Geplaatst in It's my life

Veel te snel

Kan iemand mij vertellen wat er is gebeurd? Het gaat ineens allemaal zo snel.

Een maand of 2 geleden waren er nog alarmbellen omdat de kleine man niet praatte. Hij zou op dat vlak behoorlijk achterlopen. Terwijl hij thuis dus al wel lekker aan het kletsen was, maar zodra er anderen bij waren hield hij zijn mond.

Een week geleden lag de kleine man nog heerlijk in zijn ledikant. Maakte totaal geen aanstalten om er zelf uit te klimmen. Hij leek het allemaal wel prima te vinden.

Nog niet zo heel lang geleden at hij alles wat je hem voorschotelde. En met smaak! Totaal geen problemen aan tafel wat je van andere peuters wel eens ziet. (En ik heb genoeg meegemaakt met die andere twee)

Tot voor kort ging hij zonder moeilijk te doen de kinderwagen in als we gingen wandelen.

Maar nu.

Nu zijn we 2 maanden verder en kletst hij de oren van je kop. Alles, maar dan ook echt alles, wordt nagepraat. Het is nu dus echt opletten. Voor je het weet loopt ie de hele dag allerlei woorden te roepen, waarvan je niet wist dat je die (kennelijk) zo vaak gebruikt. OEPS!

Een week later slaapt meneertje in een ‘groot’ bed. Van de week had hij ineens besloten dat hij vanuit zijn ledikant zo het raamkozijn in kon klimmen. En voegde hij de daad bij de gedachte. (Raam zit altijd op slot!) Dus besloten het ledikant om te bouwen tot een groot bed. En dat direct aan de andere kant van de kamer te zetten. Het bed stond namelijk nog geen 5 minuten of meneertje zat alweer in het raamkozijn (Raam gelukkig nog steeds op slot 😉).

Enige nadeel is dat hij nu heel makkelijk zelf zijn bed uit kan stappen en daar in de avond ook nogal eens gebruik van maakt. Gelukkig hebben we een traphekje en hoeven we niet bang te zijn dat hij van de trap zal vallen. Althans, nu we het hekje een extra beveiliging hebben gegeven hoeven we daar niet bang meer voor te zijn. Hij had namelijk binnen een paar minuten na het plaatsen van het hekje door hoe het werkt en deed het zelf open. SCHRIK! Deurkruk staat omhoog, maar ook daar kan hij binnen niet al te lange tijd bij… denk ik zomaar. Maar goed, gevaar geweken. Bed aan de andere kant van de kamer. Vanmorgen werd ik wakker van de woorden: “Kijk mamma, ikke ben hoog!” Hmmm. Slaperig loop ik zijn kamertje in.. Wat denk je? Yups! In het raamkozijn! “Hoe kom je daar nou?”, vraag ik. “Gewoon klimmen!”, is de reactie die ik krijg. Bijdehandje! Even verzinnen hoe we dit in het vervolg kunnen gaan voorkomen. Ideeën zijn welkom!

Eten…. Ja waar dat een week of wat geleden nog zonder wat voor problemen dan ook ging, zorgt dat nu toch wel voor af en toe wat zorgen. Hij maakt er niet echt een drama van. Maar als hij niet wil eten, dan eet hij ook niet. Nu had ik zelf het idee dat ik er geen gedoe van zou maken. Dat had ik wel geleerd met die andere twee. ‘Wil je niet eten? Dan eet je maar niet!’ Dat zou mijn motto zijn. Helaas is dit makkelijker gezegd dat gedaan. Je wilt toch dat je kind eet. Hoe dan ook. De grote problemen blijven (tot nu toe) uit, maar of dat ook zo zal blijven?

Gelukkig gaat mamma haar homemade Tomatensoep er wel goed in.

En de kinderwagen? Die is toch wel echt verleden tijd aan het worden. “Jesse zelluf lopen!” Hoewel hij eigenlijk nog liever met de auto gaat. Aangezien ik, als ik ga wandelen, eigenlijk wel flink de pas erin wil hebben, is dat wel een dingetje. Gelukkig kunnen we met hem de afspraak maken dat we eerst flink door gaan lopen, met hem in de wagen en dat hij het laatste stuk dan zelf mag lopen. Die afspraak is bij alle partijen goed gevallen. Vanaf welke leeftijd gaan ze eigenlijk niet meer in een buggy? Voor mijn gevoel hebben die andere twee er veel langer ingezeten. Geen idee wat hier gangbaar voor is.

Maar enniehoe… Zoals jullie lezen is de kleine man, niet echt klein meer. Hij maakt momenteel echt reuzensprongen. Het gaat voor mijn gevoel echt veel te hard momenteel.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

New York

Het is zover. Ze zijn weg. Maandagochtend hebben wij ze weggebracht naar Schiphol. Danisha en Jeff zitten nu in New York!

Toch geen dag droom

Een paar maanden geleden leek aan Danisha haar droom om in Februari naar New York te gaan abrupt een einde te komen, door omstandigheden waar zij niets aan kon veranderen. Wij vonden dat zo verdrietig voor haar, dat we hebben aangeboden dat Jeff dan met haar mee zou gaan.

Heel eerlijk! Tegen niemand zeggen hoor! Maar het was wel even slikken. Mijn ‘omgaan- met-nieuwe-situaties-dingetje’ stak even de kop op. (Stom! I know!) Ik ben voor de mensen in mijn omgeving dan niet altijd even makkelijk. Ik kan dan ook heel ongeïnteresseerd overkomen, terwijl dat echt niet zo is. Gelukkig heb ik nog altijd mijn in-case-of-emergency-masker. Dat…. en ik had er stiekem zelf ook wel heen willen gaan. But somebody has to hold down the fort! 😉

Blij

Natuurlijk ben ik blij voor Danisha dat haar droomreis toch doorgaat en dat ook Jeff weer een droom werkelijkheid kan laten worden. Daar is geen twijfel over mogelijk! Want ik gun ze die reis meer dan wie of wat dan ook. Ze hebben het verdiend!

En zou het verstandig zijn als ik mee zou zijn gegaan? Onzeker als ik ben, op plekken waar ik nog nooit ben geweest en mijn energielevel wat nog steeds te wensen over laat? Ik denk het niet! Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Mijn tijd komt nog wel!

Ach! Ik kan alleen maar onwijs blij voor ze zijn. Ze gaan een fantastische week hebben, waarin ze mooie herinneringen gaan maken.

Wifi

Ik weet dat ik, toen ik 8 jaar geleden naar Zuid-Afrika ging, 11 uur in het vliegtuig heb gezeten zonder enig contact met de wereld buiten het vliegtuig. En nu? Nu hebben ze WiFi aan boord en heb ik maanmiddag gezellig zitten appen met Danisha. Een bizar idee is het toch wel dat je, terwijl ze ergens boven de atlantische oceaan vliegt, toch contact kan hebben met elkaar.

Oei! Ik word oud!

Met het risico dat ik heel oud klink. Toen ik haar leeftijd had, had je op vakantie nul contact met je vrienden thuis en heel weinig met familie. Dat was te duur en lastig. Je moest naar een telefooncel, dat koste vanuit het buitenland echt een berg geld. Dus dat deed je niet zo snel.

Met de tijd heb ik dat zien veranderen naar af en toe een smsje (sms-en vanuit het buitenland was nog steeds heel duur) tot elke dag een appje, omdat nu het datagebruik in het buitenland ook gewoon van je bundel af gaat. En nu dus appen vanuit het vliegtuig. Zelfs daar kan je nu dus online zijn. De enige app die je kan gebruiken is Whatsapp, maar je hebt dus wel zelfs vanuit de lucht boven de oceaan mobiel contact met het thuisfront.

Ondertussen thuis

Hier gaat het ‘normale’ leven door. Hoewel….Rick heeft vakantie en vermaakt zich prima. Helaas is de kleine man hartstikke ziek. Sinds dinsdag heeft hij echt hele hoge koorts. Het is gelukkig ‘maar’ een verkoudheidsvirus volgens de huisarts.

Maar hoe zielig is het, dat ie als een hoopje ellende tegen je aanhangt. Halve dagen ligt te slapen en bijna niets eet. Dat laatste hoef ik me niet druk om te maken: “Het is een grote knul, dus die heeft wel wat reserves!”, aldus de huisarts.

Ondertussen zit ik dit midden in de nacht te schrijven, doordat ik wakker ben geworden van de kleine man en de slaap niet meer kan vatten. Terwijl de kleine man natuurlijk al lang weer zijn oogjes dicht heeft.

Aftellen

Nog 2 nachtjes slapen. Dan gaan we weer richting Schiphol. Zij vertrekken iets eerder dan wij. Maar rond 11:00 zijn we weer allemaal samen.

Dikke knuffel van een van de hak op de tak springende M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Tipping Point

Ik schrijf niet vaak reviews. Maar hier hangt zo’n geweldig mooi verhaal aan vast, dat ik eigenlijk niet anders kan. (Althans ik vind het persoonlijk een geweldig mooi verhaal)

Not feeling so good

Het is november 2016 en ik zit helemaal niet lekker in mijn vel. Al een flinke tijd proberen we zwanger te raken, wat niet lukt. Pas geopereerd aan mijn galblaas en enorm veel last van mijn rug. Dit alles zorgde er wel voor dat ik mij (op zijn zachtst gezegd) niet heel lekker voelde. Behoorlijk terneergeslagen zeg maar.

De Kaarten

Ik ben toen voor een Reiki sessie naar Brigitte gegaan. Dat zou mij even rust geven voor de komende tijd. Voor ze aan de behandeling begon gaf ze mij een kistje. In dat kistje zaten een heleboel kaarten, rode, groene en gele en alles netjes op kleur gesorteerd. Ik kijk haar vragend aan, want eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik met deze kaartjes aan moet.

Nou zegt ze: De rode kaarten staan voor jouw hindernissen, de groene geven je handvatten om hiermee om te gaan en de gele geven je een steuntje in de rug. Je pakt 1 rode, 3 groene en een gele kaart en legt ze voor je neer.  Zo gezegd ze gedaan.

Betekenis

Rood: De overtuiging dat je gefaald hebt – hmmm dat klopt wel. Het lukt niet met zwanger worden, daar faal ik dus in. Ach, dit is slechts 1 van de dingen, waarvan ik toen vond dat ik er in faalde.

Groen: Vertrouwen, Vergeving en Een goed boek. – Die snapte ik wel.

Vertrouwen – Vertrouwen in mezelf en de toekomst. Het komt allemaal goed. Alles gebeurd met een reden.

Vergeving – Mezelf vergeven, niet altijd de schuld bij mezelf leggen.

Een goed boek – Er is niets wat mij zo goed helpt ontspannen als een goed boek.

Geel: Verwacht een wonder. – Tsja, een wonder? Hiervan weet ik niet wat ik er van moet denken. Zij zegt: Wacht maar af, je zult het zien.

Daarna heb ik de reiki behandeling ondergaan. Deze heeft zijn werk (of haar werk) overigens prima gedaan. Voelde me stukken beter daarna. Het gaf mij de lichamelijke en geestelijk kracht om weer door te gaan.

Wonder?

De dagen er na, bleef ik maar denken aan die gele kaart. Een wonder? Wat kan dat nou zijn? Ik was ondertussen in een staat waarin alles eenwonder zou kunnen zijn. Tot 23 november! Toen heeft het wonder zich geopenbaard. Hoe? In een zwangerschapstest. Eindelijk, na bijna 2 jaar teleurstellingen was ik zwanger! En direct wist ik…. Dit is het wonder! En dat was het. Als 40+er is het al lastig om zwanger te worden, als je dan ook nog iets (was niet veel meer maar toch) zwaarder bent, wordt het nog wat lastiger. En die problemen met mijn galblaas hielpen er ook niet bij natuurlijk. Maar het is gelukt. Ik was zwanger. (ja was, want inmiddels is ons wondertje een mooie stoere kleine man van 18 maanden)

Dit is een voorbeeld van 1 set kaarten die ik getrokken heb, ik doe het regelmatig en het helpt mij door moeilijke momenten heen of bij lastige keuzes.

Het leuke is dat er nu 10% korting is (tot 31 januari) en je maakt ook nog eens kans om je aankoopbedrag terug te krijgen.

Je kan de aanbieding terug vinden via Facebook. Ben je benieuwd naar meer? Neem dan eens een kijkje op de website.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Zwarte Pieten Discussie 2018

We zijn twee jaar verder sinds het blog over de Zwarte Pieten discussie en inmiddels is er, as we speak (of beter gezegd, terwijl ik dit schrijf), een rechtszaak gaande over de intocht van Sinterklaas, met als inzet Zwarte Piet.
 
Er is dit jaar 1 zwarte piet aan boord van de stoomboot!! 1 Zwarte Piet! (Althans ik heb er nog maar 1 gezien) En die mag dan misschien niet eens bij de intocht aanwezig zijn. Wat moet hij dan? Overboord springen vlak voor ze bij Nederland zijn? Hij zit al op de boot en die is al onderweg.
 
Ik weet dat ik twee jaar geleden heb gezegd dat ik me er niet over uit ga laten, dat ik iedereen in zijn waarde zal laten over wat ze denken en over hoe ze zich voelen. Maar, kom op jongens! Het is een kinderfeest!
 
En weet je wat nou zo bijzonder is aan kinderen? Die denken niet in kleuren. Die zien mensen, geen kleuren. Daar zou iedereen eens een voorbeeld aan moeten nemen.
 
Oké. Focus! Terug naar de rechtszaak.. Gaan we nu serieus een rechtszaak beginnen of zwarte piet al dan niet bij de intocht aanwezig mag zijn. Of dat zwarte piet nog wel in het sinterklaasjournaal te zien mag zijn? Al jarenlang allerlei protesten en dat mondt nu hierin uit. Ik ben normaal niet zo van het live volgen van rechtszaken. Vind het vaak maar saai en langdradig. Voor deze zaak maak ik graag een uitzondering. Zodra ik las dat de uitspraak live te volgen was (dit was om 15:55), heb ik mijn laptop aangezet en was precies op tijd in de digitale rechtszaal aanwezig. Precies op tijd om te zien dat Huispiet gewoon bij de intocht aanwezig mag zijn. (Gelukkig maar, hoeft hij het laatste stuk niet te zwemmen ofzo)
 
Ben ik dan zo naïef dat ik toch hoopte dat het dit jaar zonder gezeur gevierd zou kunnen worden. De NPO heeft de roetveegpieten in het leven geroepen om de mensen tegemoet te komen. Oké, Huispiet is nog steeds zwart, maar dat is huispiet… zo hoort hij te zijn.. Ik zou hem anders niet herkennen. En een sinterklaasfeest zonder Huispiet is toch geen sinterklaasfeest. We moeten Wegwijspiet, Hoge Hoogte Piet en natuurlijk Profpiet ook al missen. ❤ En geloof me, Wegwijs zit nog steeds in mijn hart.<3
 
Nu heb ik natuurlijk het ‘geluk‘ dat mijn oudste twee kiddoos al een tijdje niet meer ‘geloven’ en de kleine man het allemaal nog niet snapt. Die groeit vanzelf in het ‘nieuwe‘ sinterklaas vieren. En wij groeien met hem mee. Desondanks mis ik stiekem de ‘echte’ Pieten wel een beetje. Is het jeugdsentiment? Misschien, maar ik kan er (nog) niet aan wennen dat langzaam maar zeker de Zwarte Piet verdwijnt.
 
Ja! Ik ben ‘voor’ Zwarte Piet (als je echt van voor of tegen moet spreken)! Maar ondanks dat ben ik absoluut TEGEN racisme.
 
En laten we wel even heel duidelijk stellen, dat ik iedereen in zijn waarde laat. Wat hun opvatting ook is. Net zoals ik hoop dat iedereen mij in mijn waarde zal laten over mijn ideeën.
 
Maar laten we bovenal een kinderfeest voor alle kindjes in Nederland een kinderfeest laten blijven.

Dikke feestknuffel m0n13k

 

 


Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaar in de waarde laten. 🙂

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Het zwanengezinnetje

Elke ochtend dat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf breng genieten we saampjes van de korte ochtendwandeling. Hij in de kinderwagen en ik er achter (iemand moet dat ding vooruit duwen toch?!

Elke keer zien we dan het zwanengezinnetje zwemmen. Pappa, mamma en het lelijke eendje (wat over niet al te lange tijd vast ook een prachtige zwaan wordt). Normaal staan we even stil, brabbelt de kleine man wat tegen de zwanen en lopen we door. Uit het oog, uit het hart.

Vandaag, nadat ik de kleine man had weggebracht en naar de metro liep, zag ik ze weer. En ineens vroeg ik me af wat ze nou de hele dag doen. Alleen maar een beetje ronddobberen, krooseten en mooi zijn? Of hebben ze een nuttigere dagbesteding? Ik bedoel: Als als je dagen hetzelfde zijn, ga je je toch rot vervelen? Althans…..ik wel! Of hebben zwanen daar geen last van? Kennen zij geen verveling? Hoe mooi zou dat zijn?

Vanmorgen zaten zij zich met zijn drietjes te wassen. Rijst bij mij de vraag hoeveel moeite ze moeten doen om hun zwanenkind zover te krijgen…

Ik weet dat sommige mensenouders daar heel veel moeite voor moeten doen. (Ja! Ik spreek uit ervaring!) Die ‘nee’-fase is echt killing!

M: Doe je jas aan!

K: Nee!

M: Kom op! Jasje aan! We moeten weg!

K: Nee! Nee! Nee! Nee!

Niet veel later krijg je de ‘straks’-fase. Op alles wat je vraagt krijg je het antwoord: Ja! Doe ik straks! En als je dan aangeeft dat jullie weg moeten, volgt er een zucht en een: pfff Ja mam (of pap) nog 5 minuten, dan ben ik klaar! Argh!

Tsja, het leven van een mensenouder gaat niet over rozen.

Als baby: slapeloze nachten, direct gevolgd door de peuterpuberteit, die weer snel gevolgd wordt door de kleurerpubertijd. Daarna heb je even rust om je voor te bereiden op de puberteit.

En het leven van een zwanenmamma(of pappa)? Hoe is dat? Heeft haar zwanenkind ook al deze verschillende fases? En hoe gaat de zwanenmamma (of pappa) daarmee om?

Of geniet zij (net als wij) ook van elke fase van ontwikkeling die haar kind doormaakt?

Heus! Ik weet dat de dierenwereld heel anders is dan de mensenwereld. Pure nieuwsgierigheid die mij drijft tot een hele dag denken aan het zwanengezinnetje bij ons in het water.

Dikke knuffel (na een kijkje in de wondere wereld van mijn gedachtes) van M0n13k

Foto van het zwanengezinnetje made by myself.
Geplaatst in Gedachtenkronkels

Spannend / spannender

Remember?
i-will-try-to-remember-clipart-1

Wie kent het nog?
Jaaaaaren geleden, toen ik nog jong, mooi en dun was, deed iedere tiener dit.

b91d5654989e8ee8539aa10042f33699

3 dagen lang kris kras door Nederland rondreizen.

Wat een vrijheid. Vakantie in eigen land.

Vrijheid

Samen met een van mijn vriendinnen ben ik dit avontuur aangegaan.

Spannend jongûh!

Voor het eerst zonder ouders op pad (Op de schoolreisjes na.)…. brrrrrrr
We hebben heel veel gezien en gedaan.
Naar de legerbasis in Gilze-Rijen (geen soldaat gezien)
Station Gilze-Rijen - Stationsbord Gilze Rijen
Naar Hellendoorn geweest (in de regen, vrijwel geen enkele attractie open.) Bijkomend voordeel: Bij de enkele attracties die wel open waren stond geen wachtrij. En ook hebben we in het “restaurant” niet hoeven wachten. We waren namelijk vrijwel de enige in het park.
By the way: De Rioolrat is echt onwijs leuk (althans toentertijd wel)
Avonturenpark-Hellendoorn-Rioolrat-3
Ook zijn we nog een dagje gewoon wezen toeristen. Lekker veel in de trein en ander openbaar vervoer. We zijn toen ook nog even in Tholen geweest. Daar heb ik een aantal jaren als kind zijnde gewoond.
Tholen-stad2
Zelfs nog een bekende tegengekomen.
Althans, hij herkende mij. Ik hem niet. (oeps) Toen hij zei wie hij was (vader van een klasgenootje van toen) wist ik wie hij was, echter nog steeds geen herkenning. (zegt dat wat over mij of over hem?)
Verder hebben we die laatste dag vooral veel in de trein gezeten. Wat een vrijheid. Je ziet veel en wordt niet moe. Heerlijk.

Toen

ik was in deze tijd een jaar of 16. Had net eind-examen gedaan.

Nu

Nu is dochterlief 15!, en wil graag een dagje zonder ouders en met vriendinnen op pad. En dan snap je ineens wat jouw ouders voelden in die tijd. En dan hadden wij niet eens mobieltjes.

Spannender

Weet eerlijk niet wat spannender is. Zelf zonder ouders op pad gaan, of je kind die voor het eerst zonder ouders op pad gaat.

Brrrrrrrrrrr

Knuff m0n13k

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

Huishoudbeurs 2016   

Traditie?

Wanneer noem je iets en traditie? Wanneer is een traditie geboren?
Vorig jaar met dochterlief voor het eerst naar de huishoudbeurs geweest.
Nou ja, zij voor het eerst. En ik niet.
Aan het einde van de dag, met pijn in haar voeten, rug en handen van alle tasjes vroeg ze of we volgend jaar weer konden gaan. Lees verder “Huishoudbeurs 2016   “

Geplaatst in Gedachtenkronkels

De grote school

Niet te persoonlijk, niet te persoonlijk! Dat is wat ik mezelf blijf voorhouden als ik bezig ben met het schrijven van een blog.

En dan bedoel ik met persoonlijk eigenlijk, dat ik niet ga schrijven wat ik zoal heb gedaan op een dag. Op die manier betrek ik geen anderen in mijn blog die dat misschien niet willen.

Nu kan je natuurlijk altijd proberen om de persoon zo onherkenbaar mogelijk neer te zetten, maar de persoon zelf zal zich altijd herkennen en zich daardoor misschien wel in de kijker gezet voelen.
Lees verder “De grote school”