Geplaatst in Gedachtenkronkels

Angst

Ik denk dat dit de post is waar ik het meest over getwijfeld heb. Dat dit een post is waarvan ik het echt heel eng vind om hem te posten.

Waarom? Omdat dit een zeer persoonlijke post is. Ik heb hier geen onderzoeken voor gedaan. Ook heb ik er geen wetenschappelijke bewijzen voor en heb ik niet de moeite genomen om anderen te vragen hoe zij hier tegenover staan voordat ik ben gaan schrijven.

Het is puur ontstaan door een gevoel. Wat voor gevoel? Dat is heel lastig uit te leggen. Sorry! Misschien wordt het duidelijk als je verder leest.

Lees verder “Angst”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Dromen

Beer op de weg

Imagine….

Ik ga trouwen en ik ben zo goed voorbereid dat ik op de dag zelf pas mijn jurk ga halen in een tweedehandswinkel. (Alles op het laatste moment doen, lijkt de laatste tijd steeds beter bij mij te passen) De meneer in de winkel laat me allerlei aftandse jurken zien (echt hè! Met bloemetjes enzo blech!), die in de verste verte niet op een trouwjurk lijken. Mijn stemming wordt er niet beter op. Ineens hoor ik een vreselijk geluid achter me.

Ik draai me om en sta oog in oog met een grote bruine beer. De enige weg naar buiten is achter die beer. Help! Hoe kom ik hier weg? Paniek slaat toe en ik neem een gok. Ik begin keihard te rennen. Doe alsof ik de beer niet zie en ren alsof mijn leven er vanaf hangt. Wat natuurlijk ook zo is…Er zit een hele grote beer achter mij aan. Ik weet mijn auto te bereiken en de beer af te schudden. Als ik achterom kijk, is de beer nergens meer te bekennen. Oef! Die ben ik kwijt.

In mijn autootje begin ik te rijden. Geen idee waarheen. Dat maakt ook echt niet uit. Voor mij zie ik een tunnel opdoemen. Ow bah! Tunnels zijn op zijn zachtst gezegd niet mijn favoriet. Het lukt niet om de afslag te nemen, zodat ik de tunnel kan ontwijken. De afslag lijkt zich te verplaatsen als ik die kant op ga en de tunnel blijft recht voor me. Ik moet er wel doorheen. Ik heb geen keus.

Eenmaal in de tunnel zie ik een complete chaos. Overal auto’s op en in elkaar. Mensen die er uit hangen, sommige half opgegeten lijkt het wel. Dan zie ik hem weer. Bijna aan het einde van de tunnel, ik zie het licht al, staat die beer weer.

Mijn brein werkt sneller dan verwacht en in een honderdste van een seconde neem ik de beslissing om gas te geven en er voorbij te gaan. Ook nu laat ik de beer weer achter me. Pfffff. Opgelucht, maar nog steeds doodsbang, vraag ik me af of ik hulp in moet schakelen, maar aangezien er niets meer te redden valt voor de mensen in de tunnel, besluit ik door te rijden. Hard en zonder verder nog achterom te kijken.

Op het moment dat ik wakker word (Ja! Het was een droom! Wat dacht je dan? 😉), is het eerste wat ik me afvraag: “Wanneer zie ik die beer weer?”

Ik weet dat dromen een betekenis kunnen hebben. Uiteraard al een beetje rondgekeken wat deze droom kan betekenen. Niet de illusie dat het betekend dat ik ga trouwen binnenkort. Maar die beer en die tunnel moeten wel een betekenis hebben. En misschien de beslissingen die ik in die droom heb gemaakt ook wel. Zo jammer dat ik hier niet echt in thuis ben. Kan iemand van mijn lieve lezers een logische verklaring geven? (Nee! Angst voor beren is geen logische verklaring 😂)

Dikke knuffel van een dromerige M0n13k

Geplaatst in It's my life

Five days inside

(Een kaal blog. Geen koppen, geen plaatjes, alleen maar pure emotie!)

Five days inside

Wat een mooi programma. Beau (van Erven Dorens) gaat in deze serie bij een aantal verschillende instellingen intern, zoals de titel al verraad voor vijf dagen, om te zien hoe het er aan toe gaat.

Het zal niemand zijn ontgaan dat Beau ook vijf dagen naar een hospice is geweest. Ik ga het verder niet over deze uitzending hebben. Elk woord wat je er over zegt of schrijft doet afbreuk aan de integriteit van deze aflevering. Zo tastbaar, zo mooi. Maar het brengt me ook terug, terug naar het moment waarop ik voor het eerst een hospice in liep. Terug naar het gevoel van toen.

Angst, verdriet en ongeloof. Voor de deur, ik stap uit de auto en daar staan we op de stoep van het hospice, daar waar jij je laatste dagen doorbrengt. Doodeng vond ik het, wat kan je verwachten daar achter die deur. Ik had me van alles bedacht. Maar de sfeer die er heerst zorgt voor een vreemde soort rust. We wisten allemaal wat er komen ging. De vraag was alleen, wanneer het zou komen.

De tijd die jij er doorbracht werd je goed verzorgd door de lieve medewerkers van het hospice. Het was voor iedereen een bizarre tijd en niet in de laatste plaats voor jou. Hoe vreemd moet het zijn om elke keer weer afscheid te nemen van iedereen die langs komt.

Door de uitzending van Five Days Inside beleef ik deze tijd (en dan vooral de gevoelens) voor de tweede keer. Misschien nu nog wel intenser dan toen, doordat ik nu weet wat ik toen nog niet wist. Klinkt stom hè?

Martijn, vlak na jouw overlijden heb ik een gedicht geschreven. Het is het laatste gedicht geweest wat ik heb geschreven. Het lukt me gewoonweg niet meer.

Hieronder dus nog één keer speciaal voor jou vriend!

Dag (26-07-2015)

Zonder er om te vragen
Werden weken slechts dagen
Het gevecht is gestreden
Je hebt genoeg geleden

Leg je hoofd maar neer
Het is goed! Opgeven mag!
We kijken terug met een lach
En een traan, het doet zeer

Maar opgeven mag
Dag lieve Martijn
Dag!

 

Knuff M0n13k

 

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

De enige uitweg?

Dan heb je je vrouw en kinderen achter moeten laten, op zoek naar een betere plek.
30 jaar een heel leven voor je.

Je hoopt in Nederland veiligheid te vinden en je vrouw en kinderen hierheen te kunnen halen. Zodat ook zij van de vrijheid en veiligheid kunnen proeven. Zodat ook zij niet meer bang hoeven te zijn.
Ik vind het een dapper besluit! Lees verder “De enige uitweg?”