Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Talentenjachtmoe

Weet je nog? 1985, de allereerste uitzending van de Soundmixshow. Dit was het begin van alle talentenjachten. Tot en met 2002 keek ik elk jaar naar de soundmixshow. De eerste jaren bleef je er voor thuis. Ja, duh! Ik was 10! haha Niet echt een leeftijd waarop je uitgaat ofzo…. Nou ja, eigenlijk bleef ik altijd wel thuis voor de Soundmixshow. En als ik dan een keer weg moest, dan namen we het op. Op een videorecorder! En dat ik niet de enige was die keek, bleek wel uit het feit dat in 1988 het volledige telefoonnetwerk volledig was lamgelegd tijdens de finale. Heette dat niet het ‘Henny Huisman Effect’? (Natuurlijk heet het zo! Dat heb ik nog even snel opgezocht voor ik het optikte 😉 )

Ineens was het voorbij. Einde Soundmixshow. Er leek een soort van gat te ontstaan. Wat moesten we nu op zaterdagavond? Gelukkig kwam daar Idols. En die kwamen ook met een auditieronde… Oei! Dat was wel hilarisch. Al die valse kraaien die voorbij kwamen en die er van overtuigd waren dat ze heel zuiver konden zingen. Heerlijk om te kijken. Goed voor een lach en een traan. En die traan was dan of door plaatsvervangende schaamte of van het lachen. Ook hier bleef ik voor thuis.

Maar het bleef niet bij Idols. We kregen:

  • The X-Factor
  • So you wanna be a popstar
  • Staracademy
  • Starmaker
  • The Voice of Holland
  • The Voice of Holland kids
  • The Voice of Holland Senior
  • Holland’s Got Talent
  • The Sing Off (vind nog steeds dat Intrmzzo had moeten winnen 😉 )
  • Korenslag
  • Op zoek naar…
  • De beste Singer-Songwriter
  • enz
  • enz
  • enz

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ben ik de enige die het echt te veel vind? Word er serieus een beetje kierewiet van. Want dit zijn ze nog niet allemaal, er zijn er nog veel meer. En er komen nog steeds nieuwe bij. Vorig jaar had je ineens All Together Now en nu krijg je On The Road (ofzo). Leuk hoor, maar ik ben er wel een beetje klaar mee.

Waar ik in het begin van Idols, The Voice en natuurlijk de Soundmixshow thuis bleef voor deze programma’s, ging het van opnemen naar kijken als je toevallig thuis bent naar zappen om te kijken of er in hemelsnaam een ander programma op tv is. En bij gebrek aan iets leuks, lees ik heerlijk een goed boek.

Ik kan alleen maar hopen dat ze snel weer een nieuw leuk format hebben. En dan eentje wat niet door heel televisieland zo uitgemolken gaat worden.

Lieve groetjes M0n13k (die weer lekker even haar frustratie heeft kunnen spuien)

Geplaatst in actualiteit

M.A.F.S. 2020

Ik schrijf niet vaak over televisieprogramma’s. Heb dat volgens mij pas 1x eerder gedaan (Five Days Inside). Maar de uitkomst van Married At First Sight heeft me zo verrast, dat ik er wel even wat woorden aan moest vuil maken. En natuurlijk niet alleen de uitkomst hoor, maar eigenlijk wel alle afleveringen. Henkie en Wenkie (Chantal) niet in de laatste plaats. Kannonnuh! Wat hebben die het programma schwung gegeven. Al hadden ze dat waarschijnlijk liever op een andere manier gedaan. Natuurlijk begrijp ik dat veel aandacht naar hun avontuur ging. Dat trekt kijkers. Wel vind ik het jammer dat dit ten koste is gegaan van de tijd voor de andere deelnemers.

Zoals je begrijpt heb ik -zoals elk jaar- ook dit jaar weer naar Married At First Sight gekeken. En zoals elk jaar weer nieuwsgierig naar hoe de koppels het gingen redden. Bij sommigen had ik al snel door dat het niks zou worden. En bij anderen leek het helemaal goed te gaan. Wat kan je het mis hebben zeg. OEF!

Weet je wat? Ik ga ze gewoon even allemaal af….

Thierry en Sanne: Ik wist zeker dat die het zouden gaan redden. Vanaf het begin. Die oogjes toen ze voor het altaar stonden. Hoewel ik me voor kan stellen dat het voor Thierry heel dubbel moet zijn geweest, aangezien zijn ouders er niet bij wilden zijn. Zelfs na het ijsjes-incident tijdens de huwelijksreis, wist ik: “Dit komt goed!” Wat heb ik genoten van hun verhaal en het aftasten van elkaar, het elkaar leren kennen. Heerlijk. En hoe mooi was het dan om te zien dat ze getrouwd wilden blijven. Serieus, ik zat bijna te juichen op de bank.

Kimberly en Robin: OMG! Toen die elkaar voor het altaar zagen, gebeurde er toch iets? Of was ik echt de enige die dat zag? Nee toch? De beelden van de huwelijksreis beloofden heel veel goeds. Groot was dan ook mijn verbazing dat ze na 1 dag samenwonen al naar huis wilden. In shock was ik! Echt in shock! En dan moest ik ook nog eens een week wachten om de reden te horen. De redenen die ze gaf, lieten mij merken dat ik er volledig naast zat. Wat een ***. Je voldoet niet aan mijn ‘eisen’, want je hebt geen racefiets en je bent niet sportief. Serieus??? Hoe kan iemand zo zijn? Ik heb oprecht te doen met Kimberly, die oprecht op zoek was naar de ware Jacob.

Antoine en Jeroen: Die oogjes als ze naar elkaar keken. Die lach die niet van hun gezichten af te rammen was. Althans zo leek het in ieder geval. Maar Antoine was al snel bang dat hij over Jeroen heen zou lopen. Hierdoor leek het er even op, dat dit huwelijk ook al op zijn einde aan het lopen was. Maar bij ‘thuiskomst’ liet Jeroen ineens zijn gevoelens zien en Antoine was hier oprecht blij mee. Dat zag je aan alles. Maar zou het meer dan vriendschap worden? Ik wist het niet! Ze hebben het -naar mijn idee- echt alles gegeven. Helaas hebben zij het niet gered en het huwelijk omgezet in een vriendschap. Oh, wat hoop ik voor die twee dat die vriendschap standhoudt. Ik vind ze zo leuk samen!

Henk en Chantal: Tsja, is hier niet al genoeg over gezegd? Zucht! Met een mengeling van gevoelens heb ik hiernaar zitten kijken. Wat moesten we hier nu over denken? Zij gaf helemaal niks aan hem, behalve een berg commentaar. “Ik mot ff pissen!”  Ja! Dat trok ze echt niet. Oké, dat kan… Maar als we teruggaan naar de eerste of tweede aflevering heb ik het haar toch ook horen zeggen: “Hebbie nou weer zitten pissen joh?!”  Het was dan weliswaar tegen haar hondje, maar toch. Waarom mag jij het wel zeggen en hij niet? Waarom iemand zo onderuithalen, door in het bijzijn van zijn dochter even net iets te hard te zeggen “Wat een strafkamp!” over je huwelijksreis. Dat doe je gewoon niet! Ik wil hier niet te veel woorden over vuil maken. Dat hebben de diverse media al gedaan. En je weet natuurlijk nooit wat ze allemaal niet hebben laten zien.

Chantal en Ingeborg: Wat leuk! Voor het eerst in al die seizoenen een lesbisch koppel. Helaas was voor mij al vanaf moment 1 duidelijk dat zij het niet gingen redden. Chantal was zo terughoudend. En toen ze tijdens de huwelijksreis Ingeborg zo te kakken zette bij het uitgaan door te blijven zitten, was het helemaal duidelijk. (Even voor de volledigheid: Ik denk niet dat ze haar echtgenote bewust zo te kakken zette!) Heel even leek het erop dat de lucht daarna geklaard was en ze het wel erg leuk hadden met elkaar. Maar niets bleek minder waar. De ietwat ‘koude’ knuffel aan het einde van de samenwoonperiode bevestigde dat voor mij wel. Jammer! Ik had ze meer gegund. Ik hoop dat Chantal de tijd gaat nemen om zichzelf (en haar geaardheid) te accepteren. De woorden van Ingeborg over Chantal bij de evaluatie waren heel mooi. Al kan ik me voorstellen dat het hard over kan komen. Maar of het dan handig is om weg te lopen? En dan het gezicht van Ingeborg toen het nieuws kwam dat ze weg was gelopen. Carlo die haar op een enigszins Telekids-achtige manier (op zijn Carlo’s dus) terughaalde.

Ferry en José: LIEFDE! VERLIEFDHEID! Dat is wat er vanaf moment 1 afspatte. “Ja, het was een erg lange zoen. Ik dacht: ik doe niks, ik blijf lekker hangen!”, aldus José.  Wat heerlijk! En dat al direct na het huwelijk. Tijdens de huwelijksreis leek het allemaal ook heel erg goed te gaan. Ze hadden leuke gesprekken en waren heel knuffelig samen. Dat belooft veel goeds! Ja toch? Niet dus. Want al snel zei José, dat ze – in tegenstelling tot Ferry- dat gevoel maar niet kreeg. *jank* Tijdens de samenwoonperiode leek het gevoel dan eindelijk aan te wakkeren en te komen. En tijdens de evaluatie liet ze duidelijk merken dat ze begreep dat dit niet van de een op andere dag kon gebeuren en daarom gaf ze het huwelijk een kans en wilde ze getrouwd blijven. *springt op en neer op de bank van vreugde* Dat Ferry getrouwd wilde blijven, was geen verrassing. Wat wel een verrassing was –voor de kijkers die bleven hangen bij Jinek-, is dat Ferry daar wist te vertellen dat ze later alsnog gescheiden zijn. Maarrrrr, doordat hij de stoute schoenen had aangetrokken en haar had meegevraagd voor een weekendje weg, zijn de gevoelens toch weer aangewakkerd en zijn ze lekker aan het daten nu. Wees verliefd, leuk stel! En neem jullie tijd! Ik denk dat met mij heel MAFS-kijkend Nederland jullie dit geluk gunt!

Jeetje, dat is een lang verhaal geworden. Maar ja, het is natuurlijk ook een programma wat bij veel mensen nogal wat losmaakt. Maar als we nu terugblikken:

Geen enkel stel heeft het gered (Oeps Spoiler! Vandaag stond in het AD dat ook Thierry en Sanne zijn gescheiden). Ferry en José zijn dan wel aan het daten, maar het huwelijk heeft geen standgehouden. Is hiermee aangetoond dat matchen op wetenschappelijke basis misschien toch niet succesvol is? Dat het misschien toch beter is elkaar in het echie te ontmoeten en eerst te leren kennen, voor je gaat trouwen? Wie zal het zeggen. Wellicht dat een volgend seizoen wel heel succes- en liefdevol zal zijn.

Dikke knuffel M0n13k

Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig of jullie het ook gekeken hebben. En zo ja, hoe hebben jullie het beleefd?

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Zwarte Pieten Discussie 2018

We zijn twee jaar verder sinds het blog over de Zwarte Pieten discussie en inmiddels is er, as we speak (of beter gezegd, terwijl ik dit schrijf), een rechtszaak gaande over de intocht van Sinterklaas, met als inzet Zwarte Piet.
 
Er is dit jaar 1 zwarte piet aan boord van de stoomboot!! 1 Zwarte Piet! (Althans ik heb er nog maar 1 gezien) En die mag dan misschien niet eens bij de intocht aanwezig zijn. Wat moet hij dan? Overboord springen vlak voor ze bij Nederland zijn? Hij zit al op de boot en die is al onderweg.
 
Ik weet dat ik twee jaar geleden heb gezegd dat ik me er niet over uit ga laten, dat ik iedereen in zijn waarde zal laten over wat ze denken en over hoe ze zich voelen. Maar, kom op jongens! Het is een kinderfeest!
 
En weet je wat nou zo bijzonder is aan kinderen? Die denken niet in kleuren. Die zien mensen, geen kleuren. Daar zou iedereen eens een voorbeeld aan moeten nemen.
 
Oké. Focus! Terug naar de rechtszaak.. Gaan we nu serieus een rechtszaak beginnen of zwarte piet al dan niet bij de intocht aanwezig mag zijn. Of dat zwarte piet nog wel in het sinterklaasjournaal te zien mag zijn? Al jarenlang allerlei protesten en dat mondt nu hierin uit. Ik ben normaal niet zo van het live volgen van rechtszaken. Vind het vaak maar saai en langdradig. Voor deze zaak maak ik graag een uitzondering. Zodra ik las dat de uitspraak live te volgen was (dit was om 15:55), heb ik mijn laptop aangezet en was precies op tijd in de digitale rechtszaal aanwezig. Precies op tijd om te zien dat Huispiet gewoon bij de intocht aanwezig mag zijn. (Gelukkig maar, hoeft hij het laatste stuk niet te zwemmen ofzo)
 
Ben ik dan zo naïef dat ik toch hoopte dat het dit jaar zonder gezeur gevierd zou kunnen worden. De NPO heeft de roetveegpieten in het leven geroepen om de mensen tegemoet te komen. Oké, Huispiet is nog steeds zwart, maar dat is huispiet… zo hoort hij te zijn.. Ik zou hem anders niet herkennen. En een sinterklaasfeest zonder Huispiet is toch geen sinterklaasfeest. We moeten Wegwijspiet, Hoge Hoogte Piet en natuurlijk Profpiet ook al missen. ❤ En geloof me, Wegwijs zit nog steeds in mijn hart.<3
 
Nu heb ik natuurlijk het ‘geluk‘ dat mijn oudste twee kiddoos al een tijdje niet meer ‘geloven’ en de kleine man het allemaal nog niet snapt. Die groeit vanzelf in het ‘nieuwe‘ sinterklaas vieren. En wij groeien met hem mee. Desondanks mis ik stiekem de ‘echte’ Pieten wel een beetje. Is het jeugdsentiment? Misschien, maar ik kan er (nog) niet aan wennen dat langzaam maar zeker de Zwarte Piet verdwijnt.
 
Ja! Ik ben ‘voor’ Zwarte Piet (als je echt van voor of tegen moet spreken)! Maar ondanks dat ben ik absoluut TEGEN racisme.
 
En laten we wel even heel duidelijk stellen, dat ik iedereen in zijn waarde laat. Wat hun opvatting ook is. Net zoals ik hoop dat iedereen mij in mijn waarde zal laten over mijn ideeën.
 
Maar laten we bovenal een kinderfeest voor alle kindjes in Nederland een kinderfeest laten blijven.

Dikke feestknuffel m0n13k

 

 


Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaar in de waarde laten. 🙂

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Beige vs Kleur

Afgelopen woensdag was het dan eindelijk zover.
Na maande van wachten en uit verveling herhalingen kijken.
Hoewel ook de herhalingen eigenlijk nooit vervelen.
Maar goed, op 6 januari konden we dan eindelijk weer gaan kijken naar een nieuwe aflevering van Criminal Minds.
Lees verder “Beige vs Kleur”