Geplaatst in It's my life

17 times 29

Wat een weken. Er is zóveel gebeurd. Dat ik er gewoon even stil van ben geweest.

Zal ik het even opsommen?

  • De tuin is af!
  • Under 80!
  • Peuter 3 jaar
  • Ik voor de 17de keer 29 geworden
  • Een dagje foto’s maken in Antwerpen op mijn verjaardag
  • Therapie langzaam weer opgestart

Het is zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gaat het allemaal in 1 blog passen of moet ik er meerdere schrijven? Dilemma’s, dilemma’s, dilemma’s

Under 80!’ en de ‘langzaam opgestarte therapie‘ ga ik beschrijven in een apart blog per onderwerp. Eigenlijk puur vanwege het feit dat er over beide vrij veel te schrijven is en het niet bij de andere onderwerpen past.

Dus… Daar gaan we. (Maak je borst maar nat! In totaal heb je nog ongeveer 1500 woorden te gaan 😉)

De tuin is af!

Jaja! Het is gelukt. We hebben de tuin af gekregen. Alle tegels liggen erin. En als ik heel eerlijk ben…Het ligt er supernetjes in. Het lijkt wel of de tuin ineens 2x zo groot geworden is. Dat is natuurlijk niet zo, maar doordat alles nu 1 kleur is, is het optisch echt vele malen groter.

Ook de poeren voor de overkapping (die moet nog geplaatst worden) staan er al. Mensen die in de tuin zijn geweest vragen zich af wat die zwarte dingen zijn die her en der in de grond staan. Nou uhm… Dat kan ik heel makkelijk uitleggen.

Voorheen hadden we een tuin met een aantal verhoginkjes, waar men nog wel eens over struikelde. Nu alles netjes en strak ligt is de kans dat er zoiets gebeurd dat natuurlijk veel kleiner. Daarom die poeren, zodat we af en toe nog even flink kunnen lachen.

Het leukste is natuurlijk als mensen dat geloven. Wat dan helaas weer niet vaak zo is. Kennelijk zie ik er niet uit als iemand die vreselijk kan lachen als er iemand valt ofzo.

En weet je? Ondanks dat de tuin nu grotendeels af is, het er supermooi uitziet, de kleine man lekker kan spelen zonder 100x te vallen, moet er nog wel wat sfeer gecreëerd worden. Zelf had ik dat nooit zo door en dacht ik eigenlijk dat veel mensen de tuin veelal zagen als een soort obstacle run door alle verhogingen en dergelijke. Maar afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn/onze tuin juist gezien werd als heel sfeervol en nu is hij nog wel een beetje kaal. Ik denk dat met de komst van de overkapping er wel weer sfeer in de tuin gaat komen. Daarna hier en daar nog de juiste accessoires en dan komt die sfeer ook wel weer terug. Maar jeetje, wat was dat een supermooi compliment. ❤

Nu is het vooral genieten van elk momentje wat we hebben om in de tuin te zitten. Watertje en boekje erbij. Er is altijd wel een zon- of juist schaduwplekje.

Zo blij met de nieuwe tuin

Under 80!

Hier mag je dus nog even op wachten 😉

Peuter 3 jaar

Weet je nog dat gisteren de kleine man geboren werd? Die is dus vorige week alweer 3 geworden. We hebben het vrij klein gevierd en dan zelfs nog in 3 dagen om het zoveel mogelijk ‘coronaproof’ te houden. De kleine man is vreselijk verwend en heeft hele mooie en leuke cadeaus gekregen. Veel Duplo waar hij graag mee speelt, maar ook lego, een nestschommel, een tractor en een fietsje. Hij was echt jarig. De hele dag heeft hij ‘er is er een jarig’ en ‘lang zal ze leven’ lopen zingen. De ‘hiep hiep hoera’s’ werden veelvuldig geroepen. De dag na zijn verjaardag mocht hij het op het kinderdagverblijf vieren. Om dan op zaterdag en zondag nog een klein feestje te vieren. Al met al, ondanks alle maatregelen, gelukkig een geslaagde verjaardag gehad.

Het eerste cadeau!

29 voor de 17de keer


Jaja, je leest het goed. Ik ben voor de 17de keer 29 geworden. 😉

Van tevoren was mij gezegd niets te plannen, geen afspraken te maken en het zou fijn zijn als ik niet hoefde te werken. Maar pas op de ochtend zelf kreeg ik te horen wat er die dag ging gebeuren. Dat is dan best spannend en lang wachten voor het zover is. Donderdagochtend werd ik wakker gezongen door Jeff, Danisha en Jesse. (Ik ga nu natuurlijk niet vertellen dat ik eigenlijk al een tijdje wakker was, maar niet uit bed mocht, zodat Jeff mij met de kinderen die thuis waren (Rick was al naar zijn werk) wakker kon gaan zingen) Dus heel spontaan werd ik wakker door een prachtig gezongen ‘lang zal ze leven’, waarna ik het cadeautje kreeg wat Danisha en Rick samen voor mij hadden gekocht – een prachtige bedel voor aan mijn armband -. Daarna kreeg ik te horen dat ik met Jeff samen een dagje naar Antwerpen zou gaan. De camera’s mee en daar lekker mooie foto’s maken.

Zaterdag heb ik het nog heel ieniemienie gevierd. En als ik zeg ieniemienie, bedoel ik ook ieniemienie. Mijn vader en Marian zijn gezellig even langs geweest. En that’s it. I.v.m. corona en de kleine die vorige week jarig was, heb ik mijn verjaardag verder niet gevierd. Wel kreeg ik nog een mooi cadeau binnen van schoonpuber en dochterlief. Dus niet gevierd, maar wel verwend. Kan het nog beter?

Best Mom ❤

Birthday in Antwerpen

Zoals je hierboven al kon lezen gingen we foto’s maken in Antwerpen. Jeff had alles voor en met de kids geregeld. Dus ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon genieten van de dag.
Nadat we de auto hadden geparkeerd gingen we naar de Sint Annatunnel.

*info tussendoor: Ik heb hoogtevrees! *

Oké, de Sint Annatunnel. Op het moment dat we bij de roltrap naar beneden aankwamen, schoot mijn hartslag met 100 slagen omhoog en joeg een lichte paniek door mijn lijf. (Ken je de roltrap in de maastunnel? Deze was nog hoger naar mijn idee!) Tandjes! Dat was hoog! Zo eng! Maar ik heb het gedaan. Jeff ging op de roltrap staan en ik dicht tegen hem aan, zodat ik niet kon zien hoe hoog of het was. Pfffff. Nadat we een aantal foto’s hadden gemaakt, weer terug naar boven.

En ik kon weer ademhalen. Het avontuur met de roltrappen overleefd! Daarna zijn we richting de parkbrug gelopen. Ondertussen hier en daar een winkeltje bekeken en vooral foto’s gemaakt van allerlei dingen. Onderweg zag ik in een zijstraat een man staan naast een prachtige ouderwetse Gentlemen’s Bike. Oh, wat wilde ik daar graag een foto van maken. Van dat complete plaatje. Maar dat kan toch niet zomaar? Nee, dat kan inderdaad niet zomaar. Dus heb ik al mijn gêne opzijgezet en ben ik op de man afgestapt om te vragen of ik een foto van hem met zijn fiets mocht maken. En dat mocht. Wat een sympathieke man was dat, zo ook de mannen met wie hij in gesprek was. We hebben even met hen staan praten voor we onze weg vervolgden naar de parkbrug.

Rond het middaguur kregen we toch wel enorme trek en gingen we op zoek naar een plek om iets te eten. Al snel liepen we langs de Urban Story Deli Shop en daar zijn we neergestreken. Een heerlijke lunch hebben we daar gegeten. Ik had een Club Kip (I know, koolhydraat technisch gezien niet de beste keus, maar wel de lekkerste) en Jeff een Flatbread met zalm. Na deze heerlijke onderbreking zag ik een tafereeltje van 2 dames die op de kaart aan het kijken waar ze naar toe moesten. En nee! Niet de kaart op hun telefoon, maar zo’n echte ouderwetse papieren wegenkaart! Ik kon het niet laten om daar een foto van te schieten. Zo mooi om te zien dat die kaarten nog gebruikt worden in het digitale tijdperk waarin we nu leven.

Ook bij de parkbrug hebben we wat foto’s geschoten en ons staan verbazen om een vader(?) die zijn kinderen opdracht gaf foto’s van hem te maken bij de brug. En dan dus foto’s waarvoor hij echt aan het poseren was. Nadat we dat tafereel een tijdje hadden staan aanschouwen en zij weer verder liepen, vervolgden ook wij ons pad richting de volgende locatie – het centraal station. En tsja coronamaatregelen, dus in het station moesten we onze mondkapjes op (net als in de winkels, musea en kerken overigens). Dat was al snel erg benauwd en het station is heel mooi, maar ik kon er geen mooie plaatjes vinden.

Daarna nog een Brusselse wafel genomen. ( De helft van de slagroom ernaast gegooid. Wat was dat veel zeg. Werd er bijna misselijk van.) Hé! Als je in België bent MOET je die wel eten! Ohja en een heerlijke zelf samengestelde Magnum gegeten. (die hoeft dan weer niet perse in België, maar is gewoon erg lekker.) Ai ai. Het is een dagje vol koolhydraten geweest, als ik het zo eens terug kijk.

Inmiddels hadden we een kleine 8 kilometer gelopen en werd het tijd om terug naar de auto te gaan. We wilden nog langs het Havenhuis rijden om wat foto’s te maken. Alwaar Jeff prachtige foto’s maakte van het Havenhuis, maar mijn aandacht meer getrokken werd door een container met kunst die ernaast stond.

De dag hebben we afgesloten bij ons favoriete sushirestaurant in Ridderkerk om daarna volgegeten en met pijn in de voeten (van in totaal 10,5 km lopen) een hele lange nacht te slapen. Nadat ik bij thuiskomst verrast werd door een mooie bos bloemen die op mij stonden te wachten.

Therapie langzaam weer opgestart

Ook dit hou je nog te goed.

Dikke knuffel van een (inmiddels niet meer) jarige M0n13k!

Geplaatst in It's my life

Avontuur op de fiets

Zondagavond aan Jesse beloofd dat we een stukje zouden gaan fietsen maandag. Zo gezegd, zo gedaan!

We besluiten om een rondje Nieuwerkerk te fietsen. Terwijl we onderweg waren, leek het mij ineens heel leuk om langs het oude huis van mijn opa en oma te rijden. En natuurlijk weet ik na al die jaren het adres nog precies te vinden!

Lees verder “Avontuur op de fiets”
Geplaatst in It's my life

40 (gekke) weetjes over mij

Bij een collegablogger kwam ik een rijtje met gekke weetjes tegen. Ineens had ik zin om dat over te nemen. Er zitten best een aantal grappige tussen. Zij had er 33 op haar blog staan. Ik heb er een aantal toegevoegd. Er zitten waarschijnlijk dingen tussen waarvan je je afvraagt of het toegevoegde waarde heeft. En anderenzouden een discussie los kunnen maken. Eigenlijk hoop ik gewoon dat jij het leuk vindt om te lezen.

1. Hou je van blauwe kaas?
Ugh! Nee!

2. Coca Cola of Pepsi?
Coca Cola, no doubt about it!

3. Heb je een tattoo?
Ja, meerdere.
De eerste heb ik op mijn schouderblad laten zetten, nou ja, dat was de bedoeling. Hij zit er net onder. Hier heb ik best spijt van en zou er graag een cover-up overheen willen laten zetten.
De tweede heb ik nu bijna 3 jaar aan de binnenkant van mijn linkerpols.
Afgelopen januari is de derde erbij gekomen. Deze staat aan de binnenkant van mijn rechterpols.

4. Lievelingsdier?
De Amerikaanse Zeearend.

5. HotDog of Cheeseburger?
Ik denk dan toch de HotDog….

6. Favoriete eten?
Sushiiiiiiiii!!! Daar hoefde ik geen seconde over na te denken.

7. Wat drink jij in de ochtend?
Water. In de middag en de avond trouwens ook.

8. Kun jij 100 push ups doen?
Als ik ze niet achter elkaar hoef te doen. 1 per dag moet me wel lukken denk ik. Doe dit 100 dagen achter elkaar en je hebt 100 push ups gedaan. Of telt het niet op deze manier?

9. Zomer, winter, lente of herfst?
Lente

10. Draag jij een bril?
Ik draag geen bril. Dit betekent overigens niet dat ik er geen heb.

11. Fobieën?
Spinnen. Sowieso spinnen! En hoogtevrees!

12. Favoriete dag van de week?
Zondag. Geen idee waarom, maar die kwam als eerste in mij op.

13. Geloof jij in spoken?
Wat wordt er verstaan onder spoken? Ik denk het niet.

14. Regen of sneeuw?
Regen

15. Piercings?
Nope

16. Frietjes of uienringen?
Frietjes. Of is het toch patat?

17. Gaan nog meer bloggers dit doen?
Ik hoop het, zou leuk zijn.

18. Kinderen?
Ja, 3. Danisha (19), Rick (17) en Jess (2)

19. Favoriete kleur?
Roze

20. Kun je fluiten?
Nee. Althans niet op mijn vingers.

21. Waar ben je geboren?
Rotterdam – Eudokia Ziekenhuis (geloof ik)

22. Ooit gearresteerd?
Nee.

23. Operaties?
Ja, meerdere.

24. Favoriete feestdag?
Kerstmis, denk ik. Hoewel ik Sinterklaas ook altijd wel leuk vind.

25. Douches of baden?
Het allerliefste ga ik in bad.

26. Gokken?
Weet niet eens hoe een casino er van binnen uit ziet.

27. Ben jij een goede vriend?
Ik denk het afgelopen jaar zeker niet. Te veel met mezelf bezig geweest. Sorry!

28. Gebroken botten?
Nog nooit iets gebroken gelukkig. Althans geen botten.

29. Ergste pijn ooit?
Ik denk dat dat toch wel tijdens mijn bevallingen is geweest

30.Hou je van dansen?
Ja. Of ik het kan is een tweede

31. Hou je van kamperen?
Kamperen vind ik leuk om te doen, maar niet met een tentje op de hei ofzo. Liever een luxe caravan op een mooie luxe camping.

32. Ben je raar?
Moet ik dit echt beantwoorden?
Ja! Ik ben raar. Gelukkig maar, als iedereen normaal is, wordt het maar een saaie boel in de wereld.

33. Netflix, Disney+ of Videoland?
Als ik echt moet kiezen dan toch Netflix. We hebben een proefabonnement op Disney+ gehad en welgeteld 1 film gekeken. Videoland keek ik alleen wat ik ook op tv kan kijken. Dat hebben we nu al een tijdje niet meer en mis het niet.

34. Favoriete muziek?
Dat hangt eigenlijk wel een beetje van het moment af. Maar de 70’s en 80’s hebben wel de beste muziek voortgebracht. Zo af en toe Nederlandstalig meeblèhren is ook wel fijn, maar dan wel de nieuwere Nederlandstalige muziek.

35. Favoriete film?
Nothing Hill (en eigenlijk bijna alles met Hugh Grant).

36. Lezen of schrijven?
Deze is tricky zeg. Ik vind schrijven een heel fijn tijdverdrijf. Het helpt me ook om bepaalde dingen een plek te geven. Maar lezen vind ik (nu weer) ook heerlijk.
Nee! Ik kan hier niet tussen kiezen.

37. Ochtend- of avondmens?
Kan het er ook tussenin zitten? Hoewel, nu Jesse de nachten allemaal lekker doorslaapt, worden de ochtenden wel wat makkelijker. ’s Avonds ben ik helaas vaak wel door mijn energie heen en geen knip voor min neus meer waard.

38. Stad of dorp
Stad! Ik roep altijd wel dat ik in een dorp zou willen wonen, maar ik denk dat ik gek zou worden van de stilte.

39. Thuisbezorgd of uiteten?
Uit eten. Dat is toch net even bijzonderder. Hoewel met die kleine thuisbezorgd echt wel een oplossing kan zijn. En nu in de Coronatijd is uit eten sowieso geen mogelijkheid.

40. Rijkdom of gezondheid?
Het is maar net wat je als Rijkdom ziet. Is rijkdom puur het hebben van veel geld en dure spullen? Geef mij dan maar gezondheid. Maar voor mij is rijkdom veel meer dan dat. Rijkdom is een combinatie van je (goede) gezondheid en al je geliefden om je heen. Kijk mij eens rijk zijn. Oké, mijn gezondheid laat nu wat te wensen over. Maar ik heb een heerlijk gezin. Een superlieve (schoon)familie. Net veel, maar hele dierbare vrienden. En hele fijne collega’s. Dit maakt een mens toch rijk? Ook al heb je dan niet die villa en geld om in te zwemmen, maar een rijtjeshuis met opblaasbadje (gevuld met water, niet met geld) in de zomer? Heb je een Twingo voor de deur en geen Porsche. Sta je elke dag in de keuken i.p.v. uit eten te gaan? Tsja, als je het zo bekijkt.. Maar kan je echt genieten van al dat moois als je niet gezond bent of als je 16 uur per dag werkt om het allemaal te kunnen betalen.

En? Ben je wat wijzer geworden? Of vond je het echt 6 x niks? Persoonlijk vond ik het wel grappig om in te vullen. Het gaf me wat om over na te denken.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Social Media

Ik heb de podcast ‘Depressief en Gelukkig’ geluisterd. Hierbij werd op een gegeven moment gesproken over de bekende valkuil die Social Media heet, in deze podcast zei Robin (van Depressief en Gelukkig) dat hij veel te veel bezig was met zijn smartphone namelijk wel 4 uur per dag. Deze podcast luisterde ik tijdens het wandelen. Toen ik thuiskwam ben ik mijn schermtijd maar eens gaan kijken en wat denk je? Ik zit daar ver boven (bijna het dubbele)! En hij zei nog wel dat 4 uur al veel te veel is eigenlijk… *SCHRIK*

Per direct besloot ik om mijn telefoongebruik naar beneden te gaan schroeven. En ik kan zeggen dat ik na 1 week de gemiddelde schermtijd al met 20% naar beneden heb weten te brengen. Maar nog steeds vind ik het eigenlijk te veel en ben ik te veel bezig met reacties op social media. En dan vooral de reacties (of eigenlijk uitblijvende reacties) op mijn blogs. Ik laat op een aantal manieren weten dat er een blog is verschenen. Dit doe ik via de Facebookpagina Monie, mijn persoonlijke Facebookpagina, Facebook-groepen, Instagram (of Insta of hoe je het ook wilt noemen) en Twitter.

Op zich natuurlijk helemaal niet verkeerd ofzo, maar als je vervolgens dagen bezig bent met het afstruinen van alle wegen om te kijken of er een reactie is of dat mensen het wel leuk vinden… Dat wordt te veel en het vergt te veel van me. Ook zorgt dit voor onzekerheid. En dit is één van de dingen waar ik van af wil. Ik wil niet meer zo onzeker zijn.

Daarom heb ik een rigoureuze beslissing genomen.

HoHo! Rustig maar! Ik ga niet stoppen met schrijven. Zeker niet! Dat is mij veel te dierbaar en kan er te veel in kwijt.

Wat ik wel ga doen? Ik ga een aantal social mediakanalen uit de lucht halen. Om te beginnen met Twitter, daar haal ik niet genoeg uit. Ik denk dat ik gewoon niet de juiste persoon ben voor Twitter.

Facebook Monie gaat ook uit de lucht. Lees je mijn blogs via Monie en wil je me blijven volgen? Dan kan je je abonneren op mijn blog. Als je dat doet, krijg je elke keer als er iets nieuws is een e-mail.

De groepen op Facebook waarin ik zit vanwege mijn blog, daar ga ik mee stoppen. Superleuk dat ze er zijn, maar ik denk niet dat er vanuit die groepen ook maar 1x iemand hier is wezen kijken.

Instagram gebruik ik voor foto’s en niet meer voor mijn blog. Dus kom je hier via Instagram? Dan kan ook jij ervoor kiezen om je te abonneren op mijn blog, zodat je elke keer als er iets nieuws is een e-mail krijgt.

Dan blijft nog over mijn persoonlijke Facebook. Die hou ik natuurlijk wel. En daar zal ik gewoon blijven delen dat er een nieuw blog is. Maar ook voor diegene die hier komen via mijn Facebook geldt natuurlijk dat je je kan abonneren op mijn blog, om elke keer een e-mail te ontvangen als er een nieuw blog is. 😉

Oh My! Het lijkt wel een groot reclamebord voor mezelf zo. Maar dat is het zeker niet. Ik besef me dat mijn blogs vaak heel persoonlijk zijn en dat niet iedereen daarop zit te wachten. En ik wil blijven schrijven en wil dat degene die het willen blijven lezen dat ook kunnen blijven doen. Dus ga ik niet meer ‘leuren’ met mijn blog zoals ik dat voorheen deed, maar blijf ik voor mezelf en voor hen die wel willen lezen doorgaan met schrijven.

Lieve knuffel M0n13k

P.S. Wil je luisteren naar Depressief en Gelukkig of wil je zijn blogs lezen? Dat kan hier:

Website: https://depressiefengelukkig.nl/
Podcast: https://depressiefengelukkig.nl/podcast/

P.P.S. Wil je weten hoe je je kunt abonneren? Vul rechtsboven jouw e-mailadres in en klik op Ik Lees Mee! Als je dat hebt gedaan, ontvang je een link om te bevestigen. Check ook even je spambox als je niets ontvangt. Zodra je de mail hebt ontvangen even bevestigen en klaar ben je. 🙂

Geplaatst in Dromen

Zo echt

Samen lopen we over straat. Ik weet niet wie je bent en heb ook geen idee waar je vandaan komt. Maar het voelt vertrouwd.

Al pratend belanden we in een wijk die ik goed ken. En ik weet dat ik verbaasd ben dat er nu een trein ipv een metro over het spoor rijdt.

We naderen de spoorwegovergang en in mijn ooghoek zie ik de trein naderen. Hij rijdt echt heel snel. Ik stop…. kijk naast me en zie dat jij doorloopt. Ik wil je roepen en besef me dat ik niet weet wie je bent. ‘Stop!’, schreeuw ik nog. Maar het is te laat.

Er volgt een klap, mensen schreeuwen, piepende remmen van de trein. Ik sta verstijfd en kijk naar de chaos die om me heen ontstaan is. En dan komt er -met alle kracht die ik in me heb- een langgerekte NEEEEEEEEE uit mijn mond. Alle kracht die ik had verlaat mijn lijf en ik zak in elkaar op de grond.

Nog steeds weet ik niet wie je bent. Mensen vragen het aan me. Ik kan ze geen antwoord geven. Ik weet alleen dat het vertrouwd voelde jou naast me te hebben. En dat ik je mis.

Ik besef me dat je nooit meer naast me zal staan.

Ik schrik wakker.

Het was maar een droom. Er is geen trein.

Het was maar een droom. Maar jij was zo echt.

Het gevoel is zo echt. Nog steeds en we zijn alweer twee dagen verder.

De trein speelt een hoofdrol in mijn nachten momenteel. Later gebeurde er het volgende.

Het is een drukke stationshal waar we staan te praten. Om jou heen dartelt een lief klein knulletje met een enorme bos donkere krullen en de meest reebruine ogen die ik ooit gezien heb. Wat een schatje.

We lachen en praten en af en toe kijken we wat hij uitspookt. Ineens is hij weg. In een oogwenk ben ik over de poortjes gesprongen. Ik loop de hele hal wel drie keer op en neer. Ondertussen blijf ik roepen. Zijn moeder zie ik nergens meer.

Pas op perron 5 zie ik hem staan. Helemaal op de rand staat hij te kijken naar de naderende trein.

De trein komt snel dichterbij en niemand verroert een vin om dat kleine mannetje daar weg te halen. Ik ren er naar toe en net op tijd haal ik hem bij de rand weg. Ik geef hem aan zijn moeder die het huilend in haar armen sluit.

Terwijl ik op de grond energie zit te verzamelen om weer op te kunnen staan, zie ik de krullenbol in de mensenmassa verdwijnen. Ik zwaai en fluister :”Dag kleine man. Tot ooit!”

Een nachtje zonder treinen zou best welkom zijn. Gewoon even een onbewoond eiland met een hangmat, een lekker zonnetje, veel eten en drinken, even geen Corona,maar bovenal mijn gezinnetje bij me…..

Ja! Daar wil ik wel voor tekenen, om dat voorbij te zien komen vannacht.

Droom jij ook wel eens zo realistisch dat je de hele dag het gevoel van die droom terug kan halen?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Op de radio

Vaak lezen jullie natuurlijk niet echt heel vrolijke berichten van mijn kant. Dan vandaag….

De afgelopen tijd wandel ik -vaak met Jeff- een rondje variërend van 2 tot 5 km. Het is maar net hoe mijn pet staat of eigenlijk is het meer hoe mijn benen aanvoelen. De laatste weken heel veel pijn in mijn benen gehad. Wordt nu weer wat beter, gelukkig!

Vanmorgen ging ik een stukje wandelen met Jesse. Die loopt een stuk minder snel dan Jeff. Op een goede dag loop ik 11’40” /km, Met Jesse was dat 23’44” /km. Maar de kleine man had het enorm naar zijn zin. En ik had mijn frisse neus. (Dat is ook de enige reden om naar buiten te gaan. Verder zijn we zo veel mogelijk thuis en in de tuin.)

Na een stukje schrijven in mijn bulllet journal en samen met Jesse wat tekenen aan tafel. Hier lees je: Nee Jesse, die stift is van mamma. Jij hebt je eigen kleurpotloden! “Nee mamma, Jesse wil heel!” (Wijst naar stift) Zucht! Gelukkig kwam grote broer Rick net thuis en wou hij direct mee naar boven. Dus kon mamma even lopend naar de winkels om een To Good To Go pakket op te halen bij de bakker. (Jammer wel dat die taart echt niet kan bij mijn nieuwe voedingspatroon)

Ow en dan hè….na het eten….. tsja, soms moet je even afwateren. En juist dan gaat je telefoon. Ik zie dat het een nummer uit Hilversum is. Maar hmmmm, daar ken ik toch niemand. Enigszins twijfelend neem ik dan toch maar op (let op! Ik zit nog op het toilet waar het enorm galmt), is het iemand van Radio Veronica. *SCHRIK!*

Eerste wat in me opkomt is…… ik moet van het toilet af. Zo voorzichtig en zachtjes mogelijk en zonder dat hij het doorheeft weet ik daar weg te gaan.

Wat blijkt? Ik had mijn lijstje voor de ‘Samen Sterk top 100’ ingestuurd. En daar belden ze me voor. Of ik zelf kon vertellen waarvoor ik voor een bepaald nummer had gekozen. Ik had dat aan hem verteld. Of ik het dan ook nog even wil inspreken, zodat ze het morgen kunnen uitzenden. Uhm…spannend! Maar is goed. Met een stem die 3 octaven hoger is van de zenuwen vertel ik het verhaal. En wat denk je? Het moest over. Ik had de verkeerde titel genoemd. Hoe dan? Lekker suf zeg! (Hij was al aan het zoeken op Google of het aan hem lag en ik wel de goeie titel zei. Nope. Was dom foutje van mij!)

Gelukkig ging het de tweede keer wat beter. En, zei hij, we kunnen altijd nog een beetje knippen hoor. Geen probleem!

Ik ben benieuwd wat er van overblijft…. Morgen (2-4-2020) tussen 14:30 en 15:00 kun je mij dus horen op de radio bij de ‘samen sterk top 100’.

Daarna met Jeff samen nog maar even een wandeling gemaakt in een flink tempo. Even de onrust die opkwam door het gesprek eruit lopen. Op een ‘iets’ sneller tempo dan de ochtendwandeling met Jesse.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Huishoudbeurs 2020

De afgelopen jaren ben ik elk jaar naar de huishoudbeurs geweest. Voor sommige de hel, voor anderen het paradijs. Ik vind het er heerlijk. Gezellig een dagje de nieuwste snufjes bekijken, uitproberen en proeven. Kan het nog beter?

Zoals jullie vorig jaar konden lezen, was het helemaal de bedoeling er dit jaar weer bij te zijn. Zeker omdat het de 75ste editie is. Vorige week vroeg ik aan Danisha of ze weer mee wilde gaan, toen ze zei dat ze dat wel wilde, maar even moest kijken wanneer ze kon, kreeg ik het wel even benauwd. Ik zie mezelf daar dit jaar dus echt niet lopen. Alleen het idee zorgt al voor nachtmerries en paniekaanvallen. Die drukte, de chaos en het lawaai. Mijn hemel nee zeg. Mij niet gezien!

En nu? Nu hij vandaag van start is gegaan? Nu baal ik. Ik baal van mezelf dat ik het niet trek. Ik baal van mezelf dat ik me er niet toe kan zetten toch te gaan. Ik baal van de hele situatie, de situatie waardoor ik nu dus thuis zit en niet in de RAI loop. Maar echt hoor. KAKdepressie!

Dit jaar geen BN-ers om te spotten, geen blauwe enkels van die irritante boodschappenwagentjes (Waar ik zelf ook mee zou hebben gelopen natuurlijk), geen kilo’s onnodige spullen, die ontzettend veel kastruimte innemen. Geen nieuwe soorten eten, schoonmaakmiddelen en snoepjes. Geen cocktailijsjes (die we overigens nooit meer hebben gegeten na de huishoudbeurs vorig jaar). Geen veel te dure lunch en tussendoortjes. Geen goodiebags, geen duizenden gratis flyers. En ook geen pijn in mijn voeten en rug na een dag slenteren. Helemaal niks van dit alles.

Volgend jaar weer een nieuwe huishoudbeurs, ja dat weet ik.
Het is elk jaar veelal hetzelfde, ja dat weet ik ook.
Jeff houdt nu al dat geld in zijn zak. I know! (Dat vindt hij dan weer niet vervelend)

En toch… Ga ik dat jaarlijkse gezellige dagje met Danisha missen en dat vind ik erg!

Voor alle mensen die wel naar de huishoudbeurs gaan….. Heel veel plezier! Geniet van een leuke dag!


Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k