming
  • vermindering van interesse of plezier.

Daarnaast zijn er meer symptomen. Wie een depressie heeft, heeft altijd wel minstens vijf van de volgende klachten:

  • gewichtsverandering, verlies van eetlust of juist heel veel eten
  • slecht slapen, slapeloosheid of het tegenovergestelde: heel veel slapen
  • een extreem onrustig gevoel, moeite met stil zitten
  • lusteloos, traag en moe, gebrek aan energie
  • prikkelbaar
  • het gevoel niets waard te zijn of een schuldgevoel
  • moeite met concentreren, denken en beslissingen nemen
  • veel piekeren

Ze zeggen dat je het moet accepteren voor je er aan kan gaan werken. Dat accepteren is wel een hele grote stap hoor. Zo makkelijk is het niet om te accepteren dat je depressief bent. Dat erkennen voelt in eerste instantie alsof je gefaald hebt. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heb ik het geaccepteerd, ook al wil ik er nog vaker niet, dan wel aan geloven.

Genoeg gezever nu. Wat gaan we er aan doen? Nou ja, wat ga ik er aan doen?

Behalve professionele hulp, moet ik natuurlijk ook zelf aan de slag. Een dagritme creëren. Niet meer slapen overdag (dit gaat nog regelmatig mis). Elke dag een stukje wandelen ’s avonds. Kleine stapjes, maar het is een begin. Beweging helpt goed bij het herstel, zeggen ze. Helaas lukt het niet om meer te doen dan wandelen, aangezien ik vorige week een flinke smakker gemaakt van de trap af. Auw stuit! (en enkel en teen en arm en vinger en pols en rug….Verder viel het gelukkig wel mee) Ben dus niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk een wrak momenteel.

Ik besef me dat het warrig en onsamenhangend kan overkomen. Mag ik hier de Oxazepam de schuld van geven? Zo niet, dan toch!

Aangezien schrijven een vorm van therapie is en ik alles wil aanpakken om weer beter te worden, heb ik besloten om het bloggen weer op te pakken.

Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in It's my life

Steeds minder en minder

Moe!

Het afgelopen jaar was ik elke dag moe. En als ik zeg moe, bedoel ik echt moe. Het moe van: ik kan op elk moment op elke plek in slaap vallen. Op een schaal van 1 tot 10 waarbij 1 helemaal niet moe is en 10 extreem moe scoorde ik gemiddeld een dikke 9. Maar dagen waarop de schaal uitsloeg naar 13 of 14 waren geen uitzondering. Lees verder “Steeds minder en minder”