Geplaatst in Boeken, It's my life

Boekenwurm

Dat ik me de afgelopen tijd wat beter voelde en dat het weer wel heel erg meezat, heeft geleid tot het lezen van 3 boeken! 3! Wauw! Dat is meer dan in de afgelopen 13 maanden bij elkaar. Wacht! Eigenlijk waren het 4 boeken, maar 1 was meer een verhalenbundel die tel ik niet mee.

Vroeger (tot een jaar of twee geleden) was ik een echte boekenwurm, altijd aan het lezen. De afgelopen jaren lukte het me steeds maar niet. Geen concentratie, geen zin, geen energie! En nu krijg ik langzaam maar zeker wat meer zin om weer te gaan lezen. En nog mooier, het lukt me ook weer.

Welke boeken ik dan gelezen heb? Die heb ik hier even voor je op een rijtje gezet.

Ach Moedertje! – Hugo Borst


Net zoals ik Ma! zijn ook hier zijn columns gebundeld. De meesten al verschenen in de krant, anderen speciaal voor het boek geschreven. Maar stuk voor stuk waargebeurd. Door het lezen van dit boek krijg je een kijkje in de keuken van het verpleeghuis en hoe het is om te leven met een dierbare met Alzheimer. Het is een boek wat je door je tranen heen leest en even laten is het lastig lezen door het lachen.

De Stroopwafelshop – Astrid Harrewijn

Heb jij ook altijd gedroomd om het avontuur aan te gaan? Om alles achter te laten voor het onbekende? Om een reis naar de andere kant van de wereld te maken en te kijken of je daar kan (over)leven? Ik niet! Daar was ik nooit stoer genoeg voor.

Suze kreeg een uitdaging en greep deze kans zonder een seconde na te denken. De uitdaging was om in een opkomende wijk (Bushwick, Brooklyn) in New York een koffietentje te beginnen waar ze ook verse stroopwafels verkoopt.  Haar twee vrienden, die ook meedoen aan deze uitdaging, beginnen een koffietentje in Rome en Parijs. De winnaar krijgt 100.000 euro!

Als ze aankomt ziet ze dat deze ‘upcoming’ wijk nog heel erg crimineel is en wil ze het liefst asap naar huis. Thuis, waar alles goed ging, lieve vriend, lieve ouders en haar beste vriendin die binnenkort gaat trouwen. Het pand waar haar koffietentje moet komen, heeft wel wat werk nodig. Gelukkig vindt ze al snel 4 Mexicanen die haar hierbij helpen. Dit levert een mooie vriendschap op. En dat is wel waar het in dit boek om draait. Vriendschap!

Voor ik alles ga vertellen, kan je misschien beter zelf het boek gaan lezen. Het staat bol van de humor en je blijft erin lezen. Althans ik wel. En of ze de hoofdprijs wint? Tsja, ga dat ook maar zelf uitvinden!

Hoera! Een depressie! – Ron van den Bovenkamp

Dit boek had ik bij de bibliotheek gehaald, maar het lukte me maar niet om erin te beginnen. Het voelde een beetje te persoonlijk. Vlak voor ik het boek terug moest brengen, werd besloten dat de bibliotheek niet meer open mocht. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik het toch ben gaan lezen.

Het is het verhaal van een zakenman pur sang en zijn gevecht tegen een zware depressie. Hij neemt je afwisselend mee in zijn succesvolle periode als eigenaar van de eerste Pizza &Sparerib service van Rotterdam en zijn jaren waarin hij vocht tegen zijn depressie en verslaving.

Hij neemt je mee in zijn behandelingstraject. Zonder schaamte vertelt hij over de medische behandelingen en over wat hij dacht en voelde.

Hoewel het op veel vlakken heel erg herkenbaar was, was het vooral inspirerend. Het is lekker vlot geschreven, met een flinke scheut Rotterdamse humor. Je voelt zijn pijn, maar toch zit je te lachen!? Dat is een kunst om dat als schrijver voor elkaar te krijgen.  
Ron is er weer boven opgekomen. En is nu weer gezond. Geen terugval gehad en geen medicatie meer! Met zijn open en eerlijke manier van schrijven probeert het taboe wat nog steeds rond depressiviteit hangt te doorbreken.

Deze drie boeken uitgelezen. En nu? Mijn e-reader ligt geduldig te wachten op het tafeltje. De kleine man slaapt. Dus ik ga hem zo aanzetten en eens kijken welk boek het volgende gaat worden.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Zwarte Pieten Discussie 2018

We zijn twee jaar verder sinds het blog over de Zwarte Pieten discussie en inmiddels is er, as we speak (of beter gezegd, terwijl ik dit schrijf), een rechtszaak gaande over de intocht van Sinterklaas, met als inzet Zwarte Piet.
 
Er is dit jaar 1 zwarte piet aan boord van de stoomboot!! 1 Zwarte Piet! (Althans ik heb er nog maar 1 gezien) En die mag dan misschien niet eens bij de intocht aanwezig zijn. Wat moet hij dan? Overboord springen vlak voor ze bij Nederland zijn? Hij zit al op de boot en die is al onderweg.
 
Ik weet dat ik twee jaar geleden heb gezegd dat ik me er niet over uit ga laten, dat ik iedereen in zijn waarde zal laten over wat ze denken en over hoe ze zich voelen. Maar, kom op jongens! Het is een kinderfeest!
 
En weet je wat nou zo bijzonder is aan kinderen? Die denken niet in kleuren. Die zien mensen, geen kleuren. Daar zou iedereen eens een voorbeeld aan moeten nemen.
 
Oké. Focus! Terug naar de rechtszaak.. Gaan we nu serieus een rechtszaak beginnen of zwarte piet al dan niet bij de intocht aanwezig mag zijn. Of dat zwarte piet nog wel in het sinterklaasjournaal te zien mag zijn? Al jarenlang allerlei protesten en dat mondt nu hierin uit. Ik ben normaal niet zo van het live volgen van rechtszaken. Vind het vaak maar saai en langdradig. Voor deze zaak maak ik graag een uitzondering. Zodra ik las dat de uitspraak live te volgen was (dit was om 15:55), heb ik mijn laptop aangezet en was precies op tijd in de digitale rechtszaal aanwezig. Precies op tijd om te zien dat Huispiet gewoon bij de intocht aanwezig mag zijn. (Gelukkig maar, hoeft hij het laatste stuk niet te zwemmen ofzo)
 
Ben ik dan zo naïef dat ik toch hoopte dat het dit jaar zonder gezeur gevierd zou kunnen worden. De NPO heeft de roetveegpieten in het leven geroepen om de mensen tegemoet te komen. Oké, Huispiet is nog steeds zwart, maar dat is huispiet… zo hoort hij te zijn.. Ik zou hem anders niet herkennen. En een sinterklaasfeest zonder Huispiet is toch geen sinterklaasfeest. We moeten Wegwijspiet, Hoge Hoogte Piet en natuurlijk Profpiet ook al missen. ❤ En geloof me, Wegwijs zit nog steeds in mijn hart.<3
 
Nu heb ik natuurlijk het ‘geluk‘ dat mijn oudste twee kiddoos al een tijdje niet meer ‘geloven’ en de kleine man het allemaal nog niet snapt. Die groeit vanzelf in het ‘nieuwe‘ sinterklaas vieren. En wij groeien met hem mee. Desondanks mis ik stiekem de ‘echte’ Pieten wel een beetje. Is het jeugdsentiment? Misschien, maar ik kan er (nog) niet aan wennen dat langzaam maar zeker de Zwarte Piet verdwijnt.
 
Ja! Ik ben ‘voor’ Zwarte Piet (als je echt van voor of tegen moet spreken)! Maar ondanks dat ben ik absoluut TEGEN racisme.
 
En laten we wel even heel duidelijk stellen, dat ik iedereen in zijn waarde laat. Wat hun opvatting ook is. Net zoals ik hoop dat iedereen mij in mijn waarde zal laten over mijn ideeën.
 
Maar laten we bovenal een kinderfeest voor alle kindjes in Nederland een kinderfeest laten blijven.

Dikke feestknuffel m0n13k

 

 


Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaar in de waarde laten. 🙂

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Inspiratieloos

Het blijft toch iets bijzonders dat bloggen.

Als je er teveel bij nadenkt, krijg je niets op papier.

Als je jezelf teveel druk op legt, krijg je niets op papier.

Soms heb ik het gevoel dat ik al veel te lang niets geplaatst heb. Dan ga ik er echt voor zitten om te schrijven. Soms ben ik dan echt een uur aan het schrijven en doe er vervolgens niets mee. Waarom? Omdat het niet goed genoeg is! (Nee! Ik ben niet perfectionistisch. *uche*)

Soms gebeurt er iets waar ik echt over wil schrijven, maar dan lukt het gewoon niet. Omdat ik het te graag wil? Geen idee!

Terwijl het ook zomaar kan gebeuren dan ik in de trein (of metro) zit onderweg naar of van het werk even snel iets aan het typen ben. Dit groeit dan in die korte tijd die ik heb uit tot een blog waar ik wel een tevreden over ben. En een die jullie dus uiteindelijk zullen lezen.

Ééntje waarin ik niet gemaakt leuk probeer te doen, maar gewoon leuk BEN! (As always😉)

De afgelopen dagen heb ik geprobeerd iets over het weer te schrijven en een blog over gelukkig zijn. Beide zijn beland in de digitale prullenbak. Nog niet definitief verwijderd, maar toch weg. Zeg maar…

En dan nu dus een blog over het feit dat het niet lukt om een blog te schrijven. Hoe raar is dat eigenlijk!

Dikke knuffel van een enigszins inspiratieloze M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k

Geplaatst in It's my life

Zo’n dag!

Het is vandaag echt zo’n dag. Ik bedoel als je om 6:00 opstaat wanneer je om 7:20 weg moet…… Dat is toch ruim op tijd?

Kennelijk niet. 6:00 wekker loopt af, snel onder de douche doorgesprongen. Aankleden. Kleine man wakker gemaakt, aangekleed, fles gegeven. Mijn lunch ingepakt, ontbijt gemaakt. Zo héhé. Even zitten om mijn schoenen aan te doen en adem te halen.

Vriendlief vertrekt naar zijn werk, dus heel logisch zegt mijn gevoel: Het is pas 7:00 No hurry! Bedankt he gevoel…. het was al 7:22. Had al weg moeten zijn.

Stress!!! Kleine man moet nog sokken en schoenen aan. En zijn jas natuurlijk om hem dan in de kinderwagen te krijgen. Oef! 7:28 loop ik daadwerkelijk de deur uit. 13 minuten later dan de bedoeling was. ZUCHT!

Dat wordt doorlopen naar het kdv. En gered. Netjes om 7:35 loop ik richting de metro. En om 8:01 kom ik bij de trein. Die een paar minuten vertraging heeft. Komt dat even goed uit. Ben namelijk nu al buiten adem van het haasten.

8:06 Jaaaaa daar komt de trein. Maar wacht even. Dit is geen trein. Dit is een sardineblik vermomt als trein. Vreselijk! Japanse taferelen op het station. Helaas ben ik kennelijk geen sardinemateriaal…. ik mocht (en kon) er niet meer bij.

Lekker dan! Nu kom ik te laat. Gelukkig kwam in de verte de intercity er al aan, dus groeide de hoop dat ik toch nog op tijd zou komen. Helaas werd deze intercity opgehouden door de stoptrein die er voor reed. (Waar ik dus niet meer in mocht! ARGH!)

Eindstand: buiten adem en te laat op het werk.

Voor het eerst in 5! jaar te laat op het werk.

Hopelijk gaat de terugreis beter, zodat ik de avond niet met een achterstand in energie ga starten.

Dikke knuff van M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Drama!

Uit respect voor de nabestaanden wilde ik dit niet plaatsen voor het perfect was. Maar hoe? Hoe kan een blog over zoiets vreselijk perfect zijn? Dat gaat niet, daarom heb ik besloten het online te zetten zoals het is. Zonder foto’s, zonder plaatjes, zonder wat voor opschmuck dan ook. Gewoon zoals het is.  Lees verder “Drama!”
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Switch on switch off

Ja! Ik wil!

Ja! Ik wil afvallen.

Ja! Ik wil sporten.

Het lukt alleen maar niet. En……

Ja! Ik weet dat ik gewoon moet beginnen.

Smoesjes

1001 smoesjes kan ik bedenken, veel hier van zijn eigenlijk niet eens smoesjes.

  • De verleiding is te groot! Ja! Ik werk nu eenmaal in de stad, waar op elke hoek (en daartussen) een leuk eettentje te vinden is. Sushi hier, Bram daar, Donër, Kapsalon, broodjes…. noem maar op.
  • Geen tijd! Hallo! Ik heb drie kinderen, mijn vriend en mijn werk, wanneer moet ik gaan sporten dan?

Hmmmm bij nader inzien zijn er maar 2 van de 1001 geen smoesjes, maar serious every day challenges.

Switch off

Natuurlijk kan ik me blijven focussen op alles wat ik niet gegeten heb. Maar zolang er meer is wat ik wel gegeten heb, is dat misschien niet de beste manier. Natuurlijk kan ik mezelf elke avond in slaap huilen, omdat ik weer niet bewogen heb en weer slecht gegeten heb die dag. Maar waarom doe ik er niet gewoon iets aan? Doen! Niet denken, gewoon doen. Oh, het is zo makkelijk om te zeggen. Het advies wat iedereen geeft. Niet denken, maar doen! Jaja, doe het zelf maar eens. Hoe vaak mopperen jullie niet dat je iets wou doen wat niet gelukt is? Juist! Het gebeurt iedereen. En het is niet dat ik niet wil. Ik moet alleen die verdraaide knop vinden.

I did it before

Het is me al eens eerder gelukt, dus nu gaat het ook lukken. Zo simpel is het. Ik moet alleen die schakelaar vinden. Switch on Switch off.

Tips

De schakelaar is niet het enige waar ik naar zoek. Tips, ideeën, recepten e.d voor een verantwoorde maaltijd zijn ook altijd welkom. Maakt echt niet uit of het koolhydraatarm, laag in caloriën of een sonjabakkertje is. Ook voor een makkelijke, maar lekkere lunch, om mee te nemen, zodat ik niet naar buiten ga en weer met een patatje van Bram terugkom

Dikke knuffel M0n13k

Switch On!

Stand: 10-09-18 92,0kg