Geplaatst in It's my life

Op de radio

Vaak lezen jullie natuurlijk niet echt heel vrolijke berichten van mijn kant. Dan vandaag….

De afgelopen tijd wandel ik -vaak met Jeff- een rondje variërend van 2 tot 5 km. Het is maar net hoe mijn pet staat of eigenlijk is het meer hoe mijn benen aanvoelen. De laatste weken heel veel pijn in mijn benen gehad. Wordt nu weer wat beter, gelukkig!

Vanmorgen ging ik een stukje wandelen met Jesse. Die loopt een stuk minder snel dan Jeff. Op een goede dag loop ik 11’40” /km, Met Jesse was dat 23’44” /km. Maar de kleine man had het enorm naar zijn zin. En ik had mijn frisse neus. (Dat is ook de enige reden om naar buiten te gaan. Verder zijn we zo veel mogelijk thuis en in de tuin.)

Na een stukje schrijven in mijn bulllet journal en samen met Jesse wat tekenen aan tafel. Hier lees je: Nee Jesse, die stift is van mamma. Jij hebt je eigen kleurpotloden! “Nee mamma, Jesse wil heel!” (Wijst naar stift) Zucht! Gelukkig kwam grote broer Rick net thuis en wou hij direct mee naar boven. Dus kon mamma even lopend naar de winkels om een To Good To Go pakket op te halen bij de bakker. (Jammer wel dat die taart echt niet kan bij mijn nieuwe voedingspatroon)

Ow en dan hè….na het eten….. tsja, soms moet je even afwateren. En juist dan gaat je telefoon. Ik zie dat het een nummer uit Hilversum is. Maar hmmmm, daar ken ik toch niemand. Enigszins twijfelend neem ik dan toch maar op (let op! Ik zit nog op het toilet waar het enorm galmt), is het iemand van Radio Veronica. *SCHRIK!*

Eerste wat in me opkomt is…… ik moet van het toilet af. Zo voorzichtig en zachtjes mogelijk en zonder dat hij het doorheeft weet ik daar weg te gaan.

Wat blijkt? Ik had mijn lijstje voor de ‘Samen Sterk top 100’ ingestuurd. En daar belden ze me voor. Of ik zelf kon vertellen waarvoor ik voor een bepaald nummer had gekozen. Ik had dat aan hem verteld. Of ik het dan ook nog even wil inspreken, zodat ze het morgen kunnen uitzenden. Uhm…spannend! Maar is goed. Met een stem die 3 octaven hoger is van de zenuwen vertel ik het verhaal. En wat denk je? Het moest over. Ik had de verkeerde titel genoemd. Hoe dan? Lekker suf zeg! (Hij was al aan het zoeken op Google of het aan hem lag en ik wel de goeie titel zei. Nope. Was dom foutje van mij!)

Gelukkig ging het de tweede keer wat beter. En, zei hij, we kunnen altijd nog een beetje knippen hoor. Geen probleem!

Ik ben benieuwd wat er van overblijft…. Morgen (2-4-2020) tussen 14:30 en 15:00 kun je mij dus horen op de radio bij de ‘samen sterk top 100’.

Daarna met Jeff samen nog maar even een wandeling gemaakt in een flink tempo. Even de onrust die opkwam door het gesprek eruit lopen. Op een ‘iets’ sneller tempo dan de ochtendwandeling met Jesse.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Mijn favorieten van 2019

Een aantal weken geleden had ik al een top 5 van de meest gelezen blogs van 2019 gemaakt. Toen heb ik jullie beloofd met mijn persoonlijke favorietenlijstje te komen van dit jaar. Bij deze! Het was nog best moeilijk om er slechts een paar te kiezen. Ik wil het jaar namelijk niet negatief afsluiten, dus vielen er al direct aardig wat af. 😉

Nieuw binnengekomen op nummer 6 (lekker makkelijk alles is nieuw binnengekomen dit jaar natuurlijk):

Huishoudbeurs 2019

In dit blog zeg ik vol overtuiging dat we er komend jaar (2020) weer heen gaan. Dat hoop ik dan ook oprecht, maar de tijd zal het leren. Ben natuurlijk al wel stiekem bezig met een ‘boodschappenlijstje’…

Op 5 hebben we dit jaar:

What a man! what a man!

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, gaat dit blog niet over een man, maar over de Cheetah Juba; in 2011 heb ik kennis mogen maken met deze ongelooflijk lieve spierbundel.

Helaas zijn we niet meer in de gelegenheid geweest om hem weer op te zoeken en is hij begin dit jaar overleden. Maar die lieve Juba, zal altijd in onze gedachte blijven.

Nummerrrrrrrrrr 4:

En dan komen de mosselen

Dit gaat niet alleen over de meest smerige mosselen die ik ooit gegeten heb (hierna overigens nog steeds geen mossel aangeraakt…), maar ook over het begin van mijn therapie. De eerste stap er heen. Wat was dat spannend zeg.

En op 3 noteren we:

New York:

Hoe jaloers je kan zijn als een ander zijn/haar droomreis gaat maken? Dat lees je hierin wel terug, denk ik zomaar. Tegelijkertijd is het een vergelijking tussen ‘toen’ en ‘nu’. Inmiddels zijn ze al lang en breed veilig thuis, na een geweldige ervaring. En wordt er nu gewerkt aan een foto-album. To keep the memories alive, zeg maar.

Na 3 volgt toch echt 2!

Heftige Chaos

Zoals de titel al doet vermoeden, gaat dit over de chaos in mijn hoofd die week. Maar ook over fietsen met een lekke band (niet handig!) Het NIET eten bij de McDonalds, spijbelen en lunchen in de zon. Ik zei toen, dat de chaos in mijn hoofd zal verdwijnen. Het begin is gemaakt. De chaos is nog niet weg, maar wordt wel steeds een heel klein beetje minder.

En dan blijft over…..de nummer 1!

Afgesloten

Zonder internet staat je wereld stil. Dat bleek wel toen we een weekend geen internet hadden. Rick appte al in lichtelijk paniek dat het lampje rood was. Maar eerlijk is eerlijk, toen bleek dat we het hele weekend zonder internet zouden zitten, sloeg dat bij mij toch ook wel in als een bom. Want je beseft je normaal niet hoe afhankelijk je eigenlijk van dat internet bent geworden in de loop der tijd.

Dit is dus mijn lijstje met mijn favoriete blogs van mijn hand.

Ik hoop dat jullie dit jaar met plezier hebben meegelezen en dat komend jaar ook zullen blijven doen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in actualiteit

Niet zo ver van mijn bed show.

Mijn hemel! Wat gebeurt er allemaal? Ik had me voorgenomen me niet meer druk te maken over het nieuws. Maar als het ineens niet meer zover van je bed is, dan kan je bijna niet anders meer. ‘Druk maken’ is misschien niet helemaal de juiste bewoording. Maar kan even niet de woorden vinden die precies weergeven wat ik hier voel.

Maandag begon de ellende. Na een tripje naar mijn therapie voor niks (iets met beveiligingsissues, waardoor het niet door ging), kreeg ik een melding op mijn telefoon over een steekincident op metrostation Capelse Brug. De reden van nog niet duidelijk, maar dat het niet goed was afgelopen al wel.

Een steekincident? Is het niet gewoon een ordinaire steekpartij? Of is dat dan alleen als er meerdere een mes hebben en omdat er nu van 1 kant werd gestoken is het een incident? En ook bij het woord incident kan je je vraagtekens zetten, want is dit echt een incident? Je hoort niets anders meer. –

Later werd bekend dat het slachtoffer het plan had opgevat niet te betalen voor zijn metrorit. De dader was daar niet van gediend en na een ruzie hierover is de zwartrijder neergestoken. Ondanks de adequate hulpverlening heeft hij het niet gered.

Oké, het is misschien een beetje kortzichtig en kil zoals ik het beschrijf, maar ik was er dan ook niet bij en heb dit uit de media vernomen.

Maar even hè……. Neergestoken worden omdat je zwart rijdt!!! Is dat waar we naar toe gaan. Ik vind persoonlijk die boete op zich wel straf genoeg. Het is niet echt een laag bedrag ofzo. Zwartrijden met de dood moeten bekopen is wel heel bizar.

En dan lees je op twitter van die mensen die semi-slachtoffer zijn, want zij komen ook wel eens op het metrostation. Ow, hier jaag ik echt mensen mee de kast op waarschijnlijk. Maar bedoel het niet zo rot als het er staat. Alleen, als iemand dit heeft zien gebeuren en daar wat over zegt, heeft het dan nut te reageren dat je er ook wel eens komt en die dag gelukkig niet, maar wel eng dat je volgende maand weer langs dat metrostation moet (lichtelijk overdreven I know!) Maar nee! In mijn ogen heeft dat geen zin. Is het niet genoeg om zo’n persoon sterkte te wensen bij het verwerken van deze gebeurtenis? Om de familie en bekende van het slachtoffer sterkte te wensen in de komende tijd. Bij deze wil ik dat doen…. sterkte voor de familie en bekenden van het slachtoffer in de moeilijke tijd die ze nu doormaken.

Die nacht werd ik wakker van sirenes. Althans wakker? Ik wist niet of ik wakker was of het droomde. Tot ik net hoorde dat er die nacht vlakbij een auto in de brand was gestoken. Ah! Oké, niet gedroomd dus. Echt sirenes gehoord. Bizar hoe droom en werkelijkheid verweven raken met elkaar als je in een staat van halfslaap (heet dat zo?) verkeert.

Denk je alles gehad te hebben…. Krijg je woensdagochtend een pushbericht op je telefoon over een schietpartij bij het Alexandrium… What??? Op klaarlichte dag! Terwijl de winkels open zijn!!! Why! Waarom anderen in gevaar brengen? En of dit nog niet erg genoeg was, hebben ze onder dwang van een wapen een vrouw haar auto afgenomen, om deze later ergens achter te laten.

Ik kan er serieus met mijn hoofd niet bij! Dat je elkaar overhoop wilt knallen, snap ik al niet. Maar als je dat dan zo nodig wilt doen, doe het dan op een plek waar je anderen niet in gevaar brengt. Volgens mij zijn er genoeg plekken waar dat kan. Niet dat ik mensen op ideeën wil brengen…..

Ze zeggen dat het steeds veiliger wordt op straat, maar als ik het nieuws zo eens zie, dan heb ik daar toch mijn twijfels over.

Het scheelt dat ik toch al niet alleen over straat durf, maar hier word je toch op zijn minst een stuk voorzichtiger van? Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Kunnen we niet gewoon allemaal lief zijn voor elkaar en in plaats van te schieten of te steken, glimlachen en hallo zeggen?

Zo! Dit moest ik echt even kwijt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit

Typisch Nederlands Gezeik

https://www.ad.nl/show/jochem-myjer-over-kritiek-op-ongezond-kinderliedje-dit-is-typisch-nederlands-gezeik~a178f2d9/

Maandag (26-08-2019) kreeg ik bovenstaand artikel onder ogen. Zoals waarschijnlijk iedereen in Nederland dacht ik hier wat van. Ik heb zitten denken of ik er een blog over zou schrijven, maar twijfelde te sterk. Tot dinsdagavond (27-08-2019), toen mijn zusje mij deze link stuurde met de tekst: “Hier kan jij vast een leuk stukje over schrijven voor je blog.”

Tsja, als mijn zusje zegt dat ik dat kan, dan doe ik dat ook. (Werkt dat bij jullie ook zo?) Is overigens niet bij alles wat ze zegt hoor… Ik doe ook vaak zat het tegenovergestelde. Maar nu zaten wij zo op 1 lijn dat de keus snel gemaakt was.

Heb je het artikel al gelezen? Dan weet je waar het over gaat. Nog niet gelezen? Dan hier in het kort:

Jochem Myer heeft samen met Tjeerd Oosterhuis een nieuw Kinderen voor Kinderen liedje geschreven. Mensen die mij kennen weten: M0n13k heeft een zwak/voorliefde voor Kinderen voor Kinderen liedjes. Tussen jou en mij gezwegen: Van de eerste 25 albums kan ik meer dan 80% van de liedjes foutloos meezingen. En met foutloos bedoel ik niet dat ik zuiver zing… Allesbehalve!

Ik dwaal af. Jochem Myer heeft dus, samen met Tjeerd Oosterhuis (of is het Tjeerd Oosterhuis samen met Jochem Myer), de tekst voor dit liedje geschreven. Reis mee, heet het. Dus dat… Pizza, Pasta en Patat. Het zit nu al in mijn hoofd, wat een lekker liedje. (En echt niet alleen vanwege al het lekkere eten wat erin voorkomt.) Nu is het liedje uitgebracht en wat denk je? Mensen vinden het een ongezond liedje, kinderen worden aangespoord tot het eten van ongezond voedsel. Er zijn zelfs mensen die beweren dat het obesitas kan veroorzaken bij kinderen.

Wat ik mij dan afvraag: Zijn dit dezelfde mensen die keihard meezongen dat ze een Pluto wilden of toch liever een Holky-Day (want die bederft toch niet de eetlust) en dan namen ze er ook nog een zakje P&P bij. Of zijn het de mensen die in 1989 riepen dat ze geen spruitjes wilden, maar Kip, Patat en Appelmoes? Alsof dat zo lekker gezond is! Zijn al deze mensen nu dan heel ongezond doordat ze die liedjes zongen. Hebben alle kinderen die zongen over de kriebeltrui die hun oma had gemaakt nu ruzie met hun oma? (Mijn oma ❤ kon daar gelukkig hard om lachen)

En sinds wanneer trekken we ons veel aan van de teksten van liedjes? Ik bedoel… Toen kinderen meezongen met K3 (Doe het heel zachtjes. Geen kreetjes en geen lachjes) waren alle ouders toen ook bang dat hun kinderen het raam open zouden laten voor een spannende nacht? Of toen Peter Koelewijn zong over mevrouw Jansen op het dak, was toen heel Nederland in paniek over kinderen die het dak op zouden klimmen? En wat denken we van Seks on the Beach, Don’t Stop Wiggle Wiggle en…. Ach ja, ik kan zo nog wel even doorgaan.

Daarnaast kunnen mijn kinderen keihard roepen dat ze in de vakantie alleen maar Pizza, Pasta en Patat willen eten. Dat wil toch niet zeggen dat ze dat elke dag krijgen? (Hoewel het wel erg makkelijk is in de vakantie.) Nee! Dat zegt het zeker niet. Ze eten namelijk wat de ouders bepalen dat er gegeten wordt! En dan kunnen ze 100x dit liedje zingen. Het enige wat ze daarmee bereiken is dat ik het keihard mee zal zingen met ze.

Wat wil ik hier nou mee zeggen? Behalve dat ik het eens ben met Jochem Myer en dat dit typisch Nederlands gezeik is? Nou dat dus eigenlijk. Dat het typisch Nederlands gezeik ik. Geloof me, mijn kinderen hebben ergere dingen gezongen en gelukkig (nog) nooit ten uitvoer gebracht. Zo geloof ik ook dat de kinderen van Nederland dit liedje met veel plezier zullen meezingen en misschien zullen er een paar zijn die vervolgens elke dag om een ijsje vragen…Het is nog altijd de ouder die ja (of nee) moet zeggen. Daarbij, er zijn genoeg kinderen die voor de komst van dit liedje al elke dag om een ijsje vroegen of alleen Pizza, Pasta en Patat wilden eten.

Dus laten we ophouden met zeuren en gewoon genieten van de leuke liedjes die Kinderen voor Kinderen elk jaar weer uitbrengt.

Dikke knuffel M0n13k (die het liedje ‘Snoepverslaving niet meer uit haar hoofd krijgt sinds het schrijven van dit blog)

Hé, heb jij zin in een KNEDER (toen Raider, nu Twix)
In een WIP-WAP (KitKat) of een AFTER DRIE (After Eight)?
Hap je liever in een PLUTO (Mars)?
Ja, die geeft meteen weer energie!
Heb je zin in een COUNTRY ( Bounty)
Smul je liever van een HOLKI-DAY (Milky-Way)?
Die bederft ook niet je eetlust
Dus wie wil er nog een zakje P & P(M&M)? Hééé!

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee.

Dit las ik laatst bij @iedereen_perfect op Instagram en vond dit een mooie tekst om mee te gaan stoeien.

Toen ik begon met het schrijven van dit blog, kwam ik er na een half uur achter dat ik alleen maar aan het klagen was. En laat dat nou precies iets zijn wat ik jullie niet aan wil doen. Eigenlijk wilde ik het met haar tekst juist luchtig houden.

Daarom heb ik alles wat ik geschreven had verwijderd en ben ik hieronder helemaal overnieuw begonnen.

Herkansing

Hittegolf nummer 2 is een feit. Nee! Daar ben ik lekker mee. Ik heb bij de eerste hittegolf zitten smeken om hem voorbij te laten gaan. Niet of er dan een paar weken later alsjeblieft nog een mag komen. En dan ook nog in de periode dat ik net begonnen ben aan mijn therapie en moet wennen aan het 20km(!!!) per dag fietsen en dat drie dagen in de week.

Gisteren (de eerste dag weer boven de 30°C) was het echt niet te doen op de fiets. Halverwege bij de McDonalds even gestopt. Even wat drinken, afkoelen in de geaircoditioneerde ruimte. Nou ja, als ik er dan toch ben, kan ik net zo goed een paar kipnuggies nemen en een frietje erbij. Een menuutje it is dus…(KAK! Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling. En nu baal ik daar dus wel weer van.)

Maar ja, ik moet dingen blijven doen die ik leuk vind en waar ik van hou toch? Laat ik nou heel erg van eten houden. Al kan ik er ook heel erg van balen dat ik zo erg van eten houd. Vooral als ik het weer eens te veel doe. (En dat is momenteel meer regel dan uitzondering.)

Daarna wel weer op de fiets gestapt. Moet toch naar huis zeg maar. Het laatste stuk was pittig. Halverwege kwam ik oog in oog met een zwanenfamilie die het fietspad blokkeerden. Ik gaf me heel snel gewonnen en ben als een speer omgekeerd en dan toch maar over de brug gegaan. Halverwege de brug wilde ik eigenlijk niets liever dan afstappen, maar dat plezier gunde ik de mensen op hun elektrische fietsen niet. Lachend zonder ook maar een druppeltje zweet kwamen ze voorbij. Brug op, zonder problemen, terwijl het 30°C+ is. Nee, ik ging ze niet het plezier gunnen, dat ze mij af zouden zien stappen. Ik, die zonder accu de brug op aan het zwoegen was. But I did it! Thuis ben ik neergeploft en heeft het een uurtje of 10 geduurd voor ik weer een beetje op adem was. (jaja I know! Overdreven!)

Maar goed. Even terug komen op dingen doen die ik leuk vind. Dingen doen waar ik van hou. Genieten van wat ik doe. 100x per dag krijg ik dat te horen. En natuurlijk wil ik ook wel dingen doen die ik leuk vind, of misschien moet ik zeggen ‘dingen die ik leuk vond’. Momenteel vind ik niet zo veel meer leuk. Het is moeilijk uit te leggen. Mensen snappen het niet. Waarom vind je het niet leuk? Je kon er altijd van genieten, dat is nu toch niet anders? Uhm Jawel! Het is heel anders. Ja maar hoe dan?

*ZUCHT* En dan krijg je een typische M0n13k uitleg. Een uur in een kwartier gezwets, wat voor niemand te volgen is, maar in mijn hoofd echt heel logisch klinkt. Na mijn uitleg kijken mensen mij aan met een blik van: “Ja, en toch moet je gewoon doen wat je leuk vindt!”

Oftewel, mijn uitleg is duidelijk niet duidelijk genoeg. Weken, maanden heb ik gezocht hoe ik het dit het beste kan uitleggen. En daar ben ik bij toeval door @iedereen_perfect perfect bij geholpen. Zij had gereageerd op een foto van mij (geloof ik) en ik ben op haar profiel gaan kijken. (Ja, het plezier mag ik dan kwijt zijn, maar nieuwsgierig ben ik nog steeds.) Op haar profiel kwam ik de tekst tegen die de lading dekt.

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee

Precies wat ik nodig had! Als ik dit zeg tegen mensen, dan begrijpen ze beter wat er aan de hand is. (Waarschijnlijk omdat het niet zo omslachtig is als mijn manier van uitleggen.)

Dank je wel @iedereen_perfect voor je mooie teksten op Instagram!

Terugkomend op het fietsen. Vandaag ben ik een keer niet op de fiets gegaan. Ik had bedacht wel met de auto te kunnen gaan. Aangezien Jeff dat niet echt verantwoord vond, heeft hij aangeboden mij te brengen en halen. DE LIEVERD! Donderdag, als het een stukje koeler is, stap ik wel gewoon weer op de fiets. Helaas kan hij niet 3x in de week voor taxi spelen. 😉


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Een vrolijke noot?

Ik dacht: Weet je wat? Weer eens een blog wat niet draait om mij en mijn depressiviteit. Even proberen een vrolijke noot op mijn blog te krijgen. Voor jullie ook veel leuker natuurlijk. 

Dan komt het bedenken er van. Ik kan je vertellen, dat is soms best lastig. De tv is niet de beste inspiratiebron momenteel. Dat is echt één doffe ellende. Het nieuws is ronduit vreselijk. De ene schietpartij na de andere bij de (Wall Markt) Winkels in U.S.A. Kinderen die vermist worden in vakantielanden en helaas vaak te laat terug gevonden worden. Ongelukken met hele gezinnen op vakantie. Nee! Geen goede inspiratiebron om uit te putten voor leuke dingen.

Het weer? Met onweer op de achtergrond wat ik langzaam hoor komen aanrollen, kan ik niet bepaald zeggen dat dat heel positief is. Als ik op mijn telefoon naar de weersverwachting kijk, dan zie ik alleen maar huilende wolkjes. Snap ik wel. Wekenlang hebben die wolkjes kunnen luieren, hebben ze niets hoeven doen en nu ineens weer keihard werken. Life is so unfair! En wat denk je van de stormgod, die afgelopen weekend ineens uit zijn bed getrommeld werd om de boel even op stelten te zetten? (Had lekker blijven liggen. Een keer uitslapen is echt niet erg.) Nee! Het weer is op dit moment ook geen goede inspiratiebron.

Internet? Absoluut niet! Op twitter wordt een pastoor bestookt met allemaal scheldtweets. En waarom? Omdat hij de moslims een feestelijk offerfeest heeft gewenst. Absurd! Maar nee! Internet is dus ook geen goede inspiratiebron

Eigenlijk liep ik een beetje vast. Als het al moeilijk is om zelf positief te zijn, is het bijna niet te doen om positief te schrijven (en ik doe echt wel mijn best!). En toen gebeurde het….. (Tip: Denk ik beelden)

Na de zoveelste was in de machine te hebben gepropt en de droger voor de 100ste keer te hebben aangezet (100x met andere inhoud hè, niet dat je denkt dat ik hem 100x aan zet met dezelfde was er in), nam ik even een momentje de tijd om uit het raam te kijken. In de straat zie ik een kat jagen op een eend. Lekker bijzonder!?!?, hoor ik je denken. En nee, heel bijzonder is het niet. Maar (best) wel grappig. Die eend rende voor zijn leven, letterlijk! De kat er achter zag je nog net niet glimlachen op het moment dat hij wel heel dichtbij kwam. Eerlijk gezegd, die eend was wel slim, geen enkele keer achterom gekeken (dat kost tijd!). Kunnen veel wielrenners nog wat van leren.

Op het moment dat de kat voor de genadeklap ging, zich schrap zette en al bijna in de lucht hing om die eend te bespringen, bedacht die eend zich ineens dat ie kan vliegen en ging er vandoor. De kat landde op de grond en bleef even verbijsterd staan kijken naar zijn zojuist weggevlogen avondmaal. Hoe moet ie dat nou weer gaan vertellen thuis?

Grappig? Nee, misschien niet. Op dat moment echt wel. (Sorry😉) Het is denk ik een je-had-er-bij-moeten-zijn-momentje.

Maar ik denk voor veel mensen wel een beetje herkenbaar. Als je denkt dat iets helemaal in kannen en kruiken is en je jezelf al rijk rekent, komt er net weer wat tussendoor. Gebeurt dat niet rond elke 10de van de maand? De 9de ben je nog aan het bedenken wat je allemaal met het gewonnen geld gaat doen en de 11de bedenk je je, dat je toch echt weer zelf je eten moet klaar maken, geen geld voor een privékok. Tsja, de 9de zat je je net als die kat rijk te rekenen. De 10de ging je helemaal voor het grote geld, net als die kat voor de genadeklap. En de 11de zit je te kijken hoe het aan je neus voorbij is gegaan.

Ach! Deze kat en de eend hebben een leermomentje gehad. Nu maar hopen dat die eend zich de volgende keer eerder bedenkt dat ie kan vliegen. Scheelt hem een hoop kopzorgen.

Dikke knuffel M0n13k, die hoopt jullie hier een beetje mee te hebben vermaakt.

Geplaatst in Depressief

En dan komen de mosselen

Nou! Dat hebben we ook weer achter de rug. Doelen stellen voor jezelf is nog best lastig. Je moet namelijk aangeven wat jij wilt, zonder aan anderen te denken. En dat is niet mijn sterkste kant. De vraag wat zij een goed doel vond, werd niet beantwoord.

Gelukkig was ik zo bijdehand geweest een en ander op te schrijven. Dus toen ze vroeg wat ik wilde bereiken, somde ik het lijstje zo op. En klaar! Dacht ik! Niet dus. Ze kwam met de vervolgvraag: Wat heb je nodig om dit te bereiken? Ja uhm… Geen idee. “Oké! Maar wat is dan de reden dat je bijvoorbeeld niet meer alleen over straat durft?”

Pffff…. Dat weet ik niet, als ik dat wist was ik al 10 stappen verder!! En ineens is het doel niet meer om alleen over straat te durven, maar de reden te achterhalen waarom ik dat niet meer durf. Met als gevolg, dat als ik dat eenmaal weet, ik weer alleen over straat zal durven. Dat is waar we voor gaan. En natuurlijk gaan we er ook voor dat ik van die stomme paniek en angsten af kom.

Dan volgen er nog wat praktische punten, zoals wanneer beginnen we…. Dat is de 19de al. Op dat moment slaat de schrik om mijn hart. De 19de. Dat is over anderhalve week. Hoe ga ik me hierop voorbereiden? Wat kan ik verwachten? Ik heb geen idee. De rest van de middag heb ik me vreselijk gevoeld. Soms heb je van te voren het idee dat het wel mee zal vallen, blijkt het toch een stuk zwaarder te zijn dan je dacht. (Niet dat ik niet zenuwachtig was voor dat gesprek. Heb er de halve nacht van wakker gelegen..)

Na een korte slaap ben ik me uit gaan leven op de mosselen. (lekker eten helpt 😉) Bijna 2 uur bezig geweest met het schoonmaken van de mosselen. Je moet er wat voor over hebben. Maar dan heb je ook wel mooie schone mosselen, zoals je in een restaurant krijgt. Het koken gaat gelukkig een stuk sneller. En het eten ook. Al snel was ik er klaar mee. Ze waren echt smerig. Die lucht, die smaak… (En geloof me als ik zeg, dat ik dat niet snel zeg over mosselen!) Ken je die geur van een vies openbaar toilet? Nou, zo roken sommige mosselen en ze smaakten niet veel beter. (niet dat ik weet – of wil weten – hoe een openbaar toilet smaakt) Je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe ik me de rest van de avond gevoeld heb. Mentaal in de kreukels door het gesprek eerder die middag en lichamelijk in de kreukels door de mosselen. Vroeg naar bed dus maar.

Vanmorgen ging het nog niet veel beter. Mijn maag was nog behoorlijk aan het rommelen. Gelukkig inmiddels (lichamelijk) een beetje opgeknapt. De bezorgers van ons nieuwe fornuis kregen het voor elkaar om de onrust die ik al voelde te versterken. Wat een stelletje onbeschofte horken waren dat zeg. Grofgebekt, luid en denigrerend. Gatver! Hoop dat ze tegen de rest van de mensen waar ze vandaag langs moesten een stuk vriendelijker zijn geweest.

Maar goed, even samengevat:
Doelengesprek – check
Startdatum bekend – check
Nieuw fornuis – check
Nooit meer mosselen (denk ik nu) – check

Trusten en een dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Gedicht

De dam

Een muur zo sterk,
Door jarenlang zorgvuldig werk.

Er kwamen barstjes en scheurtjes,
En de druppels kwamen daar als tranen doorheen.

Een muur,
eens zo sterk als steen.

Met wat liefde en plamuur,
Werd de muur verzorgd.

Een dam, een muur,
Hij zag er zo goed uit. Zo sterk!

De binnenkant was anders,
Gebarsten en poreus.

Het kon niet lang meer duren,
Hoe lang houdt ie het nog vol?

Nu is de dam gebroken,
Te repareren valt het niet.

De tranen bleven stromen,
Stromen van verdriet.

De dam is gebroken.

M0n13k

Geplaatst in actualiteit

Utrecht

Utrecht

Geen foto’s!

Geen plaatjes!

Een kaal blog. Een blog met alleen naar tekst. Tekst over een vreselijk verdrietige situatie. Niet alleen verdrietig, maar ook beangstigend.

Utrecht

Het begon daar vanmorgen vast ook heel rustig (of eigenlijk heel hectisch door de ov staking natuurlijk). Maar de ochtend had een drama in petto. Een drama dat, naar alle waarschijnlijkheid, een terreuraanslag is geweest.

Een man is de tram in gestapt en gaan schieten. Er zijn gewonden en waarschijnlijk een dode. (Op het moment van schrijven was dat nog niet duidelijk)

Utrecht

Een stad in rep en roer.

Op de snelwegen er naar toe zijn de linkerbanen afgezet, zodat de hulpdiensten vrije doorgang hebben. (En nu maar hopen dat men de rode kruizen respecteert!)

Utrecht

Een stad in angst

De dader is voortvluchtig!

Scholen houden hun deuren dicht. Kinderen zijn veilig. Maar wat moet dat eng zijn als je niet naar buiten mag/kan!

Men wordt gewaarschuwd niet in de buurt van de plaats delict te komen.

Zoals vele met mij snap ik werkelijk niet dat mensen dit doen! En waarom, heeft hij gekeken naar het nieuws uit Christchurch Nieuw-Zeeland en is hij daardoor op een zieke manier geïnspireerd geraakt?

Op Twitter las ik het volgende:

Wat moeten we met zijn allen doen om dit soort geweld uit te bannen.???? Leven en laten leven, en ieder in zijn waarde laten, telt allang niet meer!!!!😢😢😢😢😢😢😢

Het is helaas de waarheid!

Utrecht

Een stad met een rouwrandje.

En de rest van het land rouwt mee!

Utrecht

Mijn hart huilt met je mee.

Dikke knuffel M0n13k