Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in actualiteit

Niet zo ver van mijn bed show.

Mijn hemel! Wat gebeurt er allemaal? Ik had me voorgenomen me niet meer druk te maken over het nieuws. Maar als het ineens niet meer zover van je bed is, dan kan je bijna niet anders meer. ‘Druk maken’ is misschien niet helemaal de juiste bewoording. Maar kan even niet de woorden vinden die precies weergeven wat ik hier voel.

Maandag begon de ellende. Na een tripje naar mijn therapie voor niks (iets met beveiligingsissues, waardoor het niet door ging), kreeg ik een melding op mijn telefoon over een steekincident op metrostation Capelse Brug. De reden van nog niet duidelijk, maar dat het niet goed was afgelopen al wel.

Een steekincident? Is het niet gewoon een ordinaire steekpartij? Of is dat dan alleen als er meerdere een mes hebben en omdat er nu van 1 kant werd gestoken is het een incident? En ook bij het woord incident kan je je vraagtekens zetten, want is dit echt een incident? Je hoort niets anders meer. –

Later werd bekend dat het slachtoffer het plan had opgevat niet te betalen voor zijn metrorit. De dader was daar niet van gediend en na een ruzie hierover is de zwartrijder neergestoken. Ondanks de adequate hulpverlening heeft hij het niet gered.

Oké, het is misschien een beetje kortzichtig en kil zoals ik het beschrijf, maar ik was er dan ook niet bij en heb dit uit de media vernomen.

Maar even hè……. Neergestoken worden omdat je zwart rijdt!!! Is dat waar we naar toe gaan. Ik vind persoonlijk die boete op zich wel straf genoeg. Het is niet echt een laag bedrag ofzo. Zwartrijden met de dood moeten bekopen is wel heel bizar.

En dan lees je op twitter van die mensen die semi-slachtoffer zijn, want zij komen ook wel eens op het metrostation. Ow, hier jaag ik echt mensen mee de kast op waarschijnlijk. Maar bedoel het niet zo rot als het er staat. Alleen, als iemand dit heeft zien gebeuren en daar wat over zegt, heeft het dan nut te reageren dat je er ook wel eens komt en die dag gelukkig niet, maar wel eng dat je volgende maand weer langs dat metrostation moet (lichtelijk overdreven I know!) Maar nee! In mijn ogen heeft dat geen zin. Is het niet genoeg om zo’n persoon sterkte te wensen bij het verwerken van deze gebeurtenis? Om de familie en bekende van het slachtoffer sterkte te wensen in de komende tijd. Bij deze wil ik dat doen…. sterkte voor de familie en bekenden van het slachtoffer in de moeilijke tijd die ze nu doormaken.

Die nacht werd ik wakker van sirenes. Althans wakker? Ik wist niet of ik wakker was of het droomde. Tot ik net hoorde dat er die nacht vlakbij een auto in de brand was gestoken. Ah! Oké, niet gedroomd dus. Echt sirenes gehoord. Bizar hoe droom en werkelijkheid verweven raken met elkaar als je in een staat van halfslaap (heet dat zo?) verkeert.

Denk je alles gehad te hebben…. Krijg je woensdagochtend een pushbericht op je telefoon over een schietpartij bij het Alexandrium… What??? Op klaarlichte dag! Terwijl de winkels open zijn!!! Why! Waarom anderen in gevaar brengen? En of dit nog niet erg genoeg was, hebben ze onder dwang van een wapen een vrouw haar auto afgenomen, om deze later ergens achter te laten.

Ik kan er serieus met mijn hoofd niet bij! Dat je elkaar overhoop wilt knallen, snap ik al niet. Maar als je dat dan zo nodig wilt doen, doe het dan op een plek waar je anderen niet in gevaar brengt. Volgens mij zijn er genoeg plekken waar dat kan. Niet dat ik mensen op ideeën wil brengen…..

Ze zeggen dat het steeds veiliger wordt op straat, maar als ik het nieuws zo eens zie, dan heb ik daar toch mijn twijfels over.

Het scheelt dat ik toch al niet alleen over straat durf, maar hier word je toch op zijn minst een stuk voorzichtiger van? Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Kunnen we niet gewoon allemaal lief zijn voor elkaar en in plaats van te schieten of te steken, glimlachen en hallo zeggen?

Zo! Dit moest ik echt even kwijt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Gedicht

De dam

Een muur zo sterk,
Door jarenlang zorgvuldig werk.

Er kwamen barstjes en scheurtjes,
En de druppels kwamen daar als tranen doorheen.

Een muur,
eens zo sterk als steen.

Met wat liefde en plamuur,
Werd de muur verzorgd.

Een dam, een muur,
Hij zag er zo goed uit. Zo sterk!

De binnenkant was anders,
Gebarsten en poreus.

Het kon niet lang meer duren,
Hoe lang houdt ie het nog vol?

Nu is de dam gebroken,
Te repareren valt het niet.

De tranen bleven stromen,
Stromen van verdriet.

De dam is gebroken.

M0n13k

Geplaatst in It's my life

Huishoudbeurs 2019

Zoals de afgelopen jaren ging ik ook dit jaar weer samen met Danisha naar de Huishoudbeurs. En net zoals de afgelopen jaren werden we heel decadent gebracht (en gelukkig ook gehaald) door Jeff (Rick en de kleine man reden ook gezellig mee.)

We waren er lekker op tijd. Net even over 11 uur. Hij gaat om 11 uur open, dus prima timing. De grote meute was al naar binnen, waardoor we niet eerst nog een tijdlang buiten in de rij moesten staan. Het was weer een feestje! Lees je mee? Lees verder “Huishoudbeurs 2019”

Geplaatst in It's my life

Valentijsdag part 2

Oh my goodness!

Een blog geschreven over valentijnsdag waarin je kon lezen dat mijn vriendinnen altijd wel kaarten kregen en ik niet. Wat er gisteren gebeurde wil ik toch wel even met jullie delen….

Valentijnsdag 2019

Ik zit (zoals elke donderdag) in de metro en zie een pushbericht op mijn telefoon van postnl. ‘Er is post naar u onderweg!’ Nieuwsgierig als ik ben open ik de app en zie dit:

Een hartjespostzegel!

Nu ben ik natuurlijk nog nieuwsgieriger, maar ik zal moeten wachten tot ik weer thuis ben.

Nieuwsgierig

De hele ochtend denk ik er eigenlijk niet aan. Nou ja, heb wel tegen een collegaatje gezegd dat er thuis een kaartje ligt en ik wil weten van wie het komt. Maar verder eigenlijk niks. Tijdens mijn lunchpauze schiet het me weer te binnen en ga ik nog eens in die app kijken. Ik zie een afzender staan. Althans een postbus en een postcode. Dus wat doe je dan als nieuwsgierig aagje? Juist! Je gaat googlen! Google weet alles! Behalve dan tot wie deze postbus en postcode behoren. Of misschien wist google het wel, maar zegt hij het gewoon niet. Nog steeds zit er niets anders op dan wachten tot thuis.

Naar huis

Hèhè. Het is tijd om naar huis te gaan. Snel naar de trein, de metro en Hop, naar huis! Kleine man opgehaald samen met zijn grote zus (die overigens zeer trots is, dat de kleine man ‘zus’ kan zeggen❤️). Thuis aangekomen krijg ik direct die envelop in mijn handen geduwd van Danisha (kennelijk was die ook wel nieuwsgierig naar wie een kaart stuurt aan haar moeder.)

Spannend

Vol spanning maak ik de envelop open en zie de kaart. Hij is leuk! Kijk maar;

Ik verdenk al snel mijn allerliefste vriendje van een spontaan gebaar en maak snel de kaart open. Wat denk je?

Nope! Die was het niet.

Nee! Die ook niet.

Nee, weet je wat. Ik laat het wel zien. Het was echt compleet onverwachts. Kijk:

Hoe bedoel je tegenvaller! Een reclamekaart. Serieus?! Op valentijnsdag?! Dat verzin je toch niet.

Enigszins gedesillusioneerd heb ik de kleine man eten gegeven. Moest er stiekem wel heel hard om lachen. En dan vooral om mijn onnozele, naïeve en puberale nieuwsgierigheid.

Heb jij nog leuke verrassingen gekregen?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Tipping Point

Ik schrijf niet vaak reviews. Maar hier hangt zo’n geweldig mooi verhaal aan vast, dat ik eigenlijk niet anders kan. (Althans ik vind het persoonlijk een geweldig mooi verhaal)

Not feeling so good

Het is november 2016 en ik zit helemaal niet lekker in mijn vel. Al een flinke tijd proberen we zwanger te raken, wat niet lukt. Pas geopereerd aan mijn galblaas en enorm veel last van mijn rug. Dit alles zorgde er wel voor dat ik mij (op zijn zachtst gezegd) niet heel lekker voelde. Behoorlijk terneergeslagen zeg maar.

De Kaarten

Ik ben toen voor een Reiki sessie naar Brigitte gegaan. Dat zou mij even rust geven voor de komende tijd. Voor ze aan de behandeling begon gaf ze mij een kistje. In dat kistje zaten een heleboel kaarten, rode, groene en gele en alles netjes op kleur gesorteerd. Ik kijk haar vragend aan, want eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik met deze kaartjes aan moet.

Nou zegt ze: De rode kaarten staan voor jouw hindernissen, de groene geven je handvatten om hiermee om te gaan en de gele geven je een steuntje in de rug. Je pakt 1 rode, 3 groene en een gele kaart en legt ze voor je neer.  Zo gezegd ze gedaan.

Betekenis

Rood: De overtuiging dat je gefaald hebt – hmmm dat klopt wel. Het lukt niet met zwanger worden, daar faal ik dus in. Ach, dit is slechts 1 van de dingen, waarvan ik toen vond dat ik er in faalde.

Groen: Vertrouwen, Vergeving en Een goed boek. – Die snapte ik wel.

Vertrouwen – Vertrouwen in mezelf en de toekomst. Het komt allemaal goed. Alles gebeurd met een reden.

Vergeving – Mezelf vergeven, niet altijd de schuld bij mezelf leggen.

Een goed boek – Er is niets wat mij zo goed helpt ontspannen als een goed boek.

Geel: Verwacht een wonder. – Tsja, een wonder? Hiervan weet ik niet wat ik er van moet denken. Zij zegt: Wacht maar af, je zult het zien.

Daarna heb ik de reiki behandeling ondergaan. Deze heeft zijn werk (of haar werk) overigens prima gedaan. Voelde me stukken beter daarna. Het gaf mij de lichamelijke en geestelijk kracht om weer door te gaan.

Wonder?

De dagen er na, bleef ik maar denken aan die gele kaart. Een wonder? Wat kan dat nou zijn? Ik was ondertussen in een staat waarin alles eenwonder zou kunnen zijn. Tot 23 november! Toen heeft het wonder zich geopenbaard. Hoe? In een zwangerschapstest. Eindelijk, na bijna 2 jaar teleurstellingen was ik zwanger! En direct wist ik…. Dit is het wonder! En dat was het. Als 40+er is het al lastig om zwanger te worden, als je dan ook nog iets (was niet veel meer maar toch) zwaarder bent, wordt het nog wat lastiger. En die problemen met mijn galblaas hielpen er ook niet bij natuurlijk. Maar het is gelukt. Ik was zwanger. (ja was, want inmiddels is ons wondertje een mooie stoere kleine man van 18 maanden)

Dit is een voorbeeld van 1 set kaarten die ik getrokken heb, ik doe het regelmatig en het helpt mij door moeilijke momenten heen of bij lastige keuzes.

Het leuke is dat er nu 10% korting is (tot 31 januari) en je maakt ook nog eens kans om je aankoopbedrag terug te krijgen.

Je kan de aanbieding terug vinden via Facebook. Ben je benieuwd naar meer? Neem dan eens een kijkje op de website.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Angst

Ik denk dat dit de post is waar ik het meest over getwijfeld heb. Dat dit een post is waarvan ik het echt heel eng vind om hem te posten.

Waarom? Omdat dit een zeer persoonlijke post is. Ik heb hier geen onderzoeken voor gedaan. Ook heb ik er geen wetenschappelijke bewijzen voor en heb ik niet de moeite genomen om anderen te vragen hoe zij hier tegenover staan voordat ik ben gaan schrijven.

Het is puur ontstaan door een gevoel. Wat voor gevoel? Dat is heel lastig uit te leggen. Sorry! Misschien wordt het duidelijk als je verder leest.

Lees verder “Angst”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k