Geplaatst in Depressief, It's my life

Wereldhavendagen

Al jaren ga ik naar de Wereldhavendagen. Het begon als jaarlijks uitje met een oud-collegaatje op de zaterdagavond naar het vuurwerk en de optredens. Zo leuk! Ilse de Lange, Raymond van het Groenewoud en nog vele anderen hebben we daar voorbij zien komen. Langs de Boompjes op de trappen zitten kijken naar hele leuke en goeie optredens tot het vuurwerk ging beginnen.

Toen de kindjes kwamen verwaterde dat helaas. Maar wel bleef ik naar de Wereldhavendagen gaan. Maar nu overdag met de kindjes. Geen artiesten, geen vuurwerk, wel boten en helikopters, kraanwagens en zelfs wapens.

En dit jaar ging het niet. Ik kan niet in die drukte. Zoals ik al zei, word ik al eng bij de gedachte.

En toch……… toch ben ik geweest. Zondag gingen we de kleine man wegbrengen naar opa en oma, die vrijwel aan de Maas wonen. En aan die kant van de maas is het heel rustig. Alsin er liep vrijwel niemand. En wij dus wel. Kon ik toch nog een beetje meekrijgen van de Wereldhavendagen. De kleine man genoot zichtbaar van de helikopter die heel laag over kwam vliegen. Over and over again.

Kijk dit mannetje eens genieten!

Van een afstandje staan kijken naar de bedrijvigheid op het water en in de lucht.

Waertaxi, spido en nog wat andere snelle boten op de Maas

Hopelijk volgend jaar weer langs de bootjes lopen….. Dat maakt het toch net even echter. Want echt! Als je tijdens de Wereldhavendagen langs al die machtige schepen loopt, een rondje vaart met de Spido of de haven bezoekt tijdens een van de rondleidingen, dan denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!

Maar het was wel prettig. Even uitwaaien langs het water. De spanningen voor maandag weg laten waaien over het water.

De Erasmusbrug, Willemsbrug en De Hef op 1 foto.

Blijft toch een mooi plaatje, de Euromast!

Spanningen voor maandag, want maandag begint er weer een nieuwe week. Dat samen met de bijwerkingen van mijn nieuwe medicatie zorgt er voor dat ik me alles behalve goed voel. Maar dit gaat allemaal voorbij. Zoals alles……gaat ook dit voorbij. En dit bedoel ik natuurlijk op de meest positieve manier die er is….

Deze week begon even anders dan anders. Vanwege technische redenen werden we allemaal naar huis gestuurd. Nog een geluk dat ik niet op de fiets was, maar gebracht met de auto. Hierdoor wel de nodige beweging misgelopen. Gelukkig werkte het weer goed mee en hebben we na het eten een stukje gelopen.

Tijdens het wandelen kwamen we deze beauty tegen.

En weer denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!”

Hoe is jouw week begonnen? Vertel je het mij hieronder?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Zo’n dag!

Het is vandaag echt zo’n dag. Ik bedoel als je om 6:00 opstaat wanneer je om 7:20 weg moet…… Dat is toch ruim op tijd?

Kennelijk niet. 6:00 wekker loopt af, snel onder de douche doorgesprongen. Aankleden. Kleine man wakker gemaakt, aangekleed, fles gegeven. Mijn lunch ingepakt, ontbijt gemaakt. Zo héhé. Even zitten om mijn schoenen aan te doen en adem te halen.

Vriendlief vertrekt naar zijn werk, dus heel logisch zegt mijn gevoel: Het is pas 7:00 No hurry! Bedankt he gevoel…. het was al 7:22. Had al weg moeten zijn.

Stress!!! Kleine man moet nog sokken en schoenen aan. En zijn jas natuurlijk om hem dan in de kinderwagen te krijgen. Oef! 7:28 loop ik daadwerkelijk de deur uit. 13 minuten later dan de bedoeling was. ZUCHT!

Dat wordt doorlopen naar het kdv. En gered. Netjes om 7:35 loop ik richting de metro. En om 8:01 kom ik bij de trein. Die een paar minuten vertraging heeft. Komt dat even goed uit. Ben namelijk nu al buiten adem van het haasten.

8:06 Jaaaaa daar komt de trein. Maar wacht even. Dit is geen trein. Dit is een sardineblik vermomt als trein. Vreselijk! Japanse taferelen op het station. Helaas ben ik kennelijk geen sardinemateriaal…. ik mocht (en kon) er niet meer bij.

Lekker dan! Nu kom ik te laat. Gelukkig kwam in de verte de intercity er al aan, dus groeide de hoop dat ik toch nog op tijd zou komen. Helaas werd deze intercity opgehouden door de stoptrein die er voor reed. (Waar ik dus niet meer in mocht! ARGH!)

Eindstand: buiten adem en te laat op het werk.

Voor het eerst in 5! jaar te laat op het werk.

Hopelijk gaat de terugreis beter, zodat ik de avond niet met een achterstand in energie ga starten.

Dikke knuff van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Het zwanengezinnetje

Elke ochtend dat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf breng genieten we saampjes van de korte ochtendwandeling. Hij in de kinderwagen en ik er achter (iemand moet dat ding vooruit duwen toch?!

Elke keer zien we dan het zwanengezinnetje zwemmen. Pappa, mamma en het lelijke eendje (wat over niet al te lange tijd vast ook een prachtige zwaan wordt). Normaal staan we even stil, brabbelt de kleine man wat tegen de zwanen en lopen we door. Uit het oog, uit het hart.

Vandaag, nadat ik de kleine man had weggebracht en naar de metro liep, zag ik ze weer. En ineens vroeg ik me af wat ze nou de hele dag doen. Alleen maar een beetje ronddobberen, krooseten en mooi zijn? Of hebben ze een nuttigere dagbesteding? Ik bedoel: Als als je dagen hetzelfde zijn, ga je je toch rot vervelen? Althans…..ik wel! Of hebben zwanen daar geen last van? Kennen zij geen verveling? Hoe mooi zou dat zijn?

Vanmorgen zaten zij zich met zijn drietjes te wassen. Rijst bij mij de vraag hoeveel moeite ze moeten doen om hun zwanenkind zover te krijgen…

Ik weet dat sommige mensenouders daar heel veel moeite voor moeten doen. (Ja! Ik spreek uit ervaring!) Die ‘nee’-fase is echt killing!

M: Doe je jas aan!

K: Nee!

M: Kom op! Jasje aan! We moeten weg!

K: Nee! Nee! Nee! Nee!

Niet veel later krijg je de ‘straks’-fase. Op alles wat je vraagt krijg je het antwoord: Ja! Doe ik straks! En als je dan aangeeft dat jullie weg moeten, volgt er een zucht en een: pfff Ja mam (of pap) nog 5 minuten, dan ben ik klaar! Argh!

Tsja, het leven van een mensenouder gaat niet over rozen.

Als baby: slapeloze nachten, direct gevolgd door de peuterpuberteit, die weer snel gevolgd wordt door de kleurerpubertijd. Daarna heb je even rust om je voor te bereiden op de puberteit.

En het leven van een zwanenmamma(of pappa)? Hoe is dat? Heeft haar zwanenkind ook al deze verschillende fases? En hoe gaat de zwanenmamma (of pappa) daarmee om?

Of geniet zij (net als wij) ook van elke fase van ontwikkeling die haar kind doormaakt?

Heus! Ik weet dat de dierenwereld heel anders is dan de mensenwereld. Pure nieuwsgierigheid die mij drijft tot een hele dag denken aan het zwanengezinnetje bij ons in het water.

Dikke knuffel (na een kijkje in de wondere wereld van mijn gedachtes) van M0n13k

Foto van het zwanengezinnetje made by myself.
Geplaatst in actualiteit

Better safe then Sorry.. of toch niet?

Het is alweer even geleden dat jullie wat hebben kunnen lezen van me.

En dan te bedenken dat ik bijna dagelijks wel iets heb waarover ik even wil schrijven.

Het kwam er alleen niet van.
Voor mij is het ook kerst geweest.
Ben weliswaar 2 weken vrij, maar het zijn toch drukke tijden.
Cadeautjes kopen, training, ziekenhuis bezoek voor zoonlief, cadeautjes kopen, boodschappen doen. En dan tussendoor ook nog proberen te ontspannen.
Gelukkig waren de kerstdagen wel lekker ontspannend.

Tussen kerst en oud en nieuw gaat het allemaal wat rustiger aan.

Een poging gedaan om naar Blijdorp te gaan.
P1 VOL! P2 VOL! P3-> Geen idee waar die is. Dus maar naar huis gegaan. En vervolgens in pyama op de bank hangen en eindelijk op mijn gemak me kunnen verdiepen in mijn boek.

Door de top2000 staat de radio heel veel aan in plaats van de televisie. Een trip down Memory Lane. Elk nummer staat wel ergens voor. Elk nummer triggert een bepaalde herinnering om naar boven te komen.
Leuke, maar ook minder leuke.

Bij “The Final Countdown” was ik ineens weer op de afscheidsavond van groep 8 (voor ingewijden: Of was het de afschijtsavond ;-))

En zo kan ik wel een tijdje doorgaan.

Maar eigenlijk worden mijn gedachtes op dit moment vooral geleid door het nieuws dat Brussel alle evenementen rondom oud en nieuw vieringen heeft afgeblazen. TERECHT! Laat ik dat even voorop stellen. Net nu ik had besloten eindelijk eens naar de vuurwerkshow bij de Erasmusbrug te gaan kijken. Oke, dit is niet in Brussel en ik weet dat we de angst niet moeten laten regeren. Maar een beetje voorzichtigheid is nooit slecht toch? Er is toch een stemmetje in mijn hoofd wat zegt: “Better safe then sorry!”

Terwijl ik vorige week nog verbaasd was over hoe sommige mensen zich menen te moeten verdedigen in verband met het terrorisme.

Ik stond op tweede kerstdag (geheel tegen mijn principes, maar als Primark met kortingen gaat lopen strooien moet je er direct bij zijn) een dik kwartier te vroeg voor de deuren van de Primark. Niet als enige overigens. Jeetje wat was het druk.

Er stonden 2 dames naast me met elkaar te praten in het Marokkaans, waar het precies over ging wist ik niet, maar ving genoeg op om me even in het gesprek te bemoeien en te vragen hoe wat en wanneer die mega-primark dan wel niet komt in Rotterdam.  De reactie van de dames was overigens wel grappig. Volledig verbouwereerd dat ik hun gesprek kon volgen. (Wat overigens niet zo was, maar Primark en Bijenkorf versta ik wel 🙂 )

Met 1 van de dames raakte ik verder in gesprek. Zei vertelde me dat ze vanuit België naar de Primark komt in Rotterdam, omdat die er zijn in België te druk zijn. (en dan komt ze met de uitverkoop…oeps…)
Brutaal als ik ben (of noem het nieuwsgierig) vroeg ik haar van waar uit België zij komt. Haar antwoord was: “Antwerpen, maar niet uit Molenbeek hoor.” Dit antwoord shockeerde mij. Deze vrouw heeft al zo vaak de vraag gehad of ze dan niet uit Molenbeek komt, dat ze zich genoodzaakt voelt om er direct bij te vermelden dat dit niet het geval is.
Ik heb haar gezegd dat het voor mij niet uitmaakt waar ze vandaan komt, niet iedereen in Molenbeek is een per definitie terrorist.
De glimlach en de dankbare blik die ik daarop kreeg… Die zal ik nooit vergeten.

Daarna gingen de deuren open en gingen we ieder ons eigen weg in de winkel.
Het was een amusant gesprek en een mooi begin van mijn tweede kerstdag. Bijna ongelooflijk dat je met een volslagen vreemde voor de deuren van de Primark zo’n intens gesprek kan hebben.

Er is ooit iemand die tegen me heeft gezegd: “Maar ja, jij hebt dat nu eenmaal. Jij trekt mensen aan. Jij bent de spontane .” Toentertijd vond ik dat niet echt een compliment.
Inmiddels weet ik beter.

Geen idee of je het leest en of je weet dat jij degene bent wie ik bedoel, maar BEDANKT!
En voor een ieder die dit leest.
Een fantastische jaarwisseling gewenst!

 

Knuff M0n13k