Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels, It's my life

Bang

Ja ik ben bang. Ik was het nog niet. Althans niet echt. Maar, zojuist keek ik naar wat nou precies de risicogroepen met betrekking tot Corona zijn.

Hier staan ze:

Overzicht risicogroepen

  • Ouderen
  • Mensen met hart- en vaatziekten
  • Mensen die medicijnen gebruiken waardoor hun immuunsysteem verzwakt is, zoals veel MS-patiënten
  • Diabetespatiënten
  • Mensen met een hoge bloeddruk

Ook mensen met kanker lopen een verhoogd risico op ernstige complicaties, omdat hun immuunsysteem vaak verzwakt is.

Bronnen: RIVM, WHO

Begrijp je mijn angst nu… Ik zat de persconferentie te kijken en daarin werd o.a. gezegd dat risicogroepen het ov moeten vermijden. Ook sociaal contact en groepen moeten vermeden worden. Dat terwijl mijn psycholoog zeg dat ik juist niet meer moet vermijden. Hier raak ik wel een beetje van in de war. Rutte zei ook dat bezoek aan iemand in de risicogroepen vermeden moet worden. Dussss, had je langs willen komen. Doe maar even niet. Hoe vervelend en jammer ik het ook vind. (Net of ik niet alweer een tijdje bezig was mezelf langzaam maar zeker in een sociaal isolement te storten. Waarom? Geen idee, het gebeurt! Dat schijnt een van de symptomen van de depressie te zijn.)

Maar wat betekent Corona voor de risicogroepen? Dat is me niet helemaal duidelijk. Gaat het erom dat ik het sneller kan krijgen? Of is het dat, als ik het krijg, ik er zieker van word dan iemand die niet tot 1 van de bovenstaande groepen behoort.

Allemaal leuk en aardig, maar ik kan toch niet alleen maar binnen zitten? Ik moet toch af en toe boodschappen doen ofzo? Als ik alleen maar thuis zit, dan is de kans dat ik weer terugval -naar waar ik vorig jaar zat- heel erg aanwezig natuurlijk. Daar zit ik dan ook weer niet op te wachten. Het is allemaal zo dubbel en onduidelijk en engig.(Engig is geen woord, maar het maakt precies duidelijk hoe ik me voel)

Er zullen nu vast mensen zijn die roepen dat het allemaal veel erger wordt gebracht dan dat het daadwerkelijk is. En dat mag. Je mag dat vinden, dat is je goed recht.

Het is gewoon een griepje. Dat is wat sommigen roepen. Een griepje, dat valt dus best mee. Ja klopt. Maar vergis je niet dat de risicogroepen elk jaar de griepprik krijgen om te voorkomen dat de gevolgen ervan te erg worden. En hiervoor is nog geen prikje beschikbaar. Voor mensen die een goeie weerstand hebben, zal het inderdaad meevallen. Maar je kan natuurlijk wel mensen aansteken die wel heel kwetsbaar zijn. 

Weet je, bagatelliseer de angst van anderen alsjeblieft niet! En geloof me, ik ben echt niet heilig wat dat betreft hoor. Ik maak ook grappen over Corona. En probeer het ook weg te lachen. Maar ik merk ook dat hoe angstiger het allemaal wordt, hoe meer grappen ik er over maak. Soort van ‘als ik er grappig over doe, is het niet zo erg’, denk ik. Beetje zelfbescherming ook misschien. Om niet compleet door te draaien (voor zover dat nog mogelijk is dan).

Hoe sta jij hierin? Ben jij ook bang? Of vind je het allemaal maar onzin? Wat vind jij van de Coronacrisis?

Dikke knuffel (een digitale dus hè, voor de veiligheid 😉) M0n13k

Geplaatst in actualiteit

M.A.F.S. 2020

Ik schrijf niet vaak over televisieprogramma’s. Heb dat volgens mij pas 1x eerder gedaan (Five Days Inside). Maar de uitkomst van Married At First Sight heeft me zo verrast, dat ik er wel even wat woorden aan moest vuil maken. En natuurlijk niet alleen de uitkomst hoor, maar eigenlijk wel alle afleveringen. Henkie en Wenkie (Chantal) niet in de laatste plaats. Kannonnuh! Wat hebben die het programma schwung gegeven. Al hadden ze dat waarschijnlijk liever op een andere manier gedaan. Natuurlijk begrijp ik dat veel aandacht naar hun avontuur ging. Dat trekt kijkers. Wel vind ik het jammer dat dit ten koste is gegaan van de tijd voor de andere deelnemers.

Zoals je begrijpt heb ik -zoals elk jaar- ook dit jaar weer naar Married At First Sight gekeken. En zoals elk jaar weer nieuwsgierig naar hoe de koppels het gingen redden. Bij sommigen had ik al snel door dat het niks zou worden. En bij anderen leek het helemaal goed te gaan. Wat kan je het mis hebben zeg. OEF!

Weet je wat? Ik ga ze gewoon even allemaal af….

Thierry en Sanne: Ik wist zeker dat die het zouden gaan redden. Vanaf het begin. Die oogjes toen ze voor het altaar stonden. Hoewel ik me voor kan stellen dat het voor Thierry heel dubbel moet zijn geweest, aangezien zijn ouders er niet bij wilden zijn. Zelfs na het ijsjes-incident tijdens de huwelijksreis, wist ik: “Dit komt goed!” Wat heb ik genoten van hun verhaal en het aftasten van elkaar, het elkaar leren kennen. Heerlijk. En hoe mooi was het dan om te zien dat ze getrouwd wilden blijven. Serieus, ik zat bijna te juichen op de bank.

Kimberly en Robin: OMG! Toen die elkaar voor het altaar zagen, gebeurde er toch iets? Of was ik echt de enige die dat zag? Nee toch? De beelden van de huwelijksreis beloofden heel veel goeds. Groot was dan ook mijn verbazing dat ze na 1 dag samenwonen al naar huis wilden. In shock was ik! Echt in shock! En dan moest ik ook nog eens een week wachten om de reden te horen. De redenen die ze gaf, lieten mij merken dat ik er volledig naast zat. Wat een ***. Je voldoet niet aan mijn ‘eisen’, want je hebt geen racefiets en je bent niet sportief. Serieus??? Hoe kan iemand zo zijn? Ik heb oprecht te doen met Kimberly, die oprecht op zoek was naar de ware Jacob.

Antoine en Jeroen: Die oogjes als ze naar elkaar keken. Die lach die niet van hun gezichten af te rammen was. Althans zo leek het in ieder geval. Maar Antoine was al snel bang dat hij over Jeroen heen zou lopen. Hierdoor leek het er even op, dat dit huwelijk ook al op zijn einde aan het lopen was. Maar bij ‘thuiskomst’ liet Jeroen ineens zijn gevoelens zien en Antoine was hier oprecht blij mee. Dat zag je aan alles. Maar zou het meer dan vriendschap worden? Ik wist het niet! Ze hebben het -naar mijn idee- echt alles gegeven. Helaas hebben zij het niet gered en het huwelijk omgezet in een vriendschap. Oh, wat hoop ik voor die twee dat die vriendschap standhoudt. Ik vind ze zo leuk samen!

Henk en Chantal: Tsja, is hier niet al genoeg over gezegd? Zucht! Met een mengeling van gevoelens heb ik hiernaar zitten kijken. Wat moesten we hier nu over denken? Zij gaf helemaal niks aan hem, behalve een berg commentaar. “Ik mot ff pissen!”  Ja! Dat trok ze echt niet. Oké, dat kan… Maar als we teruggaan naar de eerste of tweede aflevering heb ik het haar toch ook horen zeggen: “Hebbie nou weer zitten pissen joh?!”  Het was dan weliswaar tegen haar hondje, maar toch. Waarom mag jij het wel zeggen en hij niet? Waarom iemand zo onderuithalen, door in het bijzijn van zijn dochter even net iets te hard te zeggen “Wat een strafkamp!” over je huwelijksreis. Dat doe je gewoon niet! Ik wil hier niet te veel woorden over vuil maken. Dat hebben de diverse media al gedaan. En je weet natuurlijk nooit wat ze allemaal niet hebben laten zien.

Chantal en Ingeborg: Wat leuk! Voor het eerst in al die seizoenen een lesbisch koppel. Helaas was voor mij al vanaf moment 1 duidelijk dat zij het niet gingen redden. Chantal was zo terughoudend. En toen ze tijdens de huwelijksreis Ingeborg zo te kakken zette bij het uitgaan door te blijven zitten, was het helemaal duidelijk. (Even voor de volledigheid: Ik denk niet dat ze haar echtgenote bewust zo te kakken zette!) Heel even leek het erop dat de lucht daarna geklaard was en ze het wel erg leuk hadden met elkaar. Maar niets bleek minder waar. De ietwat ‘koude’ knuffel aan het einde van de samenwoonperiode bevestigde dat voor mij wel. Jammer! Ik had ze meer gegund. Ik hoop dat Chantal de tijd gaat nemen om zichzelf (en haar geaardheid) te accepteren. De woorden van Ingeborg over Chantal bij de evaluatie waren heel mooi. Al kan ik me voorstellen dat het hard over kan komen. Maar of het dan handig is om weg te lopen? En dan het gezicht van Ingeborg toen het nieuws kwam dat ze weg was gelopen. Carlo die haar op een enigszins Telekids-achtige manier (op zijn Carlo’s dus) terughaalde.

Ferry en José: LIEFDE! VERLIEFDHEID! Dat is wat er vanaf moment 1 afspatte. “Ja, het was een erg lange zoen. Ik dacht: ik doe niks, ik blijf lekker hangen!”, aldus José.  Wat heerlijk! En dat al direct na het huwelijk. Tijdens de huwelijksreis leek het allemaal ook heel erg goed te gaan. Ze hadden leuke gesprekken en waren heel knuffelig samen. Dat belooft veel goeds! Ja toch? Niet dus. Want al snel zei José, dat ze – in tegenstelling tot Ferry- dat gevoel maar niet kreeg. *jank* Tijdens de samenwoonperiode leek het gevoel dan eindelijk aan te wakkeren en te komen. En tijdens de evaluatie liet ze duidelijk merken dat ze begreep dat dit niet van de een op andere dag kon gebeuren en daarom gaf ze het huwelijk een kans en wilde ze getrouwd blijven. *springt op en neer op de bank van vreugde* Dat Ferry getrouwd wilde blijven, was geen verrassing. Wat wel een verrassing was –voor de kijkers die bleven hangen bij Jinek-, is dat Ferry daar wist te vertellen dat ze later alsnog gescheiden zijn. Maarrrrr, doordat hij de stoute schoenen had aangetrokken en haar had meegevraagd voor een weekendje weg, zijn de gevoelens toch weer aangewakkerd en zijn ze lekker aan het daten nu. Wees verliefd, leuk stel! En neem jullie tijd! Ik denk dat met mij heel MAFS-kijkend Nederland jullie dit geluk gunt!

Jeetje, dat is een lang verhaal geworden. Maar ja, het is natuurlijk ook een programma wat bij veel mensen nogal wat losmaakt. Maar als we nu terugblikken:

Geen enkel stel heeft het gered (Oeps Spoiler! Vandaag stond in het AD dat ook Thierry en Sanne zijn gescheiden). Ferry en José zijn dan wel aan het daten, maar het huwelijk heeft geen standgehouden. Is hiermee aangetoond dat matchen op wetenschappelijke basis misschien toch niet succesvol is? Dat het misschien toch beter is elkaar in het echie te ontmoeten en eerst te leren kennen, voor je gaat trouwen? Wie zal het zeggen. Wellicht dat een volgend seizoen wel heel succes- en liefdevol zal zijn.

Dikke knuffel M0n13k

Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig of jullie het ook gekeken hebben. En zo ja, hoe hebben jullie het beleefd?

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Huishoudbeurs 2020

De afgelopen jaren ben ik elk jaar naar de huishoudbeurs geweest. Voor sommige de hel, voor anderen het paradijs. Ik vind het er heerlijk. Gezellig een dagje de nieuwste snufjes bekijken, uitproberen en proeven. Kan het nog beter?

Zoals jullie vorig jaar konden lezen, was het helemaal de bedoeling er dit jaar weer bij te zijn. Zeker omdat het de 75ste editie is. Vorige week vroeg ik aan Danisha of ze weer mee wilde gaan, toen ze zei dat ze dat wel wilde, maar even moest kijken wanneer ze kon, kreeg ik het wel even benauwd. Ik zie mezelf daar dit jaar dus echt niet lopen. Alleen het idee zorgt al voor nachtmerries en paniekaanvallen. Die drukte, de chaos en het lawaai. Mijn hemel nee zeg. Mij niet gezien!

En nu? Nu hij vandaag van start is gegaan? Nu baal ik. Ik baal van mezelf dat ik het niet trek. Ik baal van mezelf dat ik me er niet toe kan zetten toch te gaan. Ik baal van de hele situatie, de situatie waardoor ik nu dus thuis zit en niet in de RAI loop. Maar echt hoor. KAKdepressie!

Dit jaar geen BN-ers om te spotten, geen blauwe enkels van die irritante boodschappenwagentjes (Waar ik zelf ook mee zou hebben gelopen natuurlijk), geen kilo’s onnodige spullen, die ontzettend veel kastruimte innemen. Geen nieuwe soorten eten, schoonmaakmiddelen en snoepjes. Geen cocktailijsjes (die we overigens nooit meer hebben gegeten na de huishoudbeurs vorig jaar). Geen veel te dure lunch en tussendoortjes. Geen goodiebags, geen duizenden gratis flyers. En ook geen pijn in mijn voeten en rug na een dag slenteren. Helemaal niks van dit alles.

Volgend jaar weer een nieuwe huishoudbeurs, ja dat weet ik.
Het is elk jaar veelal hetzelfde, ja dat weet ik ook.
Jeff houdt nu al dat geld in zijn zak. I know! (Dat vindt hij dan weer niet vervelend)

En toch… Ga ik dat jaarlijkse gezellige dagje met Danisha missen en dat vind ik erg!

Voor alle mensen die wel naar de huishoudbeurs gaan….. Heel veel plezier! Geniet van een leuke dag!


Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in Depressief

Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

De vraag

Ik vind het niet erg als mensen mij vragen stellen. Ik geef op (bijna) alles antwoord. Maar er is 1 vraag, waarvan ik het heel moeilijk vind om er antwoord op te geven. Het gaat om de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’.

Waarom ik dat moeilijk vind? Mensen willen horen dat het goed gaat. En dat kan ik (nog) niet zeggen. Vaak wordt zo’n vraag in het voorbij gaan gesteld. ‘Hé hoi, alles goed?’ Wat wil je dan dat ik zeg? Zo in het voorbij gaan!?! Vaak reageer ik dan met: ‘En met jou?’ Veel mensen hebben dan niet eens door dat ik geen antwoord geef, roepen dat het goed gaat en lopen door.

Ook wordt er regelmatig gevraagd: ‘Gaat het goed?’ Uhm nee dus, maar ik weet dat men dan wil horen dat het wel goed gaat. Door die wetenschap en het feit dat ik daar niet aan kan voldoen, begin ik dan vaak te huilen. Het is zo frustrerend, wanneer je niet aan de verwachting voldoet. De vraag of het beter gaat, kan ik steeds vaker wel enigszins positief beantwoorden. Het gaat nog niet goed, maar het gaat wel een stukje beter.

De vraag ‘hoe gaat het met je?’ is dus zeker niet mijn favoriete vraag en zorgt er vaak voor dat de tranen komen. Maar vanavond heb ik ook een potje zitten janken (en het is pas 19:30). Tijdens het eten vroeg Rick vanuit het niets hoe het met de therapie ging. Wat is een depressie eigenlijk? Praten jullie dan over de dood ofzo? Wat heeft iedereen in jouw groep dan? Krijgen jullie dan tips die je moet uitproberen zodat het over gaat? Ben je na die 16 weken therapie weer helemaal beter? Dat was ineens een vragenstorm en ik heb ze allemaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. De makkelijkste weg was het filmpje van de Zwarte Hond laten zien.

Ik ben zo blij met dat filmpje. Geen idee meer wie me daarop gewezen heeft, maar ik ben er wel blij mee. Het geeft perfect weer wat een depressie nu eigenlijk is. En dat bleek, want ook Rick gaf aan dat ie er nu meer van begreep. Dat was zo fijn. Ik heb hem even een hele dikke knuffel gegeven. En gezegd dat zijn interesse mij goed deed.

Ik heb ook zeker niets te klagen over het begrip van de kids. Als ze merken dat ik somber ben, dan krijg ik een knuffel of zorgen ze dat ik de rust krijg die ik op dat moment nodig heb. Afgelopen week ben ik na de therapie met Danisha wezen lunchen, daarna zelfs nog even langs een paar winkels. Maar zodra ik aangaf dat de prikkels me te veel werden en ik eigenlijk het liefst naar huis wilde, vroeg ze direct of zij zou rijden en gingen we naar de auto. Zonder te veel woorden liet ze op die manier merken dat ze het snapte, ook al wilde ze eigenlijk het liefst nog langs 700 andere winkels.

En die kleine? Die geeft knuffels en kusjes op de juiste momenten. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Jeff. Als er iemand is die voor me klaar staat, is hij het wel. Als het nodig is, neemt ie me alles uit handen. Maar weet me ook te pushen om iets te gaan ondernemen, als hij merkt dat ik weer te veel in mijn schulp kruip en me terugtrek in mijn veilige cocon genaamd ‘thuis’.

Dikke knuffel M0n13k (still trying to see the positive in the little things)

P.S. Ik heb het nu alleen over mijn gezinnetje gehad. Er zijn gelukkig nog veel meer lieve mensen die me op alle mogelijke manier steunen en mij proberen te helpen.

Geplaatst in Depressief

Instagram helpt

Compleet overdonderd was ik. Oké in eerste instantie vond ik het allemaal maar lang duren. Er kwamen nul reacties en dat voor wel een minuut of 10. Enig idee hoe lang dat is? Zeker als je zit te wachten?!?! 😉

Sorry! Ik val met de deur in huis en waarschijnlijk heb je echt geen idee waar ik het over heb. (Behalve natuurlijk als je mijn verhaal op Instagram hebt gezien) Laat het me even uitleggen. 😉

Elke week moeten wij (de groep waarmee ik therapie volg) een doel voor de komende week bedenken. Het moet een haalbaar doel zijn, zodat je niet elke keer weer moet zeggen dat het niet gelukt is. Daarnaast moet het aansluiten op je hoofddoelen die aan het begin van het traject zijn opgesteld. Eén van mijn hoofddoelen is, werken aan mijn zelfvertrouwen. Waar sommigen blaken van het zelfvertrouwen, heb ik er te weinig van. Positieve punten van mezelf opnoemen vind ik vreselijk moeilijk. Mijn doel voor afgelopen week was dan ook om een aantal positieve punten over mezelf op te schrijven.

Natuurlijk ben ik daar vorige week donderdag – de doelen stellen we elke donderdag op – direct aan begonnen. NOT! Vorige week was – op zijn zachtst gezegd – een kakweek. Nu voel ik me al een tijd niet heel erg jofel, maar vorige week was een nieuw dieptepunt. BAH! Dus donderdag werd vrijdag, vrijdag werd zaterdag enzovoort enzovoort enzovoort. Gisteravond was er lichte paniek. Ik moest die positieve punten nog opschrijven. Ik had er pas 1 (die kreeg ik van een groepsgenootje gelijk mee: “Je bent leuk!”). Ik kan toch niet met maar 1 punt aankomen. Oh help!

Na een tijdje naar een zo goed als leeg blaadje te hebben zitten staren, heb ik de kracht van internet opgeroepen en een hulpvraag op Instagram gezet. De vraag was: “Als je 1 positief kenmerk van mij op moest noemen. Wat zou dat zijn?” En toen begon het wachten.

Na een paar minuten nog steeds geen reactie. Dus toch maar zelf (samen met Jeff) nog harder gaan denken. (Ik was degene die hard moest denken. Jeff zou binnen no time een blaadje vol hebben voor me 😉) Uiteindelijk is het me, met zijn hulp dus, gelukt om een aantal positieve punten te benoemen.

Later die avond keek ik toch nog een keer op Instagram (oké, dat doe ik meerdere keren per avond. Maar dit keer met een reden) en toen waren er wel een aantal reacties gekomen. De een nog liever dan de ander.

En weet je? Dat deed me echt heel heel goed. Dat kleine beetje erkenning. Al is het doordat ik zelf de vraag stelde. Want ja? Zouden ze dit ook zeggen als ik het niet zou vragen? En stiekem ook wel een beetje die onzekerheid… Menen ze wat ze zeggen? Of zeggen ze het omdat ik het vraag? Omdat ze denken dat dit is wat ik wil horen? En dan kijk ik naar wie er gereageerd hebben en is een groot deel van die twijfel direct weg. Ik moet ook gewoon focussen op de positieve en vooral heel erg lieve woorden van de mensen en niet op mijn negatieve en twijfelende gedachtes.

Aan eenieder die gereageerd heeft. Dank voor zoveel liefde! ❤

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in Depressief, It's my life

Wereldhavendagen

Al jaren ga ik naar de Wereldhavendagen. Het begon als jaarlijks uitje met een oud-collegaatje op de zaterdagavond naar het vuurwerk en de optredens. Zo leuk! Ilse de Lange, Raymond van het Groenewoud en nog vele anderen hebben we daar voorbij zien komen. Langs de Boompjes op de trappen zitten kijken naar hele leuke en goeie optredens tot het vuurwerk ging beginnen.

Toen de kindjes kwamen verwaterde dat helaas. Maar wel bleef ik naar de Wereldhavendagen gaan. Maar nu overdag met de kindjes. Geen artiesten, geen vuurwerk, wel boten en helikopters, kraanwagens en zelfs wapens.

En dit jaar ging het niet. Ik kan niet in die drukte. Zoals ik al zei, word ik al eng bij de gedachte.

En toch……… toch ben ik geweest. Zondag gingen we de kleine man wegbrengen naar opa en oma, die vrijwel aan de Maas wonen. En aan die kant van de maas is het heel rustig. Alsin er liep vrijwel niemand. En wij dus wel. Kon ik toch nog een beetje meekrijgen van de Wereldhavendagen. De kleine man genoot zichtbaar van de helikopter die heel laag over kwam vliegen. Over and over again.

Kijk dit mannetje eens genieten!

Van een afstandje staan kijken naar de bedrijvigheid op het water en in de lucht.

Waertaxi, spido en nog wat andere snelle boten op de Maas

Hopelijk volgend jaar weer langs de bootjes lopen….. Dat maakt het toch net even echter. Want echt! Als je tijdens de Wereldhavendagen langs al die machtige schepen loopt, een rondje vaart met de Spido of de haven bezoekt tijdens een van de rondleidingen, dan denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!

Maar het was wel prettig. Even uitwaaien langs het water. De spanningen voor maandag weg laten waaien over het water.

De Erasmusbrug, Willemsbrug en De Hef op 1 foto.

Blijft toch een mooi plaatje, de Euromast!

Spanningen voor maandag, want maandag begint er weer een nieuwe week. Dat samen met de bijwerkingen van mijn nieuwe medicatie zorgt er voor dat ik me alles behalve goed voel. Maar dit gaat allemaal voorbij. Zoals alles……gaat ook dit voorbij. En dit bedoel ik natuurlijk op de meest positieve manier die er is….

Deze week begon even anders dan anders. Vanwege technische redenen werden we allemaal naar huis gestuurd. Nog een geluk dat ik niet op de fiets was, maar gebracht met de auto. Hierdoor wel de nodige beweging misgelopen. Gelukkig werkte het weer goed mee en hebben we na het eten een stukje gelopen.

Tijdens het wandelen kwamen we deze beauty tegen.

En weer denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!”

Hoe is jouw week begonnen? Vertel je het mij hieronder?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee.

Dit las ik laatst bij @iedereen_perfect op Instagram en vond dit een mooie tekst om mee te gaan stoeien.

Toen ik begon met het schrijven van dit blog, kwam ik er na een half uur achter dat ik alleen maar aan het klagen was. En laat dat nou precies iets zijn wat ik jullie niet aan wil doen. Eigenlijk wilde ik het met haar tekst juist luchtig houden.

Daarom heb ik alles wat ik geschreven had verwijderd en ben ik hieronder helemaal overnieuw begonnen.

Herkansing

Hittegolf nummer 2 is een feit. Nee! Daar ben ik lekker mee. Ik heb bij de eerste hittegolf zitten smeken om hem voorbij te laten gaan. Niet of er dan een paar weken later alsjeblieft nog een mag komen. En dan ook nog in de periode dat ik net begonnen ben aan mijn therapie en moet wennen aan het 20km(!!!) per dag fietsen en dat drie dagen in de week.

Gisteren (de eerste dag weer boven de 30°C) was het echt niet te doen op de fiets. Halverwege bij de McDonalds even gestopt. Even wat drinken, afkoelen in de geaircoditioneerde ruimte. Nou ja, als ik er dan toch ben, kan ik net zo goed een paar kipnuggies nemen en een frietje erbij. Een menuutje it is dus…(KAK! Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling. En nu baal ik daar dus wel weer van.)

Maar ja, ik moet dingen blijven doen die ik leuk vind en waar ik van hou toch? Laat ik nou heel erg van eten houden. Al kan ik er ook heel erg van balen dat ik zo erg van eten houd. Vooral als ik het weer eens te veel doe. (En dat is momenteel meer regel dan uitzondering.)

Daarna wel weer op de fiets gestapt. Moet toch naar huis zeg maar. Het laatste stuk was pittig. Halverwege kwam ik oog in oog met een zwanenfamilie die het fietspad blokkeerden. Ik gaf me heel snel gewonnen en ben als een speer omgekeerd en dan toch maar over de brug gegaan. Halverwege de brug wilde ik eigenlijk niets liever dan afstappen, maar dat plezier gunde ik de mensen op hun elektrische fietsen niet. Lachend zonder ook maar een druppeltje zweet kwamen ze voorbij. Brug op, zonder problemen, terwijl het 30°C+ is. Nee, ik ging ze niet het plezier gunnen, dat ze mij af zouden zien stappen. Ik, die zonder accu de brug op aan het zwoegen was. But I did it! Thuis ben ik neergeploft en heeft het een uurtje of 10 geduurd voor ik weer een beetje op adem was. (jaja I know! Overdreven!)

Maar goed. Even terug komen op dingen doen die ik leuk vind. Dingen doen waar ik van hou. Genieten van wat ik doe. 100x per dag krijg ik dat te horen. En natuurlijk wil ik ook wel dingen doen die ik leuk vind, of misschien moet ik zeggen ‘dingen die ik leuk vond’. Momenteel vind ik niet zo veel meer leuk. Het is moeilijk uit te leggen. Mensen snappen het niet. Waarom vind je het niet leuk? Je kon er altijd van genieten, dat is nu toch niet anders? Uhm Jawel! Het is heel anders. Ja maar hoe dan?

*ZUCHT* En dan krijg je een typische M0n13k uitleg. Een uur in een kwartier gezwets, wat voor niemand te volgen is, maar in mijn hoofd echt heel logisch klinkt. Na mijn uitleg kijken mensen mij aan met een blik van: “Ja, en toch moet je gewoon doen wat je leuk vindt!”

Oftewel, mijn uitleg is duidelijk niet duidelijk genoeg. Weken, maanden heb ik gezocht hoe ik het dit het beste kan uitleggen. En daar ben ik bij toeval door @iedereen_perfect perfect bij geholpen. Zij had gereageerd op een foto van mij (geloof ik) en ik ben op haar profiel gaan kijken. (Ja, het plezier mag ik dan kwijt zijn, maar nieuwsgierig ben ik nog steeds.) Op haar profiel kwam ik de tekst tegen die de lading dekt.

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee

Precies wat ik nodig had! Als ik dit zeg tegen mensen, dan begrijpen ze beter wat er aan de hand is. (Waarschijnlijk omdat het niet zo omslachtig is als mijn manier van uitleggen.)

Dank je wel @iedereen_perfect voor je mooie teksten op Instagram!

Terugkomend op het fietsen. Vandaag ben ik een keer niet op de fiets gegaan. Ik had bedacht wel met de auto te kunnen gaan. Aangezien Jeff dat niet echt verantwoord vond, heeft hij aangeboden mij te brengen en halen. DE LIEVERD! Donderdag, als het een stukje koeler is, stap ik wel gewoon weer op de fiets. Helaas kan hij niet 3x in de week voor taxi spelen. 😉


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

En dan komen de mosselen

Nou! Dat hebben we ook weer achter de rug. Doelen stellen voor jezelf is nog best lastig. Je moet namelijk aangeven wat jij wilt, zonder aan anderen te denken. En dat is niet mijn sterkste kant. De vraag wat zij een goed doel vond, werd niet beantwoord.

Gelukkig was ik zo bijdehand geweest een en ander op te schrijven. Dus toen ze vroeg wat ik wilde bereiken, somde ik het lijstje zo op. En klaar! Dacht ik! Niet dus. Ze kwam met de vervolgvraag: Wat heb je nodig om dit te bereiken? Ja uhm… Geen idee. “Oké! Maar wat is dan de reden dat je bijvoorbeeld niet meer alleen over straat durft?”

Pffff…. Dat weet ik niet, als ik dat wist was ik al 10 stappen verder!! En ineens is het doel niet meer om alleen over straat te durven, maar de reden te achterhalen waarom ik dat niet meer durf. Met als gevolg, dat als ik dat eenmaal weet, ik weer alleen over straat zal durven. Dat is waar we voor gaan. En natuurlijk gaan we er ook voor dat ik van die stomme paniek en angsten af kom.

Dan volgen er nog wat praktische punten, zoals wanneer beginnen we…. Dat is de 19de al. Op dat moment slaat de schrik om mijn hart. De 19de. Dat is over anderhalve week. Hoe ga ik me hierop voorbereiden? Wat kan ik verwachten? Ik heb geen idee. De rest van de middag heb ik me vreselijk gevoeld. Soms heb je van te voren het idee dat het wel mee zal vallen, blijkt het toch een stuk zwaarder te zijn dan je dacht. (Niet dat ik niet zenuwachtig was voor dat gesprek. Heb er de halve nacht van wakker gelegen..)

Na een korte slaap ben ik me uit gaan leven op de mosselen. (lekker eten helpt 😉) Bijna 2 uur bezig geweest met het schoonmaken van de mosselen. Je moet er wat voor over hebben. Maar dan heb je ook wel mooie schone mosselen, zoals je in een restaurant krijgt. Het koken gaat gelukkig een stuk sneller. En het eten ook. Al snel was ik er klaar mee. Ze waren echt smerig. Die lucht, die smaak… (En geloof me als ik zeg, dat ik dat niet snel zeg over mosselen!) Ken je die geur van een vies openbaar toilet? Nou, zo roken sommige mosselen en ze smaakten niet veel beter. (niet dat ik weet – of wil weten – hoe een openbaar toilet smaakt) Je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe ik me de rest van de avond gevoeld heb. Mentaal in de kreukels door het gesprek eerder die middag en lichamelijk in de kreukels door de mosselen. Vroeg naar bed dus maar.

Vanmorgen ging het nog niet veel beter. Mijn maag was nog behoorlijk aan het rommelen. Gelukkig inmiddels (lichamelijk) een beetje opgeknapt. De bezorgers van ons nieuwe fornuis kregen het voor elkaar om de onrust die ik al voelde te versterken. Wat een stelletje onbeschofte horken waren dat zeg. Grofgebekt, luid en denigrerend. Gatver! Hoop dat ze tegen de rest van de mensen waar ze vandaag langs moesten een stuk vriendelijker zijn geweest.

Maar goed, even samengevat:
Doelengesprek – check
Startdatum bekend – check
Nieuw fornuis – check
Nooit meer mosselen (denk ik nu) – check

Trusten en een dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

On my way back

Echt! Ik ben onderweg. Het is nog een lange weg, een hele lange weg, maar ik merk dat ik steeds meer van mezelf terug vind.

Vorige week besefte ik me, dat ik een moment had gehad, waarvan ik kon zeggen dat ik genoten had. Echt genoten. En dat is heel, heel lang geleden. Heel fijn om te merken dat dat stukje bij beetje weer terug komt. Maar ook heel beangstigend. Want het betekend dat ik langzaam aan weer ga voelen. En als je gaat voelen, blijft dat niet alleen bij het positieve, maar ook de minder positieve gevoelens (klinkt toch beter dan negatieve) steken de kop weer op.

Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd veel last gehad van angsten (vaak onverklaarbaar) en paniek, maar dat is toch anders dan negatieve gevoelens zoals verdriet en verklaarbare angsten. En ik zeg natuurlijk, zo natuurlijk is het natuurlijk niet dat je die angsten hebt, hoewel het bij een depressie dan weer wel heel natuurlijk schijnt te zijn. Oké, ik merk dat ik weer lekker duidelijk ben. Ik ben de draad kwijt geraakt in dit verhaal, hopelijk heb jij hem wel vast weten te houden.

Behalve dat ik een momentje van genieten heb gehad (helaas kan ik nog niet zeggen dat het er veel meer dan 1 is geweest), merk ik ook dat mijn concentratie langzaam terug komt. Ik heb, voor het eerst in maanden, weer een boek uitgelezen. Bleek dat boek een vervolg te hebben, dus die ook maar gelezen en ben nu zelfs in weer een nieuw boek begonnen. Helaas gaat het bij dit boek weer wat moeilijker om geconcentreerd te blijven.

En die kleine dingen: het kunnen lezen van een boek en het volgende niet – het kunnen genieten van een momentje en daarna niet meer, dat geeft me dan weer zo’n rotgevoel. Alsof het gewoon niet beter mag gaan. Misschien probeer ik het wel te hard. Gelukkig zijn. Kan je proberen gelukkig te zijn? Of ben je het gewoon ineens weer?

De ellenlange wachttijd voor hulp is ook bijna voorbij. Ik was al via de digitale poli binnen gekomen. Intake via videobellen gehad (jaja, zelfs dat kan digitaal tegenwoordig!), helaas bleek dat ze vonden dat ik niet geholpen kan worden via de app en willen ze dit in het normale traject doen. Maar dan niet 1x per week een uurtje, want dat is dan weer niet genoeg. Nee! We gaan voor drie dagdelen per week. Weet je, het maakt niet uit, als het maar helpt! Nadeel was wel dat natuurlijk net de vakantieperiode begon, waardoor ik weer even mocht wachten. Alsof ik dat nog niet genoeg gedaan heb.

Morgen heb ik mijn doelengesprek. Wat wil ik gaan bereiken met de therapie? Nou uhm… Dat ik weer kan genieten? Dat ik weer het ov in durf! Dat ik überhaupt alleen over straat durf te gaan. (verder dan de brievenbus op de hoek, zeg maar) Maar ook dat ik weer een sociaal leven krijg. Mijn wereldje is wel heel erg klein aan het worden. Ook wil ik weer zonder oxazepam dingen durven ondernemen, zodat ik het weer beleef in plaats van onderga. Ik wil weer auto kunnen rijden (en dan niet na 10 minuten het stuur over moeten geven, omdat ik de concentratie kwijt ben en zit te zweten van de inspanning.) En nu maar hopen dat ik dit morgen ook allemaal weet te herhalen bij dat gesprek.

Zei ik net iets over het toenemen van mijn concentratie? Schrap dat maar! Terwijl ik dit aan het typen ben, ben ik al 7000x afgeleid door de kleinste dingen. Diverse kronkels in mijn hoofd die er voor zorgen dat ik met van alles bezig ben, behalve het schrijven van dit blog. Toch is het me gelukt en hebben jullie weer wat te lezen gehad.

Wordt vervolgd!

Dikke knuffel M0n13k