Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k

Geplaatst in It's my life

Zo’n dag!

Het is vandaag echt zo’n dag. Ik bedoel als je om 6:00 opstaat wanneer je om 7:20 weg moet…… Dat is toch ruim op tijd?

Kennelijk niet. 6:00 wekker loopt af, snel onder de douche doorgesprongen. Aankleden. Kleine man wakker gemaakt, aangekleed, fles gegeven. Mijn lunch ingepakt, ontbijt gemaakt. Zo héhé. Even zitten om mijn schoenen aan te doen en adem te halen.

Vriendlief vertrekt naar zijn werk, dus heel logisch zegt mijn gevoel: Het is pas 7:00 No hurry! Bedankt he gevoel…. het was al 7:22. Had al weg moeten zijn.

Stress!!! Kleine man moet nog sokken en schoenen aan. En zijn jas natuurlijk om hem dan in de kinderwagen te krijgen. Oef! 7:28 loop ik daadwerkelijk de deur uit. 13 minuten later dan de bedoeling was. ZUCHT!

Dat wordt doorlopen naar het kdv. En gered. Netjes om 7:35 loop ik richting de metro. En om 8:01 kom ik bij de trein. Die een paar minuten vertraging heeft. Komt dat even goed uit. Ben namelijk nu al buiten adem van het haasten.

8:06 Jaaaaa daar komt de trein. Maar wacht even. Dit is geen trein. Dit is een sardineblik vermomt als trein. Vreselijk! Japanse taferelen op het station. Helaas ben ik kennelijk geen sardinemateriaal…. ik mocht (en kon) er niet meer bij.

Lekker dan! Nu kom ik te laat. Gelukkig kwam in de verte de intercity er al aan, dus groeide de hoop dat ik toch nog op tijd zou komen. Helaas werd deze intercity opgehouden door de stoptrein die er voor reed. (Waar ik dus niet meer in mocht! ARGH!)

Eindstand: buiten adem en te laat op het werk.

Voor het eerst in 5! jaar te laat op het werk.

Hopelijk gaat de terugreis beter, zodat ik de avond niet met een achterstand in energie ga starten.

Dikke knuff van M0n13k