Geplaatst in Depressief

Instagram helpt

Compleet overdonderd was ik. Oké in eerste instantie vond ik het allemaal maar lang duren. Er kwamen nul reacties en dat voor wel een minuut of 10. Enig idee hoe lang dat is? Zeker als je zit te wachten?!?! 😉

Sorry! Ik val met de deur in huis en waarschijnlijk heb je echt geen idee waar ik het over heb. (Behalve natuurlijk als je mijn verhaal op Instagram hebt gezien) Laat het me even uitleggen. 😉

Elke week moeten wij (de groep waarmee ik therapie volg) een doel voor de komende week bedenken. Het moet een haalbaar doel zijn, zodat je niet elke keer weer moet zeggen dat het niet gelukt is. Daarnaast moet het aansluiten op je hoofddoelen die aan het begin van het traject zijn opgesteld. Eén van mijn hoofddoelen is, werken aan mijn zelfvertrouwen. Waar sommigen blaken van het zelfvertrouwen, heb ik er te weinig van. Positieve punten van mezelf opnoemen vind ik vreselijk moeilijk. Mijn doel voor afgelopen week was dan ook om een aantal positieve punten over mezelf op te schrijven.

Natuurlijk ben ik daar vorige week donderdag – de doelen stellen we elke donderdag op – direct aan begonnen. NOT! Vorige week was – op zijn zachtst gezegd – een kakweek. Nu voel ik me al een tijd niet heel erg jofel, maar vorige week was een nieuw dieptepunt. BAH! Dus donderdag werd vrijdag, vrijdag werd zaterdag enzovoort enzovoort enzovoort. Gisteravond was er lichte paniek. Ik moest die positieve punten nog opschrijven. Ik had er pas 1 (die kreeg ik van een groepsgenootje gelijk mee: “Je bent leuk!”). Ik kan toch niet met maar 1 punt aankomen. Oh help!

Na een tijdje naar een zo goed als leeg blaadje te hebben zitten staren, heb ik de kracht van internet opgeroepen en een hulpvraag op Instagram gezet. De vraag was: “Als je 1 positief kenmerk van mij op moest noemen. Wat zou dat zijn?” En toen begon het wachten.

Na een paar minuten nog steeds geen reactie. Dus toch maar zelf (samen met Jeff) nog harder gaan denken. (Ik was degene die hard moest denken. Jeff zou binnen no time een blaadje vol hebben voor me 😉) Uiteindelijk is het me, met zijn hulp dus, gelukt om een aantal positieve punten te benoemen.

Later die avond keek ik toch nog een keer op Instagram (oké, dat doe ik meerdere keren per avond. Maar dit keer met een reden) en toen waren er wel een aantal reacties gekomen. De een nog liever dan de ander.

En weet je? Dat deed me echt heel heel goed. Dat kleine beetje erkenning. Al is het doordat ik zelf de vraag stelde. Want ja? Zouden ze dit ook zeggen als ik het niet zou vragen? En stiekem ook wel een beetje die onzekerheid… Menen ze wat ze zeggen? Of zeggen ze het omdat ik het vraag? Omdat ze denken dat dit is wat ik wil horen? En dan kijk ik naar wie er gereageerd hebben en is een groot deel van die twijfel direct weg. Ik moet ook gewoon focussen op de positieve en vooral heel erg lieve woorden van de mensen en niet op mijn negatieve en twijfelende gedachtes.

Aan eenieder die gereageerd heeft. Dank voor zoveel liefde! ❤

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

De allerlaatste van 2018

Het is dan toch eindelijk zover. De laatste dag van 2018. Mijn terugblik op afgelopen jaar hebben jullie natuurlijk allang gelezen. Toch? Maar ik wil toch ook nog de meest gelezen blogs van afgelopen jaar met jullie delen.

Na een jaar afwezigheid (in 2017 heb ik niet heel veel geschreven.) Ben ik halverwege 2018 weer met enige regelmaat gaan schrijven. In eerste instantie wilde ik een top 3 maken, maar ik heb uiteindelijk besloten om alle blogs met 100+ weergaven te delen. Dat zijn er 5 geworden. 100+ weergaven, voor sommige zal het echt klinken als peanuts. Maar voor iemand die is begonnen te schrijven voor zichzelf, is het stiekem toch best een eer dat er meer dan 100 mensen mijn blogs lezen. Dank jullie wel daarvoor.

En dan nu de top 5! We tellen af!

Vijfde plaats

Kampioenen Euro Stars  sluiten de rij van blogs met 100+ weergaven. En dit is leuk. Dit blog is namelijk ook in het Thuishonk (clubblad) geplaatst. (Mag ik even trots zijn?) Dus feitelijk heeft deze veel meer lezers, maar die worden dan weer niet door WordPress geteld.

Vierde plaats

De vierde plaats is gereserveerd voor Angst met 114 weergaven. Nooit had ik verwacht dat dit zoveel zou losmaken. Zowel via Facebook als via Instagram (gebruikersnaam: Mniekie) heb ik heel veel reacties gekregen. Maar ook mensen die mij persoonlijk erop aanspraken. Bedankt voor alle reacties die ik hierop heb gehad. Dat heeft mij oprecht goed gedaan.

Derde plaats

Direct gevolgd door November 2017 met 136 weergaven. Deze post heeft mij een stapje verder geholpen in de verwerking van een bizarre gebeurtenis.

Tweede plaats

Op een mooie tweede plaats komt Survived met 145 weergaven. Survived gaat over de 18de verjaardag van Danisha. Een feest waar we met een goed gevoel op terug kijken.

Eerste plaats

Het blog met de meeste weergave is Verlof. Dit blog heb ik geschreven in 2017, maar in 2018 is het, met 260 weergaven, het meest gelezen blog geworden. Het gaat over mijn zwangerschapsverlof. De bedoeling was om juist in die tijd wat meer te gaan schrijven. Jullie op de hoogte te houden van het reilen en zeilen tijdens mijn verlof. En ik had natuurlijk tijd genoeg. Het is echter uitgedraaid op verlof nemen van alles.

Dikke knuffel van een heel dankbare M0n13k!

P.S. delen en volgen mag 😉 Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Jatoch? Niettan?

2019vuurwerk

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Zwarte Pieten Discussie 2018

We zijn twee jaar verder sinds het blog over de Zwarte Pieten discussie en inmiddels is er, as we speak (of beter gezegd, terwijl ik dit schrijf), een rechtszaak gaande over de intocht van Sinterklaas, met als inzet Zwarte Piet.
 
Er is dit jaar 1 zwarte piet aan boord van de stoomboot!! 1 Zwarte Piet! (Althans ik heb er nog maar 1 gezien) En die mag dan misschien niet eens bij de intocht aanwezig zijn. Wat moet hij dan? Overboord springen vlak voor ze bij Nederland zijn? Hij zit al op de boot en die is al onderweg.
 
Ik weet dat ik twee jaar geleden heb gezegd dat ik me er niet over uit ga laten, dat ik iedereen in zijn waarde zal laten over wat ze denken en over hoe ze zich voelen. Maar, kom op jongens! Het is een kinderfeest!
 
En weet je wat nou zo bijzonder is aan kinderen? Die denken niet in kleuren. Die zien mensen, geen kleuren. Daar zou iedereen eens een voorbeeld aan moeten nemen.
 
Oké. Focus! Terug naar de rechtszaak.. Gaan we nu serieus een rechtszaak beginnen of zwarte piet al dan niet bij de intocht aanwezig mag zijn. Of dat zwarte piet nog wel in het sinterklaasjournaal te zien mag zijn? Al jarenlang allerlei protesten en dat mondt nu hierin uit. Ik ben normaal niet zo van het live volgen van rechtszaken. Vind het vaak maar saai en langdradig. Voor deze zaak maak ik graag een uitzondering. Zodra ik las dat de uitspraak live te volgen was (dit was om 15:55), heb ik mijn laptop aangezet en was precies op tijd in de digitale rechtszaal aanwezig. Precies op tijd om te zien dat Huispiet gewoon bij de intocht aanwezig mag zijn. (Gelukkig maar, hoeft hij het laatste stuk niet te zwemmen ofzo)
 
Ben ik dan zo naïef dat ik toch hoopte dat het dit jaar zonder gezeur gevierd zou kunnen worden. De NPO heeft de roetveegpieten in het leven geroepen om de mensen tegemoet te komen. Oké, Huispiet is nog steeds zwart, maar dat is huispiet… zo hoort hij te zijn.. Ik zou hem anders niet herkennen. En een sinterklaasfeest zonder Huispiet is toch geen sinterklaasfeest. We moeten Wegwijspiet, Hoge Hoogte Piet en natuurlijk Profpiet ook al missen. ❤ En geloof me, Wegwijs zit nog steeds in mijn hart.<3
 
Nu heb ik natuurlijk het ‘geluk‘ dat mijn oudste twee kiddoos al een tijdje niet meer ‘geloven’ en de kleine man het allemaal nog niet snapt. Die groeit vanzelf in het ‘nieuwe‘ sinterklaas vieren. En wij groeien met hem mee. Desondanks mis ik stiekem de ‘echte’ Pieten wel een beetje. Is het jeugdsentiment? Misschien, maar ik kan er (nog) niet aan wennen dat langzaam maar zeker de Zwarte Piet verdwijnt.
 
Ja! Ik ben ‘voor’ Zwarte Piet (als je echt van voor of tegen moet spreken)! Maar ondanks dat ben ik absoluut TEGEN racisme.
 
En laten we wel even heel duidelijk stellen, dat ik iedereen in zijn waarde laat. Wat hun opvatting ook is. Net zoals ik hoop dat iedereen mij in mijn waarde zal laten over mijn ideeën.
 
Maar laten we bovenal een kinderfeest voor alle kindjes in Nederland een kinderfeest laten blijven.

Dikke feestknuffel m0n13k

 

 


Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaar in de waarde laten. 🙂

Geplaatst in Dromen, Gedachtenkronkels

The dark side

Een inkijkje

Is inkijkje echt een woord? Ja toch? Het klinkt zo raar. Het is in ieder geval wat ik nu doe, jullie een inkijkje geven in mijn hoofd. De ‘donkere’ kant van mijn gedachtes. Waarom de donkere kant? Omdat die overheerst momenteel? Omdat ik genoeg heb van te doen alsof ik mij top voel. Omdat ik door het op te schrijven, probeer om de donkere kant opzij te schuiven. Want als ik het opschrijf, is het uit mijn hoofd en kan ik weer even ademhalen.

Lees verder “The dark side”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Inspiratieloos

Het blijft toch iets bijzonders dat bloggen.

Als je er teveel bij nadenkt, krijg je niets op papier.

Als je jezelf teveel druk op legt, krijg je niets op papier.

Soms heb ik het gevoel dat ik al veel te lang niets geplaatst heb. Dan ga ik er echt voor zitten om te schrijven. Soms ben ik dan echt een uur aan het schrijven en doe er vervolgens niets mee. Waarom? Omdat het niet goed genoeg is! (Nee! Ik ben niet perfectionistisch. *uche*)

Soms gebeurt er iets waar ik echt over wil schrijven, maar dan lukt het gewoon niet. Omdat ik het te graag wil? Geen idee!

Terwijl het ook zomaar kan gebeuren dan ik in de trein (of metro) zit onderweg naar of van het werk even snel iets aan het typen ben. Dit groeit dan in die korte tijd die ik heb uit tot een blog waar ik wel een tevreden over ben. En een die jullie dus uiteindelijk zullen lezen.

Ééntje waarin ik niet gemaakt leuk probeer te doen, maar gewoon leuk BEN! (As always😉)

De afgelopen dagen heb ik geprobeerd iets over het weer te schrijven en een blog over gelukkig zijn. Beide zijn beland in de digitale prullenbak. Nog niet definitief verwijderd, maar toch weg. Zeg maar…

En dan nu dus een blog over het feit dat het niet lukt om een blog te schrijven. Hoe raar is dat eigenlijk!

Dikke knuffel van een enigszins inspiratieloze M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k

Geplaatst in It's my life

Zo’n dag!

Het is vandaag echt zo’n dag. Ik bedoel als je om 6:00 opstaat wanneer je om 7:20 weg moet…… Dat is toch ruim op tijd?

Kennelijk niet. 6:00 wekker loopt af, snel onder de douche doorgesprongen. Aankleden. Kleine man wakker gemaakt, aangekleed, fles gegeven. Mijn lunch ingepakt, ontbijt gemaakt. Zo héhé. Even zitten om mijn schoenen aan te doen en adem te halen.

Vriendlief vertrekt naar zijn werk, dus heel logisch zegt mijn gevoel: Het is pas 7:00 No hurry! Bedankt he gevoel…. het was al 7:22. Had al weg moeten zijn.

Stress!!! Kleine man moet nog sokken en schoenen aan. En zijn jas natuurlijk om hem dan in de kinderwagen te krijgen. Oef! 7:28 loop ik daadwerkelijk de deur uit. 13 minuten later dan de bedoeling was. ZUCHT!

Dat wordt doorlopen naar het kdv. En gered. Netjes om 7:35 loop ik richting de metro. En om 8:01 kom ik bij de trein. Die een paar minuten vertraging heeft. Komt dat even goed uit. Ben namelijk nu al buiten adem van het haasten.

8:06 Jaaaaa daar komt de trein. Maar wacht even. Dit is geen trein. Dit is een sardineblik vermomt als trein. Vreselijk! Japanse taferelen op het station. Helaas ben ik kennelijk geen sardinemateriaal…. ik mocht (en kon) er niet meer bij.

Lekker dan! Nu kom ik te laat. Gelukkig kwam in de verte de intercity er al aan, dus groeide de hoop dat ik toch nog op tijd zou komen. Helaas werd deze intercity opgehouden door de stoptrein die er voor reed. (Waar ik dus niet meer in mocht! ARGH!)

Eindstand: buiten adem en te laat op het werk.

Voor het eerst in 5! jaar te laat op het werk.

Hopelijk gaat de terugreis beter, zodat ik de avond niet met een achterstand in energie ga starten.

Dikke knuff van M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Drama!

Uit respect voor de nabestaanden wilde ik dit niet plaatsen voor het perfect was. Maar hoe? Hoe kan een blog over zoiets vreselijk perfect zijn? Dat gaat niet, daarom heb ik besloten het online te zetten zoals het is. Zonder foto’s, zonder plaatjes, zonder wat voor opschmuck dan ook. Gewoon zoals het is.  Lees verder “Drama!”
Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Het zwanengezinnetje

Elke ochtend dat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf breng genieten we saampjes van de korte ochtendwandeling. Hij in de kinderwagen en ik er achter (iemand moet dat ding vooruit duwen toch?!

Elke keer zien we dan het zwanengezinnetje zwemmen. Pappa, mamma en het lelijke eendje (wat over niet al te lange tijd vast ook een prachtige zwaan wordt). Normaal staan we even stil, brabbelt de kleine man wat tegen de zwanen en lopen we door. Uit het oog, uit het hart.

Vandaag, nadat ik de kleine man had weggebracht en naar de metro liep, zag ik ze weer. En ineens vroeg ik me af wat ze nou de hele dag doen. Alleen maar een beetje ronddobberen, krooseten en mooi zijn? Of hebben ze een nuttigere dagbesteding? Ik bedoel: Als als je dagen hetzelfde zijn, ga je je toch rot vervelen? Althans…..ik wel! Of hebben zwanen daar geen last van? Kennen zij geen verveling? Hoe mooi zou dat zijn?

Vanmorgen zaten zij zich met zijn drietjes te wassen. Rijst bij mij de vraag hoeveel moeite ze moeten doen om hun zwanenkind zover te krijgen…

Ik weet dat sommige mensenouders daar heel veel moeite voor moeten doen. (Ja! Ik spreek uit ervaring!) Die ‘nee’-fase is echt killing!

M: Doe je jas aan!

K: Nee!

M: Kom op! Jasje aan! We moeten weg!

K: Nee! Nee! Nee! Nee!

Niet veel later krijg je de ‘straks’-fase. Op alles wat je vraagt krijg je het antwoord: Ja! Doe ik straks! En als je dan aangeeft dat jullie weg moeten, volgt er een zucht en een: pfff Ja mam (of pap) nog 5 minuten, dan ben ik klaar! Argh!

Tsja, het leven van een mensenouder gaat niet over rozen.

Als baby: slapeloze nachten, direct gevolgd door de peuterpuberteit, die weer snel gevolgd wordt door de kleurerpubertijd. Daarna heb je even rust om je voor te bereiden op de puberteit.

En het leven van een zwanenmamma(of pappa)? Hoe is dat? Heeft haar zwanenkind ook al deze verschillende fases? En hoe gaat de zwanenmamma (of pappa) daarmee om?

Of geniet zij (net als wij) ook van elke fase van ontwikkeling die haar kind doormaakt?

Heus! Ik weet dat de dierenwereld heel anders is dan de mensenwereld. Pure nieuwsgierigheid die mij drijft tot een hele dag denken aan het zwanengezinnetje bij ons in het water.

Dikke knuffel (na een kijkje in de wondere wereld van mijn gedachtes) van M0n13k

Foto van het zwanengezinnetje made by myself.