Geplaatst in It's my life

Huishoudbeurs 2019

Zoals de afgelopen jaren ging ik ook dit jaar weer samen met Danisha naar de Huishoudbeurs. En net zoals de afgelopen jaren werden we heel decadent gebracht (en gelukkig ook gehaald) door Jeff (Rick en de kleine man reden ook gezellig mee.)

We waren er lekker op tijd. Net even over 11 uur. Hij gaat om 11 uur open, dus prima timing. De grote meute was al naar binnen, waardoor we niet eerst nog een tijdlang buiten in de rij moesten staan. Het was weer een feestje! Lees je mee? Lees verder “Huishoudbeurs 2019”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Cadeautje

🎶Hulzebosch hulzebosch erik hulzebosch Hé!🎶

Oh echt hè! Memories!

Juli 2014 kreeg ik een kaart voor mijn verjaardag van mijn zus met daarin de tekst dat ik geduld moest hebben, omdat het cadeautje voor mijn verjaardag wat later zou komen. Geen hint verder…. helemaal niks… dus maandenlang gewacht en toen was het 1 november 2014.

1 November 2014

Ja zal je zeggen, nou nou poehee, het is 1 november 2014! Nou en?!

Nou dat zal ik je vertellen. 1 november 2014 gingen mijn zusje en ik al vroeg op pad richting Heereveen. Heereveen? Jaja Heereveen. En we hadden een lol in de auto! Want na al die jaren kijken naar het schaatsen op tv, reden we nu richting Thialf! We gingen het dit keer live kijken. Hoe geweldig is dat? Heel geweldig! De sfeer, het dweilorkest, de mensen. Heerlijk! Oja en het schaatsen natuurlijk.

Na de wedstrijden het clubhuis ingedoken en daar Erik Hulzebosch gezien. Yeah! 🎶Hulzebosch, Hulzebosch, Erik Hulzebosch Hé!🎶 (en Sven Kramer (held!) en de gebroeders Mulder en en en en) Was echt een feestje daar.

Herinnering

Maar ik dwaal af. En niet zo zuinig ook. Doordat ik een herinnering hiervan zie op Facebook herinner ik me dat ik al eerder lang op een cadeautje heb moeten wachten. Nu ook weer. Maar wat voor cadeautje.

Cadeautje

Voor mijn verjaardag kreeg ik van dochterlief een kaart dat we op haar kosten een dagje sauna gingen doen. Toen ze mij hoorde praten over mijn wens eens te slapen in Hotel New York, heeft ze haar cadeau aangepast van het dagje sauna naar een nachtje Hotel New York. 😍

Hotel New York

En morgen is het zover. Na mijn werk gaan we naar Hotel New York. Ik heb er zo vreselijk veel zin in. En zaterdag?

Zaterdag gaan we voor een high tea naar de SS Rotterdam.

Hoe leuk gaat dit weekend worden dan?! Dat zullen jullie lezen zodra het achter de rug is.

Ga jij ook iets leuks doen dit weekend?

Dikke knuffel een overenthousiaste M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Reünie

Het is weer zo ver. De reunie van de middelbare school komt er aan. Zo leuk! Al 650 deelnemers. Dus je komt altijd wel iemand tegen die je herkent. Maar wat nou als je dat niet wilt?

Even eerlijk. Zo leuk was die middelbare schooltijd niet. Het eerste jaar, het brugjaar, het jaar waarin je gevormd wordt. Dat jaar was hel! Echt letterlijk hel op aarde. Ik hoorde er niet bij, was het echte buitenbeentje van de klas. Zo jammer. De eerste dag ging ik vol goede moed er naar toe. Op mijn (iets te grote) fiets met mijn veel te grote schooltas, je weet wel zo’n leren schooltas die niet te tillen was door de hoeveelheid boeken die er in zat. Op het moment dat ik het schoolplein op kwam fietsen……… nou ja, je snapt het verder wel denk ik.

Het is echt niet zo dat mijn hele schooltijd verschrikkelijk was. Vanaf het tweede jaar kreeg ik gelukkig wat vriendinnen. Maar van alle klasgenoten heb ik er nog met 1 contact. En dan alleen via facebook en twitter. Het is een dierbaar contact. Maar soms word ik toch wat jaloers op mensen die vriend(inn)en hebben, die ze nog van vroeger kennen. Dat heb ik niet.

Lang heb ik gedaan alsof. Maar nu ben ik er klaar mee. Ik ga niet naar de reunie. Puur vanwege het feit dat ik de mensen die ik zou kunnen herkennen, niet wil herkennen.

Zo dit was een kijkje in mijn gedachtes die ik niet zo snel laat zie.

Dikke knuffel M0n13k, die vastbesloten is om niet naar de reunie te gaan

Let the past be the past and the future? We’ll see…..

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Reünie

Het is weer zo ver. De reunie van de middelbare school komt er aan. Zo leuk! Al 650 deelnemers. Dus je komt altijd wel iemand tegen die je herkent. Maar wat nou als je dat niet wilt?

Even eerlijk. Zo leuk was die middelbare schooltijd niet. Het eerste jaar, het brugjaar, het jaar waarin je gevormd wordt. Dat jaar was hel! Echt letterlijk hel op aarde. Ik hoorde er niet bij, was het echte buitenbeentje van de klas. Zo jammer. De eerste dag ging ik vol goede moed er naar toe. Op mijn (iets te grote) fiets met mijn veel te grote schooltas, je weet wel zo’n leren schooltas die niet te tillen was door de hoeveelheid boeken die er in zat. Op het moment dat ik het schoolplein op kwam fietsen……… nou ja, je snapt het verder wel denk ik.

Het is echt niet zo dat mijn hele schooltijd verschrikkelijk was. Vanaf het tweede jaar kreeg ik gelukkig wat vriendinnen. Maar van alle klasgenoten heb ik er nog met 1 contact. En dan alleen via facebook en twitter. Het is een dierbaar contact. Maar soms word ik toch wat jaloers op mensen die vriend(inn)en hebben, die ze nog van vroeger kennen. Dat heb ik niet.

Lang heb ik gedaan alsof. Maar nu ben ik er klaar mee. Ik ga niet naar de reunie. Puur vanwege het feit dat ik de mensen die ik zou kunnen herkennen, niet wil herkennen.

Zo dit was een kijkje in mijn gedachtes die ik niet zo snel laat zie.

Dikke knuffel M0n13k, die vastbesloten is om niet naar de reunie te gaan

Let the past be the past and the future? We’ll see…..